| Szukaj:Słowo(a): 1878 w literaturze |
Wrócę jeszcze do pobocznego tematu. Skąd się wzięła nazwa Brygidki (dla brzeżan to pewnie oczywistość)? Czy jest to nazwa zwyczajowa, która pojawiła się po 1945 r. jako spolszczenie Briegischdorf (Bri[e]gi[sch]d[orf])? Nasuwa się od razu skojarzenie ze Lwowem. Pytam, ponieważ w polskiej literaturze historycznej używana jest nazwa: Brzeska Wieś lub Wieś Brzeska. Także w łacińskich zapisach występuje ona jako villa Bregensis. Może się mylę, ale przyłączenie gminy wiejskiej Brzeska Wieś do gminy miejskiej Brzeg nastąpiło nie w 1895, ale w 1878 r. Nie oznaczało to, że stała się własnością komunalną, to rzeczywiście nastąpiło nieco później w związku z wykupem gruntów pod inwestycje miejskie. Sama osada wzmiankowana jest w 1339 r., ale jest ona niewątpliwie starsza i wiąże się z osadnictwem na obszarze tzw. Starego (czyli przedlokacyjnego) Brzegu. Faktem jest również, że Brzeska Wieś do 1741 r. znajdowała się tuż przed linią ówczesnych fortyfikacji miejskich, a wraz z ich rozbudową w okresie fryderycjańskim została przesunięta w kierunku południowo-wschodnim. |
~Gdzieś wymienialiśmy, co rozpaczliwym tchnieniem gadali różni, nie pamiętam, czy 'historia', czy 'literatura'? Alu tu się przydadzą dalsze: Sir Winston Churchil(1874-1965): "Och, jak mnie to wszystko znudziło". Sir Noel Coward(1899-1973)-dramaturg, aktor: "Dobranoc, kochani, zobaczymy się rano". Theodor Dreiser(1871-1945)-(a...lubiłem kiedyś "Tragedię amerykańską): "Szekspirze, już nadchodzę". Isadora Duncan(1878-1927): Żegnajcie przyjaciele, zmierzam ku chwale". Doglas Fairbanks St.(1883-1939): "Nigdy nie czułem się lepiej". William Sydney Porter)pseud.O.Henry,1892-1910): "Zapalcie światła, nie chcę wracać do domu po ciemku". Henryk Ibsen(1826-1905), gdy pielęgniarka powiedziała, że jego stan się poprawia: "Wprost przeciwnie". Gustaw Mahler(1860-1911): "Mozart". William Saroyan(1908-81): "Wszyscy muszą umrzeć, ale ja zawsze myślałem, że dla mnie zrobi się wyjątek". Lytton Strachey(1880-1932), biograf i krytyk ang.: "Jeśli to ma być umieranie, to nie widzę w tym nic ciekawego". Lew Tołstoj(1829-1890), nie zgadzając się na przyjście kapłana: "Nawet w dolinie śmierci dwa plus dwa jest cztery." ---- Jacek, rozumiesz, że nie są to moje ostatnie słowa. Na razie źle się nie czuję. Czuję się dobrze, poniekąd. |
James Oliver Curwood - Lowcy Wilkow, Lowcy Zlota, Lowcy Przygod (trylogia). "Pisarz amerykanski J. O. Curwood urodzil sie w 1878 r. w stanie Michigan. Od najmlodszych lat przejawial zamilowanie do wloczegi wsrod lasow Dalekiej Polnocy i do literatury. Lata spedzone na wedrowkach i polowaniach w niedostepnych kniejach Krainy Wielkich Jezior zaowocowaly doswiadczeniem, ktore Curwood zawarl pozniej na kartach swoich ksiazek. Jego bohaterowie poluja, kopia zloto, sa - jak swiadcza same tytuly - prawdziwymi lowcami wilkow i zlota. Autor pragnal stworzyc trylogie "Lowcow". Niestety, smierc nie pozwolila mu tego zamiaru wykonac. Zdazyl napisac tylko "Lowcow wilkow" i "Lowcow zlota". Dokonczenie calosci podjal sie tlumacz jego dziel, Jerzy Marlicz, piszac powiesc "Lowcy przygod", stanowiaca trzecia i ostatnia czesc trylogii." Czytalem to jako lepek, czytam to teraz - niesamowite powiesci przygodowe! Zatopic sie w tekscie i tylko sniegu brakuje za oknem. |
Polska epika ludowa. Skarby Biblioteki Narodowej, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich-Wydawnictwo, 2006 Ponadto nt. literatury Słowian Zachodnich: Cały świat nie pomieściłby ksiąg... Staropolskie opowieści i przekazy apokryficzne, Warszawa-Poznań 1996 Z.D. Chodakowski, Śpiewy sławiańskie pod strzechą wiejską zebrane, Ludowa Spółdzielnia Wyd., Warszawa 1973 Z. Gloger, Starodawne dumy i pieśni, Warszawa 1878 Materiały ogólnopolskiej sesji naukowej pt. Świat bajek, baśni i legend kaszubskich, Wejherowo 1979 I. Radliński, Apokryfy judaistyczno-chrześcijańskie w polskich przeróbkach, Warszawa 1911 M. Zowczak, Biblia ludowa. Interpretacje wątków biblijnych w kulturze ludowej, Wrocław 2000 Poza tym oczywiście Kolberg i Kotula. Bartnik poświęcił jedną książkę polskim zamawianiom i zaklęciom. Sporo jest w Polsce literatury o tekstach Słowian Południowych (zacząłem się interesować i mam już kilka pozycji). O dziwo trochę mniej o Wschodnich. |
1927 - zmarł James Oliver Curwood, amerykański pisarz i dziennikarz, autor przede wszystkim niezwykle popularnych w swoim czasie powieści przygodowych poświęconych życiu zwierząt i mieszkańców puszcz Ameryki Północnej, napisanych w oparciu o jego własne doświadczenia, klasyk literatury młodzieżowej, na język polski przełożono ponad 20 jego książek, np.: łowcy zlota, Szara Wilczyca, Najdziksze serca, Dolina Ludzi Milczących czy Włóczęgi Północy (ur. 1878)
|
:-) Nabrałem się. Trochę mnie usprawiedliwia, że to uprawdopodobniony żart. Czy Norwid jako artysta, grafik mógł zaciekawić się Japonią? A primaaprilisowy żart wyszedł Ci, Włodku, prima sort! Pozdrawiam, |
No tak, tak. Ale to westchnienie skierowane raczej w stronę pl-ki niż autorki.
Rok 1878 był rokiem ze wszech miar niezwykłym. Zmarł Thomas Grubb, irlandzki optyk zajmujący się budową teleskopów, Angelo Pietro Secchi, pionier badań astrofizycznych, autor katalogu widm ponad 4000 gwiazd, Robert von Mayer, autor słynnego równania z zakresu termodynamiki, August de Morgan, autor nie mniej słynnych praw z zakresu logiki formalnej, Cesar Becquerel, wynalazca ogniwa fotowoltanicznego, Heinrich Weber, ten od narządu Webera, Victor Regnault, konstruktor higrometru, Magnus Fries, to od jego nazwiska frezja nazywa się frezja. A więc dlaczego radości sprzed 124 lat? Wspominałem na początku, rok 1878 był rokiem niezwykłym. Urodził się Walther Ritz, autor zasady nazywanej od jego nazwiska zasadą Ritza porządkującą widma atomowe, Leopold Staff (tu komentarz chyba zbędny), Lise Meitner, odkrywczyni protaktynu, Władysław Dziewulski, współautor pionierskich pomiarów jasności gwiazd, Czesław Reczyński, konstruktor wysokociśnieniowej lampy kwarcowej, Olivier James Curwood, autor "Szarej wilczycy", Rajhani, najwybitniejszy twórca tzw. szkoły syryjsko-amerykańskiej (rzecz dzieje się na polu literatury). Statystycznie to wszystko ujmując, w roku 1878 urodziło się więcej znanych pisarzy i poetów niż zmarło. Rok 1878 był naprawdę rokiem niezwykłym. A wiek XIV? Bo to od wieków mój ulubiony wiek :).
Pozdrawiam, Telik. |
Faktycznie, jest to dość ciekawa postać. Znalazłem w necie trochę informacji, które mogą zaciekawić forumowiczów (Brieger pewnie znalazł te informacje wcześniej), ale nie znalazłem żadnych wiadomości, że Falkenhausen miał coś w Brzegu  cyt.: "Alexander von Falkenhausen (1878-1966), generał, urodził sie 29 pazdziernika 1878 r. w Blumenthal. Niemiecki oficer w okresie miedzywojennym był doradca Czang Kai-szeka. W 1940 r. po zajeciu przez wojska niemieckie Belgii I Francji, objał stanowisko gubernatora wojskowego zdobytych terenów, które sprawował do czerwca 1944 r.. po wykryciu przez słu.be bezpieczenstwa SD jego powiazan ze spiskowcami, którzy przygotowali zamach na Hitlera, został aresztowany i zesłany do obozu koncentracyjnego w Dachau. W 1951 r. skazany przez sad w Belgii na 12 lat cie.kich robót za wydanie rozkazu rozstrzelania zakładników i wysyłanie —ydów do obozu w Dachau, szybko wyszedł na wolnosc po ujawnieniu, .e uratował wielu obywateli Belgii przed represjami ze strony SS. Zmarł 31 lipca 1966 r. w Nassau koło Lahn. - Odznaczenia: KRZY— NIEMIECKI W SREBRZE - 20.04.1943 r., POUR LE MERITE - 7.05.1918 r. Literatura: - Bogusław Wołoszanski - "Encyklopedia II wojny swiatowej" - Wydawnictwo Amber. Przygotował: Lütjens" cyt.: "W roku 1941 nastąpiła seria zamachów na Wehrmacht we Francji, Belgii, Holandii, Danii i Norwegii. Tylko we Francji członkowie organizacji wojskowej "Wolni Strzelcy i Partyzanci Francuscy" (Francs-Tireurs et Partisans Français), będącej zbrojnym ramieniem "Frontu Narodowego" (Front National), dokonali do końca 1941 r. 107 aktów sabotażowych i 41 wykolejeń pociągów. Niemcy odpowiedzieli represjami. Na mocy rozkazu gen. Otto von Stüpnagla z 22 sierpnia 1941 r. wszyscy Francuzi przebywający wówczas w więzieniach zostali uznani za zakładników. "W razie jakiegoś nowego incydentu – czytamy w rozkazie – rozstrzelać pewną liczbę tych zakładników; liczba rozstrzelanych powinna odpowiadać rozmiarom zamachu..."38 Podobny terror stosowali w tym czasie: w okupowanej Belgii gen. Aleksander von Falkenhausen, w Norwegii – gen. von Falkenhorst oraz w Holandii – gauleiter Arthur Seyss-Inquart39." |
Udało mi się "przeniknąć" do struktur Młodzieży Wszechpolskiej Dzięki mojemu rekonesansowi który przeprowadziłam dowiedziałam się że w skład tej organizacji wchodzą głównie nieślubne dzieci słuchaczy Radia Maryja, 2 bezpańskich psów, 1878 sztuk kijów bejsbolowych, 23 kastetów, 2 napierśników i kanarka. Głównym celem Młodzieży jest niesienie NORMALNEJ miłości oraz niesienie pomocy militarnej (kamienie, POL BRUK, płyty chodnikowe, chociaż najnowocześniejszą bronią MW jest kostka Bauma która ze względu na swoje aerodynamiczne kształty lata szybciej i dalej od płyt chodnikowych) takim mniejszością etnicznym w Polsce jak Żydzi, Masoni, Murzyni, motocykliści (pedały od gazu). Ostatnie zaobserwowałam u nich homoseksualne skłonności, ponieważ lubią przebywać w męskim towarzystwie, gdy byłam na ostatnim wiecu MW to głównym punktem programu było imitowanie stosunku kopulacyjnego chłopiec z chłopcem. Odniosłam wrażenie ze sympatyzują głównie ze sobą, obściskują się i obmacują. Nie stwierdziłam jednak żadnej erekcji ponieważ narządy płciowe były w zaniku (sprawdzałam osobiście) W rezultacie czego przyroda zadbała o to zaby się jakoś rozmnażali więc wytworzyli sobie tzw męskorództwo i teraz jest ich wszędzie pełno bo rozmnażają się jak muchy albo komary. Do krzewienia swej ideologii wykorzystują następujące dzieła literackie: Trylogia Władca Beretów - Drużyna Beretu - T.D.R. (Tadeusz dyrektor Rydzyk) ojciec Władca Beretów - Dwie Radiostacje - T.D.R. (Tadeusz dyrektor Rydzyk) ojciec Władca Beretów - Powrót Kaczora - T.D.R. (Tadeusz dyrektor Rydzyk) ojciec Harry Mohher Harry Mohher i Laga Filozoficzna Harry Mohher i Kaplica Tadzia Harry Mohher i Więźniowie Torunia Harry Mohher i Laga Ognia Harry Mohher i Armia Rydzyka Harry Mohher i Władca Beretów |
