| Szukaj:Słowo(a): 1892 w literaturze |
20.12 * 1537 - Jan III Waza, król Szwecji (zm. 1592) * 1576 - Jan Sarkander, błogosławiony, czeski prezbiter i męczennik (zm. 1620) * 1885 - Adam Chętnik, polski etnograf, historyk, pisarz (zm. 1967) * 1890 - Jaroslav Heyrovsky, czeski chemik, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii (zm. 1967) * 1892 - Jan Stanisław BystroĂą, polski etnolog, socjolog, profesor (zm. 1964) * 1896 - Adam Bunsch, polski malarz, dramatopisarz (zm. 1969) * 1899 - Teresa GrodziĂąska, polska sanitariuszka-ochotniczka, która poległa bohaterską śmiercią w 1920 r. * 1905 - Bogumił Krygowski - geograf, geomorfolog (zm. 1977) * 1921 - George Roy Hill, amerykaĂąski reżyser filmowy (zm. 2002) * 1923 - Wiesław Chrzanowski, polski polityk, prawnik, marszałek Sejmu * 1923 - Józef Gucwa, polski duchowny katolicki (zm. 2004) * 1926 - Jerzy Nawrocki, polski polityk, minister (zm. 1990) * 1927 - Longin Jan OkoĂą, polski pisarz * 1934 - Adam Czerniawski, polski pisarz, tłumacz * 1946 - John Spencer, amerykaĂąski aktor (zm. 2005) * 1948 - Alan Parsons, brytyjski muzyk rockowy * 1951 - Waldemar Smaszcz, polski historyk literatury, krytyk, eseista, tłumacz * 1953 - Wojciech Gawłowski, polski poeta * 1959 - Kazimierz Marcinkiewicz, polski polityk, premier Polski * 1975 - Bartosz Bosacki, polski piłkarz, reprezentant polski * 1980 - Ashley Cole, angielski piłkarz * 1981 - Julien Benneteau, francuski tenisista * 1984 - Albert Asseh, ghaĂąski piłkarz |
~Gdzieś wymienialiśmy, co rozpaczliwym tchnieniem gadali różni, nie pamiętam, czy 'historia', czy 'literatura'? Alu tu się przydadzą dalsze: Sir Winston Churchil(1874-1965): "Och, jak mnie to wszystko znudziło". Sir Noel Coward(1899-1973)-dramaturg, aktor: "Dobranoc, kochani, zobaczymy się rano". Theodor Dreiser(1871-1945)-(a...lubiłem kiedyś "Tragedię amerykańską): "Szekspirze, już nadchodzę". Isadora Duncan(1878-1927): Żegnajcie przyjaciele, zmierzam ku chwale". Doglas Fairbanks St.(1883-1939): "Nigdy nie czułem się lepiej". William Sydney Porter)pseud.O.Henry,1892-1910): "Zapalcie światła, nie chcę wracać do domu po ciemku". Henryk Ibsen(1826-1905), gdy pielęgniarka powiedziała, że jego stan się poprawia: "Wprost przeciwnie". Gustaw Mahler(1860-1911): "Mozart". William Saroyan(1908-81): "Wszyscy muszą umrzeć, ale ja zawsze myślałem, że dla mnie zrobi się wyjątek". Lytton Strachey(1880-1932), biograf i krytyk ang.: "Jeśli to ma być umieranie, to nie widzę w tym nic ciekawego". Lew Tołstoj(1829-1890), nie zgadzając się na przyjście kapłana: "Nawet w dolinie śmierci dwa plus dwa jest cztery." ---- Jacek, rozumiesz, że nie są to moje ostatnie słowa. Na razie źle się nie czuję. Czuję się dobrze, poniekąd. |