No właśnie znalazłem dzisiaj w przewodniku turystycznym "Bałkany. Bośnia i Hercegowina, Serbia, Macedonia, Albania" wydawnictwa Bezdroża następujące informacje: "Najstarsze napisy w języku bośniackim odnaleziono na bogomilskich płytach nagrobnych - stećkach - które pochodzą z X w., z czasów pierwszego niezależnego państwa bośniackiego. Najstarszym zachowanym dokumentem w tym języku jest statut bana Kulina z 1189 r., w którym reguluje on stosunki handlowe Bośni z Republiką Dubrownicką. Pierwszy bośniacki alfabet to głagolica, następnie na bośniackich dworach i w kościelnych spisach używano bośniackiej odmiany cyrylicy, tzw. bosancicy. Czasami pojawiała się też arabika (arabici), czyli modyfikowane pismo arabskie. W XIII w. intensywna chrystianizacja i napływ katolickich franciszkanów, którzy używają łaciny, wpływa na średniowieczny język bośniacki. W XV i XVI w., wraz z pojawieniem się bośniackich muzułmanów, język zaczyna się zmieniać i różnić od języków katolickich i prawosławnych mieszkańców. (...) Pojawia się wiele słów tureckiego pochodzenia. (...) Pierwszy bośniacki słownik powstaje w 1631 r., napisany przez Uskufiego pod nazwą Makbul-i 'arif (lub Potur-Sahidi). Jest to rymowany słownik bośniacko-turecki dialektu sztokawsko-ikawskiego. Dzieło zawiera około 700 słów. Po Kongresie Berlińskim w 1878 r. Bośnia i Hercegowina uznaje władzę Austro-Węgier, ale język bośniacki nadal pozostaje językiem urzędowym, choć nie zapobiega to asymilacji niemieckich słów. W XIX w. bośniacki praktycznie się nie zmienia, rozwijając się w przeważającej części w Bośni. Wraz z rozpadem Jugosławii zaczęła się ostateczna normalizacja języka bośniackiego (...)." ( str. 37-38 ). Ile z tego jest prawdą Tzn., rozumiem - w świetle tego, co pisaliśmy powyżej - że głównie chodzi tu o dialekty, którymi ludność posługiwała się na terenie Bośni (które niektórzy, tak jak autor tego tekstu, uznają za język bośniacki). Ale jak mam rozumieć stwierdzenie, że język bośniacki był pod rządami Austro-Węgier językiem urzędowym? Istniała już wtedy jakaś skodyfikowana wersja tego języka, czy też chodzi raczej o to, że dokumenty urzędowe wolno było sporządzać w miejscowym dialekcie/dialektach? Czy ktoś już wtedy w ogóle używał określenia "język bośniacki"? |
Ja polecam Turgieniewa, Gogola i Lermontowa z tych "mniej znanych" (no, może Gogol się do nich nie zalicza). Ale i tak mój ulubiony to Bułhakow. Iwan Siergiejewicz Turgieniew (ur. 9 listopada, 28 października wg kalendarza juliańskiego 1818 w Orle, Rosja, zm. 3 września, 22 sierpnia 1883 w Bougival koło Paryża, Francja) – pisarz rosyjski, jeden z głównych przedstawicieli rosyjskiego realizmu krytycznego. W historii literatury rosyjskiej Turgieniew postrzegany jest jako łącznik, pomiędzy późnym romantyzmem i twórczością Gogola, a złotym wiekiem rosyjskiej powieści. Był najwybitniejszym przedstawicielem rosyjskiego realizmu krytycznego, porównywanym, a nawet wynoszonym ponad klasyków francuskich: (Flauberta i Zolę). Był ważną postacią rosyjskiej inteligencji swoich czasów. Znakomicie opisywał rosyjską rzeczywistość – podejmował zawsze aktualne tematy (spór pokoleniowy, uwłaszczenie, itd.). Jego powieści mają wysoką wartość literacką (podkreślane jest zwłaszcza mistrzostwo dialogu), doskonale łącząc wątki miłosne, obyczajowe i społeczne. Fabułę wzbogacają również nastrojowe opisy rosyjskiego krajobrazu. Odrębnym nurtem pisarstwa Turgieniewa jest nowelistyka okultystyczna. Zainteresował się nią po przeczytaniu traktatu Schopenhauera O duchach i sprawach z tym związanych (1859). Inspirował się także twórczością Poego. Do nurtu tego zaliczamy np.: Widma, Dziwną historię, Sen. Najważniejsze dzieła * Parasza (1843) - poemat * Dziedzic (Pomieszczik) (1846) - poemat * Zabijaka (Bretior) (1846) - nowela * Chor i Kalinycz (1847) - opowiadanie * Zapiski myśliwego (Zapiski ochotnika) (1852) - cykl opowiadań * Dziennik zbędnego człowieka (Dniewnik liszniego czełowieka) (1850) * Rudin (1856) - powieść * Szlacheckie gniazdo (Dworianskoje gniezdo) (1859) - powieść * Hamlet i Don Kichote (1860) - esej * Ojcowie i dzieci (Otcy i dieti) (1862) - powieść * Widma (Prizraki) (1863) - nowela * Dym (1867) - powieść * Dziwna historia (Strannaja istorija) (1869) - nowela * Wiosenne wody (Wiesznije wody) (1872) - nowela * Punin i Baburin (1874) - opowiadanie * Sen (Son) (1877) - nowela * Nowizna (Now) (1877) - powieść * Utwory starcze (Senilia) (1878-1882) - cykl poematów prozą Źródło: Wikipedia Gogola nie przedstawiam Słyszeliście o Szochołowie? |
Wielce Szanowni Panowie, Jestem biednym młodym bezrobotnym z dziedziny interesów, nazywam się Wenzel, (Robert Walser ,,Podanie o pracę" - pierwsze (?) tłumaczenie na polski - Szwajcar, pisarz Robert Walser (1878-1956) mistrz krótkiej, często Fragment recenzji D.Janeckiej z Wyborczej książki ,,Maly krajobraz ze ,,Walser obiera sobie za bohaterów ludzi przegranych, tematy chybione i Walsera odkryłem niedawno i wydał mi się równie bliski co Max Frish Jerzy |
Émile Zola (ur. 2 kwietnia 1840 w Paryżu, zm. 29 września 1902 tamże) - francuski pisarz, główny przedstawiciel naturalizmu. Zola urodził się w rodzinie włoskiego inżyniera, wychowywał się i uczył w szkole średniej w Aix-en-Provence, razem ze sławnym później malarzem Paulem Cezannem. Od najmłodszych lat fascynował się literaturą romantyczną, przede wszystkim dramatem Wiktora Hugo. Po śmierci ojca sytuacja materialna jego rodziny dramatycznie pogorszyła się; Emil razem z matką przeniósł się do Paryża, gdzie imał się różnych zajęć, zostając wreszcie pracownikiem słynnego wydawnictwa Hachette. Zachęcony do podjęcia pracy literackiej, próbował początkowo swoich sił w dramacie, pisząc Teresę Raquin i Spadkobierców pana Rabourdin. Dzieła te nie zyskały jednak poklasku publiczności, w pierwszym przypadku z powodu przesadzonej, przejaskrawionej atmosfery grozy w duchu przebrzmiałego już gotycyzmu, w drugim przypadku z powodu zbyt ostrej krytyki stosunków panujących w burżuazyjnej rodzinie. Zola postanowił skupić się na tworzeniu powieści, które wg jego zamysłu miały tworzyć jeden wielki cykl analizujący w sposób naukowy stosunki społeczne epoki II Cesarstwa. Tak powstał 20-tomowy cykl Rougon-Macquartowie. Historia naturalna i społeczna rodziny za Drugiego Cesarstwa opublikowany w latach 1871-1893. Przedstawia ona rozległą panoramę francuskiego społeczeństwa i stanowi ważny dokument o tamtej epoce. Cały cykl utrzymany był w duchu naturalizmu, którego podbudowę teoretyczną Zola przedstawił w studium Powieść eksperymentalna (Le roman expérimental, 1880). Mimo przedstawionych tam przez siebie założeń absolutnej obiektywności narratora i porzucenia romantycznego rozmachu w kreacji bohaterów i opisie miejsc, Zola zachował iście romantyczną wyobraźnię, która pozwalała mu kreślić fascynujące opisy najbardziej prozaicznych miejsc. Natomiast wnikliwe badania warunków życia robotników i chłopów oraz działalności Kościoła katolickiego we Francji wywołały u niego sympatie socjalistyczne i antyklerykalne. Te ostatnie widać wyraźnie w drugim cyklu powieściowym Zoli, trylogii Trzy miasta, w których poddał druzgocącej krytyce skomercjalizowany kult cudów i objawień, skostniałe i zamknięte na wiernych struktury hierarchii kościelnej, a wreszcie nieczułość Kościoła na problemy społeczno - polityczne. W roku 1898 Zola zaangażował się w obronę francuskiego oficera oskarżonego o zdradę - Alfreda Dreyfusa. Opublikował mianowicie na pierwszej stronie paryskiego dziennika L'Aurore artykuł J'accuse (Oskarżam!). Miał on formę listu otwartego do prezydenta Félixa Faure i zawierał ostrą krytykę francuskiego rządu. Zola zarzucał władzom antysemityzm i niezgodne z prawem skazanie i uwięzienie Dreyfusa. Jego książki zostały umieszczone na Indeksie ksiąg zakazanych. Zola zmarł w 1902 r. na skutek zatrucia tlenkiem węgla. Okoliczności jego śmierci do dziś budzą poważne wątpliwości. Choć oficjalnie uznano zgon pisarza za nieszczęśliwy wypadek (wadliwa konstrukcja piecyka), istniały poważne przesłanki, że było to morderstwo na tle politycznym. Rząd Trzeciej Republiki nie zaangażował się jednak zbytnio w wyjaśnienie tej sprawy. Twórczość Zoli wywarła znaczący wpływ na wielu powieściopisarzy XX wieku w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Dzieła Cykl 20 powieści pt. Rougon-Macquartowie (1871-1893) Pochodzenie rodziny Rougon-Macquartów (La Fortune des Rougon, 1871) Zdobycz (La Curée, 1871-72) Brzuch Paryża (Le Ventre de Paris, 1873); Podbój miasta Plassans (La Conquete de Plassans, 1874) Grzech księdza Mouret (La Faute de l'Abbé Mouret, 1875) Jego ekscelencja Pan Minister Rougon (Son Excellence Eugene Rougon, 1876) W matni (L'Assommoir, 1877) Kartka miłości (Une Page d'amour, 1878) Nana (Nana, 1880) Kuchenne schody (Pot-Bouille, 1882) Wszystko dla pań (Au Bonheur des Dames, 1883) Radość życia (La Joie de vivre, 1884) Germinal (Germinal, 1885) Dzieło (L'Œuvre, 1886) Ziemia (La Terre, 1887) Marzenie (Le Reve, 1888) Bestia ludzka (La Bete humaine, 1890) Pieniądz (L'Argent, 1891) Klęska (La Débâcle, 1892) Doktor Pascal (Le Docteur Pascal, 1893) Teresa Raquin (Thérese Raquin, 1867, wyd. polskie 1974) Trylogia Trzy miasta (Trois Villes, 1894-1897, wyd. polskie 1895-1898) Lourdes Rzym Paryż Wikipedia |
Wkrótce 150 rocznica urodzin Józefa "Conrada" Korzeniowskiego. Z tej okazji - Jego biogram.  Joseph Conrad Joseph Conrad, właściwie Józef Teodor Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 3 grudnia 1857 w Berdyczowie, zm. 3 sierpnia 1924 w Bishopsbourne koło Canterbury), angielski pisarz polskiego pochodzenia, publicysta. Konrad Korzeniowski był synem literata Apolla Korzeniowskiego. Nie ukończywszy gimnazjum wyjechał w 1874 do Francji i zaciągnął się na statek jako prosty marynarz. W 1894 osiadł w Anglii i poświęcił się pracy pisarskiej; zaledwie rok później wydał pierwszą powieść Szaleństwo Almayera. Publikując na obczyźnie używał pseudonimu Joseph Conrad, który utworzył z imion: Józef i Konrad. Wybitna twórczość Korzeniowskiego pozostaje zjawiskiem odosobnionym w literaturze światowej, łącząc w sobie nurt romantyzmu i pozytywizmu z symbolizmem i impresjonizmem. Większość przekładów na język polski jest dziełem kuzynki pisarza Anieli Zagórskiej. W 1861 rodzice Korzeniowskiego zostali zesłani za działalność przeciwko caratowi w głąb Rosji, do Wołogdy. Jego wuj Stefan Bobrowski był jednym z przywódców powstania styczniowego. Po śmierci Ewy z Bobrowskich - matki pisarza - 11 kwietnia 1865 roku w Czernihowie (okolice Kijowa) zaopiekował się nim jej brat - Tadeusz Bobrowski. Po powrocie ojca Apolla Korzeniowskiego z wygnania w 1867 zamieszkali w Krakowie, gdzie pisarz uczył się w Gimnazjum św. Anny. 23 maja 1869 zmarł mu ojciec. Jako siedemnastolatek w 1874 Korzeniowski wyjechał do Marsylii, gdzie pracował jako marynarz. Stąd wyruszył w swoją pierwszą w życiu podróż morską. Wróciwszy, usiłował popełnić samobójstwo z powodu długów, w które popadł, był też zamieszany w przemyt broni dla zwolenników Carlosa, pretendenta do tronu Hiszpanii. W lipcu 1878 wyjechał do Anglii i rozpoczął tam służbę w brytyjskiej marynarce handlowej. W 1886 uzyskał stopień kapitana i otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Pływając jako marynarz na wielu statkach zwiedził porty na Dalekim Wschodzie, w Australii i Oceanii, Ameryce Środkowej; był też kapitanem statku parowego kursującego po Kongo (podróż 1890). W 1894 roku zrezygnował ze służby w marynarce i osiadł na stałe pod Londynem. W roku 1889 zaczął pisać swoją pierwszą powieść, Szaleństwo Almayera, która ukazała się drukiem sześć lat później (29 kwietnia 1895). Jednak mimo uznania krytyki nie był pisarzem znanym - dopiero w 1916 roku wraz z ukazaniem się Gry losu zdobył popularność i wydobył się z nękających go problemów finansowych. Wszystkie jego książki są oparte na wątkach autobiograficznych, na tym, co Conrad przeżył, usłyszał lub zobaczył podczas swych podróży. 24 marca 1896 odbył się ślub pisarza z Jassie George, natomiast 15 stycznia 1898 urodził się syn, Borys. W 1906 urodził się drugi syn pisarza - John. Choć jest uznawany za jednego z największych stylistów w całej angielskiej literaturze, to do końca życia mówił po angielsku z silnym obcym ("polskim") akcentem. Conrad znał biegle francuski, którego używał stosując ulubiony, marsylijski akcent. Znał też niemiecki. Pod koniec życia nosił się z zamiarem powrotu do Polski, ale zbyt wiele spraw trzymało go w Anglii. Wypowiadał się o sprawach polskich w publicystyce. Na wniosek Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zgłoszony przez Polski Komitet do spraw UNESCO (poparty przez Komitet do spraw UNESCO Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej) 150. rocznica urodzin Josepha Conrada-Korzeniowskiego wpisana została do kalendarza rocznic UNESCO na rok 2007. Honorowy patronat nad obchodami "Roku Conradowskiego" w Polsce objął Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Lech Kaczyński. Twórczość - chronologia 1895 powieść Szaleństwo Almayera (Almayer's Folly) 1896 powieść Wyrzutek 1897 Murzyn z załogi "Narcyza" (The Nigger of the "Narcissus", wyd. pol. 1913) 1898 nowela Młodość 1899 nowela, powieść Jądro ciemności 1900 powieść Lord Jim (wyd. pol. 1904); nowela Tajfun 1902 wydanie trzech nowel: Młodość, Jądro ciemności (Heart of Darkness, wyd. pol. 1925) oraz U kresu sił 1903 wydanie Tajfun i inne nowele (Typhoon, wyd. pol. 1925) 1904 Nostromo 1907 Tajny agent (The Secret Agent, wyd. pol. 1908) 1908 wydanie tomu Sześć opowieści 1909 Ze wspomnień 1911 W oczach Zachodu (Under Western Eyes, wyd. pol. 1925) 1912 Między lądem a morzem (Twixt Land and Sea, wyd. pol. 1924) 1913 powieść Los 1915 powieść Zwycięstwo (Victory wyd. pol. 1927) 1917 Smuga cienia (The Shadow Line, wyd. pol. 1925) 1919 Złota strzała (The Arrow of Gold), powieść Ocalenie (The Rescue) 1923 Korsarz (The Rover) Inne utwory nowele: Idioci, Placówka postępu, Laguna Źródło: Wikipedia. Pożyteczne linki: 1. Wikipedia 2. Stronka o Jego życiu i twórczości. |
To teraz ja 30 luty :D A tak na serio to 27 stycznia: * 1443 - Albrecht Odważny, książę Saksonii (zm. 1500) * 1546 - Joachim Fryderyk Hohenzollern, elektor Brandenburgii (zm. 1608) * 1571 - Abbas I Wielki, szach Persji (zm. 1629) * 1600 - (lub 28 stycznia) Klemens IX, papież (zm. 1669) * 1756 - Wolfgang Amadeus Mozart, austriacki kompozytor (zm. 1791) * 1775 - Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling, niemiecki filozof (zm. 1854) * 1790 - William Davies Evans, angielski szachista, kapitan marynarki wojennej (zm. 1872) * 1814 - Eugène Viollet-le-Duc, francuski architekt, historyk sztuki, konserwator (zm. 1879) * 1832 - Lewis Carroll, brytyjski pisarz, matematyk (zm. 1898) * 1836 - Leopold von Sacher-Masoch, austriacki pisarz (zm. 1895) * 1850 - Edward John Smith, angielski marynarz, kapitan Titanica (zm. 1912) * 1859 - Wilhelm II, król Prus, cesarz Niemiec (zm. 1941) * 1861 - Ralph Modjeski, amerykański inżynier, budowniczy linii kolejowych i mostów pochodzenia polskiego (zm. 1940) * 1878 - Konstantin Michaiłowicz Derjugin, rosyjski hydrobiolog (zm. 1938) * 1881 - Sveinn BjĂśrnsson, islandzki polityk, prezydent Islandii (zm. 1952) * 1884 - Kazimierz Kolbuszewski, polski historyk literatury (zm. 1943) * 1885 - Jerome Kern, amerykański kompozytor, autor musicali (zm. 1945) * 1885 - Eduard KĂźnneke, niemiecki kompozytor (zm. 1953) * 1885 - Bronisław Ziemięcki, polski polityk, minister (zm. 1944) * 1888 - Tadeusz Kossakowski, polski dowódca wojskowy, generał Wojska Polskiego (zm. 1965) * 1897 - Karel LamaÄ, czeski reżyser filmowy (zm. 1952) * 1891 - (pomiędzy 15 i 27 stycznia) Ilja Erenburg, rosyjski pisarz, dziennikarz (zm. 1967) * 1901 - Willy Fritsch, niemiecki aktor (zm. 1973) * 1901 - Jan Kurnakowicz, polski aktor (zm. 1968) * 1903 - Sir John Carew Eccles, australijski neuropsycholog, laureat Nagrody Nobla (zm. 1997) * 1905 - Zenon Nowak, polski polityk, wicepremier (zm. 1980) * 1912 - Henryk Rostworowski, polski poeta, tłumacz, piosenkarz (zm. 1984) * 1914 - Wojciech Rajewski, polski aktor (zm. 1980) * 1918 - Elmore James, amerykański gitarzysta bluesowy (zm. 1963) * 1919 - JiĹina HaukovĂĄ, czeska pisarka (zm. 2005) * 1921 - Donna Reed, amerykańska aktorka (zm. 1986) * 1922 - Andrzej Trzebiński, polski pisarz, krytyk literacki (zm. 1943) * 1924 - Marian Przykucki, polski duchowny katolicki, biskup szczecińsko-kamieński * 1924 - Sabu, indyjski aktor (zm. 1963) * 1926 - Barbara Bardzka, polska aktorka teatralna (zm. 1996) * 1926 - Ingrid Thulin, szwedzka aktorka (zm. 2004) * 1928 - Hans Modrow, niemiecki polityk, premier NRD * 1929 - Gastón SuĂĄrez, boliwijski pisarz (zm. 1984) * 1930 - Usko Meriläinen, fiński kompozytor, dyrygent (zm. 2004) * 1930 - Sobiesław Zasada, polski kierowca rajdowy * 1932 - Borys Szachlin, radziecki gimnastyk (zm. 2008) * 1934 - Ădith Cresson, francuska polityk * 1935 - Tadeusz Zawierucha, polski pisarz * 1936 - Troy Donahue, amerykański aktor (zm. 2001) * 1936 - Samuel Ting, amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla * 1937 - Marek Dagnan, polski autor tekstów piosenek * 1937 - Bud Somerville, amerykański curler * 1937 - David Yallop, brytyjski pisarz * 1940 - James Cromwell, amerykański aktor * 1944 - Mairead Corrigan, irlandzka działaczka pokojowa, laureatka Nagrody Nobla * 1944 - Kevin Coyne, brytyjski muzyk bluesowy (zm. 2004) * 1944 - Nick Mason, brytyjski perkusista zespołu Pink Floyd * 1945 - Adam Krzemiński, polski dziennikarz, publicysta * 1948 - Stanisław Tymiński, polski polityk, biznesmen * 1949 - Zbigniew Rybczyński, polski operator, reżyser filmów eksperymentalnych, laureat Oscara * 1952 - Ernestyna Winnicka, polska aktorka * 1954 - Barbara Bursztynowicz, polski aktorka * 1956 - Henryk Miłoszewicz, polski piłkarz, reprezentant Polski (zm. 2003) * 1956 - Mimi Rogers, amerykańska aktorka * 1957 - Janick Gers, angielski muzyk zespołu Iron Maiden * 1959 - GĂśran Hägglund, szwedzki polityk * 1963 - Andrzej Piekarczyk, polski satyryk, członek Kabaretu OT.TO * 1964 - Bridget Fonda, amerykańska aktorka * 1965 - Alan Cumming, brytyjski aktor, reżyser filmowy * 1968 - Tricky, brytyjski muzyk * 1968 - Mike Patton, amerykański wokalista, muzyk * 1969 - Jeroen Piket, holenderski szachista * 1972 - Mirjam Ott, szwajcarska curlerka, wicemistrzyni olimpijska * 1973 - Krzysztof Antkowiak, polski wokalista * 1974 - Ole Einar Bjørndalen, norweski biathlonista, mistrz olimpijski * 1975 - Benjamin von Stuckrad-Barre, niemiecki pisarz * 1976 - Wojciech Klata, polski aktor * 1980 - Marat Safin, rosyjski tenisista * 1981 - Alicia Molik, australijska tenisistka * 1981 - Mikołaj Krawczyk, polski aktor * 1981 - Patryk Rachwał, polski piłkarz, reprezentant Polski |
W ramach mojej pracy otrzymałem skan zaświadczenia korespondenta dziennika "Chwila", wydanego we Lwowie w roku 1932. Będąć ciekaw dalszych informacji odnośnie tego dziennika, zasiągnąłem pomocy "CHWILA" - GAZETA ŻYDÓW LWOWSKICH Barbara Łętocha http://www.lwow.com.pl/rocznik/chwila.html "Żydzi związani byli ze Lwowem przez wieki. Już w 1387 r. księgi miejskie notują ulicę Żydowską1. Mniejszość żydowska wywierała silny wpływ na wiele dziedzin życia miejskiego, także na rozwój prasy. Początki prasy Żydów lwowskich przypadają na XIX w., pierwsze pisma wydawane były w języku hebrajskim i niemieckim. Po uzyskaniu przez Galicję autonomii w 1867 r. nastąpił szybki proces polonizacji. Ukazują się pierwsze asymilatorskie czasopisma Żydów lwowskich w języku polskim: "Zgoda" (1877-1878) wydawana przez Towarzystwo "Zwiastun Pojednania" i "Ojczyzna" (1881-1891). Ten sam kierunek reprezentowała "Jedność" (1907-1912) i "Zjednoczenie" (1912-1918). Przeciwstawną asymilacji orientacją był syjonizm. W 1887 r. powstaje we Lwowie towarzystwo "Syjon", które opublikowało broszurę "Jakim powinien być program młodzieży żydowskiej", upowszechniający hasło emigracji do Palestyny. Inteligencja żydowska włącza się w tworzenie kółek syjonistycznych, organizuje odczyty i uroczystości." (...) " "Chwila" była organem myśli syjonistycznej, spełniała także funkcje organizatora różnych akcji na terenie Małopolski Wschodniej, mających na celu wzbogacenie dochodów Żydowskiego Funduszu Narodowego. Żydowski Fundusz Narodowy został utworzony z inicjatywy Teodora Herzla w 1901 r. na piątym Kongresie Syjonistycznym w Bazylei. Centrale Funduszu działały we wszystkich państwach wśród ludności żydowskiej, także i na terenie całe) Polski. Podstawowym zadaniem Funduszu były zakupy ziemi w Palestynie, na której osiedlali się imigranci żydowscy. Pieniądze uzyskiwane były za pośrednictwem Niebieskiej Puszki, wpisów do Złotej Księgi, znaczków, darów z okazji uroczystości i świąt, bazarów i innych imprez. Na łamach "Chwili" zamieszczane były wykazy dochodów na rzecz Funduszu, odezwy Dyrektorium Żydowskiego Funduszu Narodowego dla Wschodniej Małopolski wzywające do akcji zbiórkowych, informacje o działalności Funduszu na terenie innych państw, informacje o zakupie ziemi przez Fundusz w Palestynie. Wpis do Złotej Księgi zasłużonej osoby lub instytucji wiązał się z proklamowaniem akcji zbiórkowej na rzecz ŻFN - wiadomości o takich wpisach i akcjach podawała "Chwila". Artykuły wskazujące na doniosłą rolę Żydowskiego Funduszu w procesie zakupu ziemi w Palestynie zamieszczali na łamach "Chwili" Ignacy Schwarzbart, Leon Wemstock, Dawid Schreiber, Adolf Kruman, T. Buchstabowa, Mojżesz Reich i inni. W dodatku "Chwilka Dzieci i Młodzieży" opowiadania i artykuły zachęcały dzieci do składania darów na rzecz Funduszu. Redakcja "Chwili" ogłaszała konkursy literackie o tematyce związanej z Żydowskim Funduszem Narodowym. Jednym z laureatów konkursu był Maurycy Szymel." (...) " W 1939 r. przed najazdem hitlerowskim na Polskę na łamach dziennika zamieszczane były imienne listy osób uczestniczących w subskrypcji Pożyczki Obrony Przeciwlotniczej i ofiarodawców na rzecz Funduszu Obrony Narodowej, wykazy kwot i darów ludności żydowskiej Lwowa, apele do społeczeństwa o ofiarność, 28 sierpnia odbyło się w sali Gminy zebranie, w którym wzięli udział reprezentanci sfer religijnych, przedstawiciele organizacji gospodarczych i politycznych, młodzież akademicka i szkolna, przedstawicielki organizacji kobiecych. Zebrani podjęli uchwałę o powołaniu w Gminie Żydowskiej Komitetu Wykonawczego dla sprawy czynnego udziału ludności żydowskiej w akcji o wzmożenie obronności Państwa. Na zebraniu uchwalono rezolucję następującej treści: "Cała ludność żydowska miasta Lwowa, przejęta doniosłością obecnej przełomowej chwili, stawia się do dyspozycji Państwa i czynników państwowych, gotowa ponieść ofiary życia i mienia na rzecz obrony Państwa, jego niepodległości i nienaruszalności granic. Ludność żydowska miasta Lwowa złoży dowody dojrzałości obywatelskiej i społecznej, a ofiarnością zaświadczy Jak droga jest jej sercu wolność i niepodległość Państwa". Autorem rezolucji był Emil Sommerstein. Relację z zebrania i tekst rezolucji zamieściła redakcja "Chwili" w artykule z dn. 29 sierpnia 1939 r.: Żydzi lwowscy gotowi do ofiar życia i mienia na rzecz obrony Państwa. "Do dnia dzisiejszego "Chwila" nie straciła swej wartości, lecz pełni inne już funkcje. Stanowi cenny materiał dla badań historyka literatury, teatrologa, a także historyka, zawiera bowiem informacje o działalności instytucji politycznych, gospodarczych, społecznych, sportowych, kulturalnych i charytatywnych Żydów Polskich, stanowi świadectwo Świata, którego istnienie w pełni rozkwitu przerwała śmierć." Maxiu |
Skorcila mnie ta definicja mam nadzieje, ze pomocna: Jedna z form imienia → Jana. W średniowiecznej Polsce często zastępowało imię Jan. Zdrobnienia: Jan, Janek, Januszek, Jasiek, Jaś, Jaśko. Inne formy: Jan, Janisław, Janosik, Hanko, Hanys. Forma żeńska: Janina, Janusza, Januta, Joanna, Nina, Żana. NAZWISKA: Januszaniec, Januszewicz, Januszewski, Januszkiewicz, Januszko, Januszkowski. ZNANE POSTACIE: Janusz I, książę mazowiecki (ok. 1346-8 XII 1429). Janusz Radziwiłł, książę, hetman w. litewski (2 XII 1612-12 XII 1655). János Arany, poeta węg. (2 III 1817-22 X 1882). Janusz Korczak, właśc. Henryk Goldszmit, pisarz i pedagog, podczas okupacji hitl. ratował dzieci żydowskie (22 VI 1878 lub 1879- VIII 1942). Janusz Osterwa, pol. aktor, reżyser teatralny (ur. 1885). Janusz Warnecki, właśc. Jan Marian Kozłowski, pol. aktor i reżyser (1895-1970). Janusz Groszkowski, pol. radioelektr. i elektronik, polityk (21 III 1898-3 VIII 1984). Janusz Kusociński, pol. lekkoatleta, rozstrzel. przez niem. okupantów (15 I 1907-21 VI 1940). Janusz Brzeski, pol. malarz, grafik (ur. 1907). János Kádár, pierwotnie Janos József Csermanek, przywódca węg. (26 V 1912-6 VII 1989). Janusz Chmielewski, pol. orientalista, sinolog (4 IV 1916-2 I 1998). Janusz Bylczyński, aktor pol. (ur. 1920). Janusz Przymanowski, pisarz pol. (20 I 1922-4 VII 1998). Janusz Warmiński, pol. aktor i reżyser (1922-1996). Janusz Ingarden, architekt pol. (ur. 1 VIII 1923). Janusz Strasburger, pisarz pol. (ur. 1925). Janusz Zabłocki, pol. publicysta, działacz katolicki (ur. 18 II 1926). Janusz Gołębiowski, historyk pol. (ur. 1928). Janusz Krasiński, pisarz pol. (ur. 5 II 1928). Janusz Bogdanowski, architekt pol. (ur. 1929). Janusz Stanisław Pasierb, pisarz pol. (7 I 1929-15 XII 1993). Janusz Reykowski, psycholog pol. (ur. 1929). Janusz Łęski, pol. reżyser (ur. 1930). Janusz Julian Maciejewski, pol. historyk literatury (ur. 1930). Janusz Rzeszewski, pol. reżyser (ur. 1930). Janusz Sztumski, socjolog pol. (ur. 1930). Janusz Ekiert, pol. muzykolog, krytyk muzyczny (ur. 1931). Janusz Jerzy Kidawa, pol. reżyser filmów dokumentalnych (ur. 1931). Janusz Majewski, pol. reżyser filmowy (ur. 5 VIII 1931). Janusz Żarnowski, historyk pol. (ur. 26 IV 1932). Janusz Chodnikiewicz, pol. reżyser i producent filmowy (ur. 1936). Janusz Zakrzeński, aktor pol. (ur. 1936). Janusz Kuczab, pol. pisarz, alpinista (ur. 1937). Janusz Michałowski, aktor pol. (ur. 1 I 1937). Janusz Głowacki, pisarz pol. (ur. 13 IX 1938). Janusz Dzięcioł, muzyk pol. (ur. 1940). Janusz Korwin-Mikke, pol. polityk i publicysta (ur. 27 X 1942). Janusz Berdowski, fizyk pol. (ur. 1945). Janusz Adamowski, fizyk pol. (ur. 1946). Janusz Zaorski, pol. reżyser filmowy (ur. 1947). Janusz Pałubicki, pol. polityk (ur. 2 I 1948). Janusz Szuber, poeta pol. (ur. 1948). Janusz Lewandowski, pol. ekonomista, polityk (ur. 13 VI 1951). Janusz Marek Andrzejewski, aktor pol. (ur. 1952). Janusz Iwański, kompozytor pol. (ur. 1956). Janusz Borowicz, pol. śpiewak operowy (ur. 1958). |
6. Prasa polska w okresie międzywojennym Odzyskanie przez Polskę niepodległości oznaczało nowy rozdział w historii prasy polskiej. Wiązało się to przede wszystkim ze swobodą wypowiedzi. Pozycję utrzymała większość tytułów informacyjnych przed zakończeniem I wojny światowej. Głównym ośrodkiem wydawniczym nadal pozostawała Warszawa. Prasa okresu międzywojennego jest co prawda krytycznie charakteryzowana, ale jej niski poziom pod wieloma względami tłumaczyć można zróżnicowaniem społecznym. Zatem prasa była tak różnorodna, jak same społeczeństwo początku XX w. Po 120 latach niewoli, nasza prasa zaczęła szukać nowych dróg rozwoju, jakie wskazywały jej państwa zachodnioeuropejskie, adresowane do masowego odbiorcy. Z różnymi ugrupowaniami wiązały się poszczególne tytuły. Organami sanacji były: "Gazeta Polska" (1929-1939), "Polska Zbrojna" (1921-1939) oraz "Kurier Poranny". "Gazeta Warszawska" ("Warszawski Dziennik Narodowy od 1935r.), "Kurier Poznański" (1872-1939) i "Kurier Warszawski" reprezentowały ugrupowania narodowo-demokratyczne. Chrześcijańska Demokracja posiadała "Polonię" (Katowice), konserwatyści "Czas" (Kraków), "Słowo" (Wilno) oraz "Dziennik Poznański". "Kurier Polski" był pod ogromnym wpływem kół wielkoprzemysłowych, a "Mały Dziennik" pod wpływem kleru. Polska Partia Socjalistyczna posiadała swój główny organ pt. "Robotnik", który wspomagały krakowski "Naprzód" i katowicka "Gazeta Robotnicza". Dzienniki PPS wychodziły w Katowicach, Lwowie i Łodzi, a mutacje regionalne "Robotnika" w większych ośrodkach przemysłowych. Ludowcy wydawali m.in. "Wyzwolenia" i "Piasta", a po powstaniu Stronnictwa Ludowego "Zielony Sztandar" (1931-1939). Oddzielne miejsce zajmowała prasa KPP, rozwijająca się w konspiracji, jej głównymi organami były: "Nowy Przegląd" (1922-1937) i "Czerwony Sztandar" (1919-1938). W latach 20. ważną rolę odgrywał dziennik "Rzeczpospolita" (red. nacz. S. Stroński), związany ze Stronnictwem Chrześcijańsko-Narodowym. W 1922r. w Wilnie zaczęło się ukazywać wspomniane już konserwatywne "Słowo" (red. nacz. S. Cat-Mackiewicz), a 2 lata później w Katowicach wychodził chadecki dziennik "Polonia". W 1926r. piłsudczycy dysponowali stosunkowo niewielką grupą pism ("Głos Prawdy", "Nowy Kurier Polski", "Kurier Poranny", "Kurier Wileński", "Droga"), podobnie rząd polski – dysponował "Gazetą Polską" (1929). Proces umasowienia kultury spowodował rozwój czytelnictwa, który pociągnął za sobą wzrost nakładów, a zarazem powstanie prasy przeznaczonej dla szerokiego grona odbiorców. Koncerny prasowo-wydawnicze pracowały na wysokich obrotach, a wśród nich przede wszystkim: "Dom Prasy S.A." w Warszawie oraz koncern krakowski "Ilustrowany Kurier Codzienny". Koncern warszawski wydawał "Express Poranny" (od 1922), "Przegląd Sportowy" (od 1921), "Kino" (od 1936), "Dobry Wieczór" (od 1929 - później "Dobry Wieczór-Kurier Czerwony"), "Dzień Dobry" (od 1931). Łączne nakłady dzienników wynosiły 200 tys. egzemplarzy. Najbardziej klasycznym przykładem koncentracji prasy był krakowski Ilustrowany Kurier Codzienny (IKC), który stworzył Marian Dąbrowski (1878-1958). Pismo zorganizowane zostało na wzór wiedeńskich gazet masowych i szybko stało się wzorem dla innych polskich gazet. Koncern krakowski wydawał: "Ilustrowany Kurier Codzienny", "Tempo dnia", ilustrowane tygodniki "Na szerokim świecie", "Światowid", "Tajny Detektyw", tygodnik sportowy "Raz, dwa, trzy", tygodnik humorystyczny "Wróble na dachu" oraz tygodniowy dodatek do "IKC" – "Kurier Literacko-Naukowy". O fenomenie popularności można mówić w przypadku prasy katolickiej ("Mały Dziennik", 200tys. egz.) i konfesyjnej ("Rycerz Niepokalanej", 800 tys.) Krytyczna ocena prasy okresu międzywojennego dotyczy głównie prasy informacyjnej – gazet. Mimo tego spełniły one swe ogólnospołeczne funkcje : zatarły różnice między zaborami, wzbudziły poczucie tożsamości narodowej i upowszechniły różne wartości kulturowe we wszystkich środowiskach społecznych). Wysoki poziom reprezentowały czasopisma dla dzieci, czasopisma naukowe, społeczno-kulturalne i literackie, które odzwierciedlały różnorodne przejawy polskiego życia intelektualnego. Do najważniejszych należały "Wiadomości Literackie", "Pion" i "Prosto z mostu". Doniosłą rolę odegrały także tygodniki ilustrowane "Świat", "Tygodnik Ilustrowany", "Tęcza" i "Światowid". |
23 grudnia jest 357. (w latach przestępnych 358.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 8 dni. Święta imieniny: Anatola, Anatolia, Bazylides, Dagobert, Ewaryst, Ewarysta, Gelazy, Iwo, Iwona, Jan, Kanty, Małgorzata, Mardoniusz, Mina, Saturnin, Serwul, Sławomir, Sławomira, Teodul, Torlak i Wiktoria. Japonia - święto narodowe (urodziny cesarza Akihito) Egipt - Dzień Zwycięstwa Sport - Międzynarodowy dzień Snowboard'ingu Wydarzenia w Polsce 1595 - Zawarto unię brzeską. 1970 - Piotr Jaroszewicz objął stanowisko premiera rządu. 1981 - Dokonano pacyfikacji Huty Katowice. USA wprowadziły sankcje gospodarcze przeciwko PRL. 1991 - Jan Olszewski został premierem Polski. 1995 - Zaprzysiężono Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta Polski. 2000 - Zaprzysiężono Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta Polski (druga kadencja). 2005 - Zaprzysiężono Lecha Aleksandra Kaczyńskiego na prezydenta Polski. Wydarzenia na świecie 619 - Bonifacy V został wybrany na papieża. 1784 - Decyzją Kongresu Kontynentalnego stolicą Stanów Zjednoczonych został wybrany Nowy Jork (do 1790 roku). 1888 - Vincent van Gogh odciął sobie brzytwą kawałek lewego ucha. 1909 - Albert I Koburg został królem Belgów. 1933 - Zakończył się proces lipski. Marinus van der Lubbe został uznany winnym podpalenia Reichstagu i skazany na śmierć. 1938 - Ruszyła ofensywa wojsk generała Francisco Franco na Katalonię. 1947 - Laboratorium Bell Labs zaprezentowało pierwszy tranzystor. 1954 - Joseph Murray przeprowadził pierwszą udaną transplantację nerki. 1972 - Trzęsienie ziemi w Nikaragui zniszczyło stolicę Managuę i spowodowało śmierć 10 tys. ludzi. 1999 - Światowa Organizacja Meteorologiczna (WMO) oceniła, że lata 90. odznaczały się najwyższymi temperaturami w całym minionym tysiącleciu. Licząc od 1860, z siedmiu najgorętszych lat 4 przypadały na ostatnią dekadę XX w. Urodzili się 1732 - Richard Arkwright, angielski wynalazca, przemysłowiec (zm. 1792) 1750 - Fryderyk August I, król Saksonii, książę warszawski (zm. 1827) 1777 - Aleksander I Romanow, car Rosji i król Polski (zm. 1825) 1796 - Wiktor Heltman polski działacz polityczny (zm. 1874) 1805 - Joseph Smith, amerykański założyciel religijnej wspólnoty mormonów (zm. 1844) 1858 - (lub 1860 lub 1861) Maria Wisnowska, polska aktorka (zm. 1890) 1881 - Juan Ramón Jiménez, hiszpański pisarz, laureat Nagrody Nobla (zm. 1958) 1901 - Jakub Berman, polski działacz komunistyczny (zm. 1984) 1903 - Bolesław Kominek, polski duchowny katolicki, arcybiskup wrocławski, kardynał (zm. 1974) 1910 - Seweryn Butrym, polski aktor (zm. 1981) 1915 - Mieczysław Pszon, polski dziennikarz (zm. 1995) 1936 - Stanisław Napierała, polski duchowny katolicki, biskup kaliski 1937 - Maja Komorowska, polska aktorka 1942 - Krystyna Kofta, polska pisarka 1949 - Jacek Jezierski, polski duchowny katolicki, biskup warmiński 1949 - Ewa Lemańska, polska aktorka 1956 - Dave Murray, brytyjski gitarzysta zespołu Iron Maiden 1975 - Adam Konkol, polski muzyk zespołu Łzy 1979 - Szczepan Twardoch, polski pisarz fantasy Zmarli 1831 - Emilia Plater, polski żołnierz powstania listopadowego (ur. 1806) 1878 - Fryderyk Henryk Lewestam, polski krytyk literacki, dziennikarz, historyk literatury (ur. 1817) 1939 - Michał Borowski, polski kontradmirał, uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej (ur. 1872) 1972 - Andriej Tupolew, radziecki konstruktor samolotów, generał (ur. 1888) 1978 - Mieczysław Pawlikowski, polski aktor (ur. 1920) 1984 - Lady Joan Lindsay, australijska pisarka (ur. 1896) 1987 - Seweryn Pollak, polski poeta (ur. 1907) 1992 - Jadwiga Chojnacka, polska aktorka (ur. 1905) 1993 - Barbara Rachwalska, polska aktorka (ur. 1922) 1998 - Anatolij Rybakow, rosyjski pisarz (ur. 1911) 2001 - Jan Kott, polski pisarz, krytyk literacki (ur. 1914) za wikipedią... |
4 stycznia jest 4. dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostało 361 (w latach przestępnych 362) dni. Święta imieniny: Aggeusz, Aniela, Benedykta, Dafroza, Doroteusz, Elżbieta, Eugeniusz, Fereol, Gajusz, Grzegorz, Kajus, Leonia, Rygobert,Angelika, Suligost i Tytus. Święta państwowe Angola - Dzień Męczenników Kolonialnych Represji Birma - Święto Niepodległości Demokratyczna Republika Konga - Dzień Męczenników Niepodległości Samoa - Urodziny Króla Wydarzenia w Polsce 1884 - Ukazał się pierwszy numer "Dziennika Łódzkiego" 1919 - Pułkownik Marian Januszajtis-Żegota przeprowadził nieudany zamach stanu, mający na celu obalenie rządu Jędrzeja Moraczewskiego. 1944 - Wojska sowieckie przekroczyły na Wołyniu granicę polsko-sowiecką z 1939 r. 1991 - Jan Krzysztof Bielecki został powołany na stanowisko premiera. Wydarzenia na świecie 1854 - William McDonald odkrył Wyspy McDonalda. 1896 - USA: Utah jako 34 stan dołączyło do Unii. 1923 - Włodzimierz Lenin sporządził testament, w którym zamieścił sugestię odsunięcia Józefa Stalina od władzy. 1936 - W Nowym Jorku opublikowano pierwszą listę przebojów opartą na liczbie sprzedanych płyt (Billboard). 1948 - Birma uzyskała niepodległość (od Wielkiej Brytanii).. 1951 - Wojna koreańska: wojska chińskie i północnokoreańskie zajęły Seul. 2004 - Micheil Saakaszwili wygrał wybory prezydenckie w Gruzji. 2006 - Premier Izraela Ariel Szaron doznał ciężkiego udaru mózgu, po którym zapadł w śpiączkę. 2007 - Nancy Pelosi została pierwszą w historii kobietą - spikerem Izby Reprezentantów USA. Urodzili się 1643 - Isaac Newton, angielski fizyk, matematyk (zm. 1727) 1710 - Giovanni Battista Pergolesi, włoski kompozytor, skrzypek, organista (zm. 1736) 1785 - Jacob Grimm, niemiecki bajkopisarz (zm. 1863) 1809 - Jan Alcyato, polski działacz niepodległościowy (zm. 1855) 1809 - Louis Braille, francuski pedagog, twórca systemu pisma dotykowego dla niewidomych (zm. 1852) 1874 - Josef Suk, czeski kompozytor, skrzypek (zm. 1935) 1878 - Tadeusz Godlewski, polski fizyk (zm. 1921) 1895 - Michał Antoni Dadlez, polski filolog, historyk polskiej literatury, poeta (zm. 1965) 1900 - Władysław Krasnowiecki, polski aktor (zm. 1983) 1906 - Stefan Rachoń, polski kompozytor, dyrygent (zm. 2001) 1912 - Henryk Panas, polski pisarz (zm. 1985) 1916 - Helena Kołaczkowska, polska pisarka 1920 - William Colby, amerykański prawnik, dyrektor CIA (zm. 1996) 1921 - Witold Zalewski, polski pisarz 1924 - Antoni Marianowicz, polski pisarz, satyryk, tłumacz 1926 - Mieczysław Kazimierczuk, polski polityk, kierownik resortu nauki 1928 - Jan Lenica, polski grafik, malarz, twórca filmów animowanych i eksperymentalnych oraz ilustracji książkowych (zm. 2001) 1930 - Edmund Głuchowski, polski pisarz, scenarzysta filmowy 1932 - Carlos Saura, hiszpański reżyser filmowy 1934 - Zbigniew Framer, polski piosenkarz ) 1936 - Janusz Sent, polski kompozytor, pianista 1937 - Mariusz Walter, polski dziennikarz, producent telewizyjny 1940 - Brian David Josephson, walijski fizyk, laureat Nagrody Nobla 1940 - Antoni Krauze, polski reżyser filmowy 1940 - Gao Xingjian, chiński pisarz, laureat nagrody Nobla 1942 - John McLaughlin, amerykański gitarzysta jazzowy 1945 - Richard Schrock, amerykański chemik, laureat Nagrody Nobla 1946 - Marek Borowski, polski polityk, marszałek Sejmu 1946 - Daniela Jaworska, polska lekkoatletka, oszczepniczka 1946 - Jerzy Skrzypczyk, polski perkusista zespołu Czerwone Gitary 1979 - Mariusz Agnosiewicz, polski dziennikarz 1979 - Damian Gorawski, polski piłkarz, reprezentant Polski 1980 - Milena Rosner, polska siatkarka, reprezentantka Polski 1981 - Wojciech Grzyb, polski siatkarz, reprezentant Polski Zmarli 1108 - Gertruda Mieszkówna, córka króla Polski Mieszka II Lamberta, żona wielkiego księcia kijowskiego Izjasława I (ur. ok. 1025) 1424 - Muzio Attendolo Sforza, włoski kondotier, założyciel dynastii Sforzów (ur. 1369) 1886 - Michał Czajkowski, polski pisarz, działacz niepodległościowy (ur. 1804) 1891 - Aleksander Guttry, polski działacz niepodległościowy (ur. 1813) 1943 - Jerzy Iwanow-Szajnowicz, polski agronom, harcerz, pływak, uczestnik greckiego ruchu oporu (ur. 1911) 1960 - Albert Camus, francuski pisarz (ur. 1913) 1965 - Thomas Stearns Eliot, angielski pisarz (ur. 1888) 1975 - Carlo Levi, włoski pisarz, malarz (ur. 1902) 1986 - Zdzisław Szymański, polski aktor (ur. 1914) 1989 - Kazimierz Brusikiewicz, polski aktor (ur. 1926) 1991 - Stefan Żółkiewski, polski eseista, krytyk, historyk literatury (ur. 1911) 2001 - Tadeusz Olechowski, polski polityk, minister (ur. 1926) 2004 - Brian Gibson, brytyjski reżyser filmowy (ur. 1944) 2004 - Dorota Terakowska, polska pisarka (ur. 1938) 2007 - Danuta Zagrodzka, polska dziennikarka, publicystka, komentatorka wydarzeń międzynarodowych (ur. 1934) za wikipedią... |
8 stycznia jest 8. dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostało 357 (w latach przestępnych 358) dni. Święta imieniny: Albert, Apolinary, Arlena, Erhard, Heladia, Heladiusz, Laurencjusz, Laurenty, Maksym, Mroczysław, Mścisław, Seweryn, Teofil i Wawrzyniec. Cerkiew prawosławna - według kalendarza juliańskiego 2. dzień Bożego Narodzenia Monako - Święto Niepodległości Dzień Sprzątania Biurka  Wydarzenia w Polsce 1919 - NRL objęła władzę na terenach odbitych Niemcom podczas powstania wielkopolskiego. 1938 - W Katowicach aresztowano jednego z najgroźniejszych polskich przestępców międzywojennych, Nikifora Maruszeczkę. 1946 - Odbyła się premiera Zakazanych piosenek, pierwszego polskiego powojennego filmu. 1962 - Instytut Literacki w Paryżu rozpoczął edycję "Zeszytów Historycznych". Wydarzenia na świecie 1198 - Innocenty III został wybrany papieżem. 1297 - Monako uzyskało niepodległość. 1815 - Wojna brytyjsko-amerykańska: Amerykanie odnieśli zwycięstwo w bitwie pod Nowym Orleanem. 1916 - I wojna światowa: ostatnie jednostki aliantów wycofały się spod Gallipoli. 1918 - Prezydent USA Woodrow Wilson przedstawił 14 punktów Wilsona. 1989 - Rozpoczęła się japońska epoka Heisei. Urodzili się 1824 - Wilkie Collins, angielski pisarz (zm. 1889) 1867 - Emily Greene Balch, amerykańska pisarka, laureatka Nagrody Nobla (zm. 1961) 1867 - Augustyn Łosiński, polski duchowny katolicki, biskup kielecki (zm. 1937) 1883 - Seweryn Hammer, polski filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego (zm. 1955) 1883 - Józef Ujejski, polski historyk literatury, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego (zm. 1937) 1884 - Kornel Makuszyński, polski powieściopisarz, krytyk (zm. 1953) 1890 - Stanisław Burhardt-Bukacki, polski dowódca wojskowy (zm. 1942) 1890 - Julian Leszczyński, polski działacz komunistyczny i publicysta (zm. 1939) 1891 - Walther Bothe, niemiecki fizyk, matematyk i chemik (zm. 1957) 1891 - Bronisława Niżyńska, rosyjska tancerka i choreografka pochodzenia polskiego (zm. 1972) 1894 - Maksymilian Maria Kolbe, święty, polski franciszkanin, zamordowany w obozie oświęcińskim przez hitlerowców (zm. 1941) 1899 - Julian Leszczyński-Leński, polski działacz komunistyczny (ur. 1939) 1906 - Stefan Zbigniew Różycki, polski geolog i geograf (zm. 1988) 1919 - Marian Wolniewicz, polski teolog, biblista (zm. 2005) 1921 - Leonardo Sciascia, włoski pisarz (zm. 1989) 1923 - Emanuel Rostworowski, polski historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego (zm. 1989) 1926 - Bronisław Pawlik, polski aktor (zm. 2002) 1927 - Małgorzata Lorentowicz, polska aktorka (zm. 2005) 1928 - Ryszard Bacciarelli, polski aktor 1928 - Jan Szancenbach, polski malarz (zm. 1998) 1932 - Anna Markowa, polska pisarka 1934 - Alexandra Ripley, amerykańska pisarka (zm. 2004) 1935 - Elvis Presley, amerykański piosenkarz i aktor (zm. 1977) 1936 - Alicja Bobrowska, polska aktorka, pierwsza powojenna Miss Polonia 1941 - Graham Chapman, angielski aktor komediowy, członek grupy Monty Python (zm. 1989) 1946 - Robbie Krieger, amerykański gitarzysta, członek grupy The Doors 1947 - Edward Białogłowski, polski duchowny, biskup rzeszowski 1947 - David Bowie, brytyjski wokalista, gitarzysta i pianista rockowy 1955 - Marilyn Mazur, perkusistka, wokalistka, kompozytorka, tancerka, pianistka i liderka wielu zespołów muzycznych 1967 - Małgorzata Foremniak, polska aktorka Zmarli 482 - św. Seweryn, święty chrześcijański (ur. ok. 410) 1100 - Klemens III, antypapież (ur. ok. 1025) 1107 - Edgar (król Szkocji), król Szkocji (ur. 1074) 1198 - Celestyn III, papież (ur. ok. 1106) 1324 - Marco Polo, wenecki kupiec i odkrywca (ur. 1254) 1560 - Jan Łaski (młodszy), polski polityk, działacz reformacji w Polsce (ur. 1499) 1638 - Tomasz Zamoyski, kanclerz wielki koronny, wojewoda podolski (ur. 1594) 1642 - Galileusz, włoski filozof, fizyk i astronom (ur. 1564) 1693 - Jan Andrzej Morsztyn, polski poeta i polityk (ur. 1613) 1878 - Nikołaj Niekrasow, rosyjski pisarz (ur. 1821) 1911 - Antoni Szandlerowski, polski poeta, dramatopisarz, teolog, ksiądz (ur. 1878) 1947 - Tadeusz Kutrzeba, polski dowódca wojskowy (ur. 1885) 1967 - Zbigniew Cybulski, polski aktor (ur. 1927) 1969 - Klemens Matusiak, polski działacz narodowy, nauczyciel, wojskowy (ur. 1881) 1991 - Steve Clark, angielski gitarzysta zespołu Def Leppard (ur. 1960) 1995 - Jan Piotr Stępień, polski duchowny katolicki, ksiądz, biblista, rektor Akademii Teologii Katolickiej (ur. 1910) 1996 - François Mitterrand, francuski polityk (ur. 1916) 1997 - Melvin Calvin, amerykański chemik (ur. 1911) 1998 - Michael Tippett, angielski kompozytor (ur. 1905) 2002 - Aleksander Prochorow, rosyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla (ur. 1916) 2007 - Alojzy Mol, montażysta filmów animowanych (ur. 1924) 2007 - Zbigniew Węglarz, polski komandor podporucznik, dowódca ORP "Błyskawica" (ur. 1914) za wikipedią... |
Feliks Edmundowicz Dzierżyński (ur. 11 września 1877 r., w Dzierżynowie, w Puszczy Nalibockiej, zm. 20 lipca 1926 w Moskwie), polski i rosyjski działacz komunistyczny. Szef pierwszych sowieckich organów bezpieczeństwa CzeKa, GPU i OGPU. Pochodził ze szlachty polskiej herbu Samson[1]. Na chrzcie otrzymał imiona Feliks Szczęsny. Syn emerytowanego nauczyciela fizyki i matematyki, Edmunda Dzierżyńskiego i Heleny z Januszewskich. Poza nim Dzierżyńscy posiadali jeszcze 3 córki i 4 synów: Aldonę (1870-1966), Jadwigę (1871-1949), Stanisława (1872-1917), Kazimierza (1875-1943), Wandę (1878-1892), Ignacego (1879-1953) i Władysława (1881-1942). Matka, dobrze wykształcona, była miłośniczką muzyki, literatury polskiej i światowej. Znała biegle kilka języków. Feliks Dzierżyński był wychowywany w atmosferze wysokiej kultury i głębokiego polskiego patriotyzmu, w skromnych dla swojego środowiska warunkach materialnych. Ojciec, kandydat naukowy (rosyjski odpowiednik doktoratu) z racji słabego zdrowia szybko przeszedł na emeryturę, a niewielki, 100 ha majątek rodzinny wydzierżawiał; rodzinę utrzymywał z pieniędzy uzyskiwanych za dzierżawę i stosunkowo małej emerytury nauczycielskiej. Sytuację materialną rodziny pogorszyła jego śmierć (1882). Utrzymanie rodziny i opieka nad 8 dziećmi spadła na barki matki; ojciec przed śmiercią każdemu z 4 synów zapewnił po 1000 rubli na naukę. Aby umożliwić dzieciom kształcenie, w 1887 matka wraz z nimi przeniosła się do Wilna, gdzie Feliks rozpoczął naukę w gimnazjum, którą kontynuował do 1896. Powtarzał I klasę, głównie ze względu na język rosyjski, którego nauka przychodziła mu z trudem; z powodzeniem dawał sobie natomiast radę z przedmiotami ścisłymi, szczególnie z matematyką i fizyką; jak większość polskich uczniów Dzierżyński, obok wykładanej po rosyjsku literatury i historii Rosji, w systemie samokształceniowym uczył się historii i literatury polskiej. Interesowała go twórczość zwłaszcza Mickiewicza, Słowackiego i Konopnickiej. Okres gimnazjalny wspominał niechętnie, podobnie jak i jego bracia; raziły w gimnazjum działania rusyfikacyjne, tresura uczniów, szpiclowanie, obowiązek modłów za cara i jego rodzinę. Przejawiał w gimnazjum buntowniczą postawę, będąc z natury porywczym. Nie uzyskał matury i nie odbył studiów uniwersyteckich, mimo że - jak wspominał po latach - zamierzał nawet zostać księdzem. Jeszcze w gimnazjum (1894) związał się z polską socjaldemokracją (współzałożyciel SDKPiL w 1900 roku). W 1897 Litewska Socjaldemokratyczna Partia, w której działał, skierowała go do Kowna, gdzie redagował nielegalną gazetę w języku polskim "Robotnik Kowieński", używając pseudonimu "Jacek". Został aresztowany 29 lipca 1897, był więziony w Kownie, a w następnym roku zesłano go na 3 lata Nolińska w guberni Wiackiej; przeniesiony do Kajgrodu w tejże guberni, 28 sierpnia 1899 zbiegł z zesłania i przybył do Warszawy. Został ponownie aresztowany w Warszawie 4 lutego 1900 i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, następnie w więzieniu w Siedlcach, po czym zesłano go do Wierchojańska na Syberii; stamtąd zbiegł 25 czerwca 1902 i przybył do Berlina. Wszedł w skład Komitetu Zagranicznego SDKPiL oraz zaczął wydawać "Czerwony Sztandar". Brał udział w wydarzeniach z lat 1905-1907, za co został aresztowany 30 lipca 1905, osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej i skazany na 11 lat zesłania; został zwolniony w następstwie amnestii 2 listopada 1905. 26 grudnia 1906 został aresztowany i zwolniony za kaucją, którą dostarczył władzom więziennym jego brat Ignacy. Aresztowany znowu w Warszawie 16 kwietnia 1908 osadzony został - jak zwykle - w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. W 1909 został zesłany na Syberię, skąd pod koniec roku zbiegł. W 1910 w celach leczniczych przybył do Włoch, na wyspę Capri. Poznał tam Maksyma Gorkiego, który wspomagał go wcześniej finansowo. |
W celu uzupelnienia: Obecnie w Strasbourgu mamy do czynienia z drugim wcieleniem tramwajow. Pierwsze ich wcielenie istnialo miedzy 1878 rokiem, a majem 1960 roku. Byla to siec tramwaju konnego, a potem (od 1895 roku) elektrycznego korzystajacego z torow 1000mm. W pewnym stopniu po wojnie (od 1947 roku) tramwaje zostaly zastapione trolejbusami (dobrze nam znane Vetry), jednak rowniez nie na dlugo. Trzeba tez wspomniec o podmiejskiej linii ze Strasbourga do Obernai-Ottrot kursujacej w latach 1930-1955. Obecnie w Strasbourgu sa 4 linie tramwajowe: A, D oraz B i C. W 1994 roku uruchomiono linie A: Hautepierre Maillon - Baggersee (9,8km), ktora czesc trasy w rejonie dworca SNCF w centrum Strasbourga pokonuje w tunelu. W 1998 roku przedluzono ja do llkirch Lixenbuhl, jednoczesnie uruchomiono linie D: Rotonde - Etoile Polygone, ktora pelni funkcje uzupelniajaca do linii A. W 2000 roku uruchomiono linie B (Elsau - Hoenheim Gare) i C (Elsau - Esplanade). W przyblizeniu A i D obsluguja kierunek polnoc-poludnie, a B i C wschod-zachod. Oficjalnie to miala byc kolej miejska. I sladem tego sa stacje zamiast przystankow. Z kolejowych elementow mozna jeszcze zauwazyc stosowanie sbl na obu istniejacych trasach. Przystanki-stacje sa powiazane z parkinagami w ramach P+R, oraz punktami przesiadkowymi konstruowanymi tak, by przesiadka z tramwaju do autobusu odbywala sie niemal drzwi w drzwi. Przykladem moze byc koncowy przystanek linii B - Hoenhaim Gare, gdzie jest mozliwosc przesiadki do autobusow, pociagow SNCF, jest tez parking dla samochodow. Istnieje tez sytem Velo-Tram parkingow dla rowerow przy przystankach tramwajowych. Warto tez zwrocic uwage na nietuzikowa architekture budynkow, czy wiat. Obecnie prowadzona jest rozbudowa sieci. Docelowo siec ma wygladac tak: http://www.cts-strasbourg...plans/plan3.jpg. W tym roku powinna ruszyc linia E, ktora ma obslugiwac polacznie miedzy Robertso a Baggerse. http://www.cts-strasbourg...plans/plan2.jpg Mowi sie tez o wprowadzniu systemu Karsruhe, czyli polaczeniu sieci tramwajowej z kolejowa w celu obsluzenia polnocnej czesci Alzacji w okolicach Strasbourga. Tabor tramwajowy to wagony typow 3C i 4C (Eurotram) z lat 1994-2000. Dwukierunkowe wagony o numerach tab. 1001-1040 to wagony typu 3C, a wagony 1051-1067 typu 4C sa dluzsze o jeden segment. Wyprodukowane zostaly przez ABB/AD-Tranz. Obecnie Strasbourg pownien otrzymac nastepna partie 41 wagonow, ale z Alstomu - Citadis "grande longeur", jednak podobnych do juz uzytkowanych wagonow. Siec jest obslugiwana przez dwie zajezdnie Cronenbourg i Elsau. W przyszlosci mozna sie spodziewac dostosowania zajedni autobusowej CTS Neudorf do obslugi taboru tramwajowego. Komunikacje miejska w Strasbourgu obsluguje CTS. Troche literatury: Christian Lamboley: Strasbourg tramway - Contades, Besançon 1989; Georges Muller: Generation Tram - Oberlin, Strasbourg 2000. Jeszcze trzy zdjecia z calkiem pokaznego zbioru: Home de Fere - skrzyżowanie linii A/D i B/C. Na zdjęciu wagon typu 4C numer taborowy 1059 pochodzący z grupy 17 wagonów wyprodukowanych przez ADTranz w latach 1998-2000. Pont Royal a na nim przystanek linii tramwajowej C: Gallia. Jesień 2003. W dzien... ... i w nocy. Wagon typu 4C na Pont Royal - linia C w 2003 roku.. Krzysztof |
LEOPOLD STAFF Poeta, dramatopisarz, tłumacz, urodzony 14 września 1878 we Lwowie, zmarł 31 maja 1957 w Skarżysku Kamiennej. Jako poeta debiutował w 1901 tomem Sny o potędze, w okresie rozkwitu poezji i poetyki Młodej Polski. Był on mocno osadzony w tej konwencji i zawierał liczne typowe dla niej wiersze (obfitujące m.in. w motywy tajemniczości i bezsensu bytu, zniechęcenia do rzeczywistości, mizoginizmu i walki płci, z bardzo istotną rolą poezji nastroju - m.in. znany utwór Deszcz jesienny). Znajdowały się w nim jednak utwory stanowiące próbę przezwyciężenia panującego w poezji dekadentyzmu (zwłaszcza w otwierającym tomik sonecie Kowal), w których głosił postulaty siły i aktywności, woli i chęci życia. Motywy te zostaną wyraźniej zaakcentowane w poemacie Mistrz Twardowski (1902) i następnych tomach poezji - Dzień duszy (1903), Ptakom niebieskim (1905), Gałąź kwitnąca (1908). W twórczości tej przejawiała się fascynacja filozofią Nietzschego, zwłaszcza wątkami związanymi z pojęciem "woli mocy" i koncepcją nadczłowieka (Staff pojmował ją w swoisty, niesprzeczny z chrześcijańskimi wartościami współczucia i litości sposób), dzięki której przełamywał prymat wynikającego z koncepcji Schopenhauerowskiej modernistycznego pesymizmu oraz postawy dekadenckiej. Począwszy od tomów Gałąź kwitnąca (1908) i Uśmiechy godzin (1910) w jego poezji zaczęły przeważać tendencje klasyczne, wyrażające się w poszukiwaniu spokoju, harmonii i piękna. Staff odwołuje się do świata realiów antycznych, a także stosuje wiele chwytów artystycznych charakterystycznych dla utworów klasycznych. Od wydania przez Staffa, opatrzonego jego wstępem, tłumaczenia Kwiatków świętego Franciszka z Asyżu (1910) w jego poezji zaczynają się nasilać motywy franciszkańskie (obecne już od tomu Ptakom niebieskim), często zlewając się z tendencjami klasycznymi - głoszenie pokory w miejsce potęgi, afirmacji życia, radości i pochwały istnienia. Kolejne tomy są, jak pisał Jerzy Kwiatkowski, "okresem artystycznego regresu, który - z pewnymi przerwami - trwać będzie aż do lat trzydziestych". W tym czasie wydał Staff m.in. tom Tęcza łez i krwi (1918) zawierający utwory związane z przeżyciami i problematyką I wojny światowej oraz nagrodzony Państwową Nagroda Literacką tom liryków religijnych Ucho igielne (1927). W tomach Wysokie drzewa (1932) i Barwa miodu (1936) Staff dąży do coraz większej zwięzłości środków wyrazu, zwraca się ku tematyce życia codziennego, zrywa z patetyczną metaforyką na rzecz codziennego konkretu. Pojawia się specyficzny rodzaj żartobliwego humoru, poeta akcentuje swoją postawę sceptyka. Wynikało to również z wpływu, jaki mieli na Staffa zaprzyjaźnieni z nim Skamandryci, dla których był mistrzem i patronem. Kolejny przełom w twórczości następuje w zbiorach Wiklina (1954) i Dziewięć muz (wyd. pośmiertne 1958), gdzie poeta przełamał tradycyjne systemy metryczne, unowocześnił sposób obrazowania, stworzył mniej dbałą o harmonię, autoironiczną wizję świata. Pierwszy z nich, z perspektywy współczesnego czytelnika, można uznać za najwybitniejszy i najdojrzalszy tom w twórczości Lepolda Staffa. Jak napisał Jerzy Kwiatkowski: "Poezja Leopolda Staffa stanowi - w tej skali jedyny w polskiej literaturze - przykład zdumiewającej długowieczności i zdumiewających zdolności regeneracyjnych. (...) Staff jest współtwórcą paru okresów literackich, chętnie przez historyków literatury zwanych epokami. W każdej z nich - odgrywa rolę pierwszorzędną." ZA : culture.pl Jeden z moich ukochanych polskich poetów. Jego twórczość trafia do mnie jedną z najprostszych dróg, przez serce. Staff potrafi być wzruszający i zabawny, radosny i ciepły, zadumany i pełen goryczy. Ogromnie lubię go czytywać wieczorami, w jasnym kręgu lampy, zagłębiona w przepastnym fotelu. |
Joseph Conrad, właśc.: Teodor Józef Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 3 grudnia 1857 w Berdyczowie, zm. 3 sierpnia 1924 w Canterbury), brytyjski pisarz polskiego pochodzenia tworzący w języku angielskim. W 1861 rodzice Korzeniowskiego zostali zesłani za działalność przeciwko caratowi w głąb Rosji, do Wołogdy. Jego wuj Stefan Bobrowski był jednym z przywódców powstania styczniowego. Po śmierci Ewy z Bobrowskich - matki pisarza - 11 kwietnia 1865 roku w Czernihowie (okolice Kijowa) zaopiekował się nim jej brat - Tadeusz Bobrowski. Po powrocie ojca Apolla Korzeniowskiego z wygnania w 1867 zamieszkali w Krakowie, gdzie pisarz uczył się w Gimnazjum św. Anny. 23 maja 1869 zmarł mu ojciec. Jako siedemnastolatek w 1874 Korzeniowski wyjechał do Marsylii, gdzie pracował jako marynarz. Stąd wyruszył w swoją pierwszą w życiu podróż morską. Wróciwszy, usiłował popełnić samobójstwo z powodu długów, w które popadł, był też zamieszany w przemyt broni dla zwolenników Carlosa, pretendenta do tronu Hiszpanii. W lipcu 1878 wyjechał do Anglii i rozpoczął tam służbę w brytyjskiej marynarce handlowej. W 1886 uzyskał stopień kapitana i otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Pływając jako marynarz na wielu statkach zwiedził porty na Dalekim Wschodzie, w Australii i Oceanii, Ameryce Środkowej; był też kapitanem statku parowego kursującego po Kongo (podróż 1890). W 1894 roku zrezygnował ze służby w marynarce i osiadł na stałe pod Londynem. W roku 1889 zaczął pisać swoją pierwszą powieść, Szaleństwo Almayera, która ukazała się drukiem sześć lat później (29 kwietnia 1895). Jednak mimo uznania krytyki nie był pisarzem znanym - dopiero w 1916 roku wraz z ukazaniem się Gry losu zdobył popularność i wydobył się z nękających go problemów finansowych. Wszystkie jego książki są oparte na wątkach autobiograficznych, na tym, co Conrad przeżył, usłyszał lub zobaczył podczas swych podróży. 24 marca 1896 odbył się ślub pisarza z Jassie George, natomiast 15 stycznia 1898 urodził się syn, Borys. W 1906 urodził się drugi syn pisarza - John. Choć jest uznawany za jednego z największych stylistów w całej angielskiej literaturze, to do końca życia mówił po angielsku z silnym obcym akcentem, mimo że jego francuski był nienaganny. Pod koniec życia nosił się z zamiarem powrotu do Polski, ale zbyt wiele spraw trzymało go w Anglii. Wypowiadał się o sprawach polskich w publicystyce. W 2007 roku Narodowy Bank Polski wyemituje komplet monet z okazji 150. rocznicy urodzin pisarza. Twórczość: 1895 powieść Szaleństwo Almayera (Almayer's Folly) 1896 powieść Wykolejeniec 1897 Murzyn z załogi "Narcyza" (The Nigger of the "Narcissus", wyd. pol. 1913) 1898 Opowieści niepokojące; nowela Młodość 1899 Jądro ciemności 1900 powieść Lord Jim (wyd. pol. 1904); nowela Tajfun 1902 wydanie trzech nowel: Młodość, Jądro ciemności (Heart of Darkness, wyd. pol. 1925) oraz U kresu sił 1903 wydanie Tajfun i inne nowele (Typhoon, wyd. pol. 1925) 1904 Nostromo 1907 Tajny agent (The Secret Agent, wyd. pol. 1908) 1908 wydanie tomu Sześć opowieści 1909 Ze wspomnień 1911 W oczach Zachodu (Under Western Eyes, wyd. pol. 1925) 1913 powieść Los 1915 powieść Zwycięstwo (Victory wyd. pol. 1927) 1917 Smuga cienia (The Shadow Line, wyd. pol. 1925) 1919 Złota strzała (The Arrow of Gold) 1920 powieść Ocalenie (The Rescue) 1923 Korsarz (The Rover) Między lądem a morzem (Twixt Land and Sea) Zapraszam do dyskusji. |
Joseph Conrad, właśc.: Teodor Józef Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 3 grudnia 1857 w Berdyczowie, zm. 3 sierpnia 1924 w Canterbury), brytyjski pisarz polskiego pochodzenia tworzący w języku angielskim. W 1861 rodzice Korzeniowskiego zostali zesłani za działalność przeciwko caratowi w głąb Rosji, do Wołogdy. Jego wuj Stefan Bobrowski był jednym z przywódców powstania styczniowego. Po śmierci Ewy z Bobrowskich - matki pisarza - 11 kwietnia 1865 roku w Czernihowie (okolice Kijowa) zaopiekował się nim jej brat - Tadeusz Bobrowski. Po powrocie ojca Apolla Korzeniowskiego z wygnania w 1867 zamieszkali w Krakowie, gdzie pisarz uczył się w Gimnazjum św. Anny. 23 maja 1869 zmarł mu ojciec. Jako siedemnastolatek w 1874 Korzeniowski wyjechał do Marsylii, gdzie pracował jako marynarz. Stąd wyruszył w swoją pierwszą w życiu podróż morską. Wróciwszy, usiłował popełnić samobójstwo z powodu długów, w które popadł, był też zamieszany w przemyt broni dla zwolenników Carlosa, pretendenta do tronu Hiszpanii. W lipcu 1878 wyjechał do Anglii i rozpoczął tam służbę w brytyjskiej marynarce handlowej. W 1886 uzyskał stopień kapitana i otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Pływając jako marynarz na wielu statkach zwiedził porty na Dalekim Wschodzie, w Australii i Oceanii, Ameryce Środkowej; był też kapitanem statku parowego kursującego po Kongo (podróż 1890). W 1894 roku zrezygnował ze służby w marynarce i osiadł na stałe pod Londynem. W roku 1889 zaczął pisać swoją pierwszą powieść, Szaleństwo Almayera, która ukazała się drukiem sześć lat później (29 kwietnia 1895). Jednak mimo uznania krytyki nie był pisarzem znanym - dopiero w 1916 roku wraz z ukazaniem się Gry losu zdobył popularność i wydobył się z nękających go problemów finansowych. Wszystkie jego książki są oparte na wątkach autobiograficznych, na tym, co Conrad przeżył, usłyszał lub zobaczył podczas swych podróży. 24 marca 1896 odbył się ślub pisarza z Jassie George, natomiast 15 stycznia 1898 urodził się syn, Borys. W 1906 urodził się drugi syn pisarza - John. Choć jest uznawany za jednego z największych stylistów w całej angielskiej literaturze, to do końca życia mówił po angielsku z silnym obcym akcentem, mimo że jego francuski był nienaganny. Pod koniec życia nosił się z zamiarem powrotu do Polski, ale zbyt wiele spraw trzymało go w Anglii. Wypowiadał się o sprawach polskich w publicystyce. W 2007 roku Narodowy Bank Polski wyemituje komplet monet z okazji 150. rocznicy urodzin pisarza. Conrad Joseph - Amy Foster Conrad Joseph - Anarchista Conrad Joseph - Bestia Conrad Joseph - Czarny sternik Conrad Joseph - Dusza wojownika Conrad Joseph - Falk - wspomnienie Conrad Joseph - Freja z siedmiu mórz Conrad Joseph - Gaspar Ruiz Conrad Joseph - Gospoda pod dwiema wiedźmami Conrad Joseph - Jądro ciemności Conrad Joseph - Jutro Conrad Joseph - Karain – wspomnienie Conrad Joseph - Korsarz Conrad Joseph - Książę Roman Conrad Joseph - Laguna Conrad Joseph - Lord Jim Conrad Joseph - Między lądem a morzem Conrad Joseph - Młodość Conrad Joseph - Murzyn z załogi Narcyza Conrad Joseph - Oczekiwanie Conrad Joseph - Opowieść Conrad Joseph - Pojedynek Conrad Joseph - Siostry Conrad Joseph - Smuga cienia Conrad Joseph - Szalenstwo Almayera Conrad Joseph - Szpieg Conrad Joseph - Tajfun i inne opowiadania Conrad Joseph - Tajny agent Conrad Joseph - U kresu sił Conrad Joseph - W oczach zachodu Conrad Joseph - Wśród prądów Conrad Joseph - Ze wspomnień Conrad Joseph - Złota strzała Conrad Joseph - Zwierciadło morza Conrad Joseph - Zwycięstwo http://www.4shared.com/dir/2324188/3f74 ... oseph.html |
Pozwolę sobie zacytować dwie stronki www. Sprwa co prawda dotyczy preparatów glukozaminowych dla ludzi...ale...sami osądźcie: 1.Glukozamina - naturalna substancja pobudzająca odbudowę chrząstki stawowej, wpływająca na sprawniejsze funkcjonowanie stawów i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Choroba zwyrodnieniowa stawów niesie ze sobą bardzo duży dyskomfort. Bóle stawów i trudności w poruszaniu mogą znacznie ograniczać aktywność życiową . Badania naukowe dowodzą, że możliwe jest wspomaganie leczenia choroby zwyrodnieniowej przez uzupełnianie składnika budującego chrząstkę, jakim jest glukozamina. Glukozamina to aminocukier naturalnie występujący w naszym organizmie i wchodzący w skład proteoglikanów (związki białkowo-cukrowe). Związki te budują tkankę chrzęstną, nadają jej twardość i sprężystość. Chrząstka stawowa pozbawiona jest naczyń krwionośnych, a odżywianie jej możliwe jest za pomocą płynu stawowego (mazi stawowej), zawierającego m.in. glukozaminę. Tak więc glukozamina nie tylko buduje chrząstkę, ale także bierze udział w jej odżywianiu. Obie funkcje (budulcową i odżywczą) glukozaminy można wykorzystać by stymulować odbudowę i regenerację zmienionej chorobowo chrząstki. Suplementacja preparatem zawierającym siarczan glukozaminy pobudza komórki chrząstki stawowej do odbudowy własnych proteoglikanów, a przez to prowadzi do wzmocnienia chrząstki. Glukozamina przenika do chorej chrząstki, gdzie uruchamiane są naturalne mechanizmy naprawcze. Stopniowe odbudowywanie chrząstki wpływa na poprawę sprawności ruchowej stawu, a także zmniejsza dolegliwości bólowe. Glukozamina może być stosowana zarówno w celu wspomagania leczenia chorób reumatycznych jak i profilaktycznie by wzmocnić stawy. Glukozaminę należy stosować przez okres przynajmniej 6-8 tygodni, by nastąpiła regeneracja chrząstki i istotnie zmniejszyły się uszkodzenia oraz dolegliwości bólowe. 2. Glukozaminę wykryto po raz pierwszy w chitynie w 1878 r. Pierwsza synteza glukozaminy była dokonana w 1902 r. Przez niemal cały dwudziesty wiek glukozamina istniała obok medycyny i farmacji. W ostatnich dwudziestu latach robiono próby zastosowania glukozaminy do leczenia artretyzmu. Próby były dobrze udokumentowane, efekty niemal zerowe. Początkowo glukozaminę podawano tylko we Włoszech, w iniekcjach, a więc na pewno docierała do krwioobiegu i tkanek. Efekty lecznicze były niezauważalne, ale po paru latach te kiepskie iniekcje wycofano z obrotu ze względu na niebezpieczeństwo zakażeń, wysypek skórnych, zmian w obrazie krwi. Zresztą po tych wszystkich tarapatach ukazała się praca kliniczna wykazująca dowodnie, iż glukozamina i placebo to niemal to samo (1). Fabrykanci przewidując rychły koniec iniekcji zrobili preparaty doustne (proszek lub tabletki). Te okazały się w 90% resorbowalne. Cóż z tego, skoro badania farmakokinetyczne wykazały, że po połknięciu glukozaminy nie ma jej śladu w plazmie krwi (2). Zapewne organizm ją spala, tak jak czyni to z glukozą. To nie zniechęciło ludzi dobrej wiary we Włoszech i Niemczech do leczenia stawu kolanowego glukozaminą. Nieszczęścia wielkiego nie było, bo to jest produkt naturalnie występujący w organizmie ludzkim, więc niepodawany w nadmiarze nie jest toksyczny. Z czasem literatura naukowa na temat glukozaminy jest coraz bardziej sceptyczna. W poważnym, kontrolowanym, opartym na ślepej próbie badaniu okazało się, że nie ma różnicy między glukozaminą i placebo (3). Podjęto też długotrwałe studium pomiaru szczeliny w chorym stawie kolanowym. Okazało się, że u pacjentów otrzymujących glukozaminę i placebo po 3 latach leczenia różnica szczeliny była znikoma (4). Żadna duża firma farmaceutyczna, ciesząca się poważnym autorytetem, nie wzięła do ręki glukozaminy. Dała się skusić firma Rottapharm we Włoszech (Arthryl) i firma Opfermann w Niemczech (Dona). Jedynym tam wskazaniem dla glukozaminy jest choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (zmiany starcze, a nie reumatyzm o podłożu zapalnym). Dlaczego produkt w Niemczech i Włoszech jest dopuszczony do stosowania, skoro nie ma dowodów jego skuteczności? Zapewne dlatego, że glukozamina w sposób naturalny występująca w organizmie ludzkim nawet w większej dawce nie może być bardzo toksyczna oraz dlatego, że nie ma leków pomocnych przy zwyrodnieniu stawu kolanowego. Istnieją takie poglądy, że nie należy choremu nie okazać troski, a podanie leku nieleczącego jest rzekomo przejawem troski. Nie dopuszczono glukozaminy do stosowania w USA, Anglii, Francji, Skandynawii, Szwecji i wielu innych krajach. No coments |