Pierwszy temat, i rozpocznę od razu od klasyka gatunku fantasy - pana Tolkiena  Nie sądzę, żeby był ktoś, kto go nie zna, aczkolwiek, stosując się do napisanego przeze mnie regulaminu, należałoby coś o nim napomknąć Zatem. John Ronald Reuel Tolkien, powszechnie znany w skrótowej pisowni imion jako J. R. R. Tolkien ( ur. 3 stycznia 1892 w Bloemfontein - zm. 2 września 1973 w Bournemouth) – angielski filolog, filozof katolicki i jeden z prekursorów gatunku fantasy. Mitotwórca. Twórca najbardziej znanego w fantastyce literackiego świata - Śródziemia (Middle-earth). Autor trzech opowieści rozgrywających się w tym mitycznym świecie - eposu „Władca Pierścieni”, mitologii Silmarillion i baśni Hobbit oraz kilku krótkich form, opowiadań baśniowych nie związanych, lub luźno związanych z wielką mitologią tzw. Legendarium Śródziemia (zawartej w 12-tomowej History of the Middle-earth, opracowanej i wydanej przez Christophera Tolkiena). Tyle chyba wystarczy, o życiorysie można sobie poczytać na wikipedii. Zasłynął głównie jako twórca 'Władcy Pierścieni', którą to powieść uważam zresztą za najznakomitszą z gatunku fantastyki. Mogłabym czytać parenaście razy, i nigdy się nie znudzić - wręcz przeciwnie, za każdym razem ulegać jej czarowi z jeszcze większą mocą. Dziękuję, panie Tolkien! ^^ |
Swiatowej sławy pisarz angielski John Ronald Reuel Tolkien(1892-1973) był profesorem filologii germańskiej w Oksfordzie, znawcą literatury i języka staroangielskiego, autorem licznych prac naukowych. Jako powieściopisarz dał sie poznać dopiero w roku 1937, publikując "Hobbita" ,któryprzynósł mu rozgłos.Tolkien powrócił do tematyki "Hobbita" drukując w latach 1954-1955 trylogie zatytułowaną "Władca Pierścieni" (The Lord of the Rings).Tolkien od tamtych czasów uwarzany za jednego z ojców fantastyki.
|
Nurt franciszkański w poezji polskiej XX w. - klikaj tutaj linki franciszkańskie franciszkanizm - poezja i tutaj też kliknij |
John Ronald Reuel Tolkien, powszechnie znany w skrótowej pisowni imion jako J. R. R. Tolkien ( ur. 3 stycznia 1892 w Bloemfontein - zm. 2 września 1973 w Bournemouth) – angielski filolog, filozof katolicki i jeden z prekursorów gatunku fantasy. Mitotwórca. Twórca najbardziej znanego w fantastyce literackiego świata - Śródziemia (Middle-earth). Autor trzech opowieści rozgrywających się w tym mitycznym świecie - eposu „Władca Pierścieni”, mitologii Silmarillion i baśni Hobbit oraz kilku krótkich form, opowiadań baśniowych nie związanych, lub luźno związanych z wielką mitologią tzw. Legendarium Śródziemia (zawartej w 12-tomowej History of the Middle-earth, opracowanej i wydanej przez Christophera Tolkiena). Najbardziej znane krótkie opowiadania to Liść, dzieło Niggle'a, Rudy Dżil, Łazikanty, Pan Bliss, Kowal z Podlesia Większego i zbiór wierszy Przygody Toma Bombadila i inne wersy z Czerwonej Księgi. Silmarillion, Księga zaginionych opowieści, Księga niedokończonych opowieści i pozostałe tomy Historii Śródziemia zostały poddane edycji, opatrzone wielką ilością przypisów i wyjaśnień i wydane przez syna pisarza, Christophera, na podstawie mniej lub bardziej dopracowanych rękopisów Tolkiena znalezionych w jego archiwach już po jego śmierci. Tolkien jest także autorem Listów św. Mikołaja. Informacje zaczerpnięte z http://pl.wikipedia.org  |
Nie widze zwiazku - Chiny nie byly az tak znaczacym partnerem handlowym, techniczne mozliwosci koleji transsyberyjskiej byly ograniczone zas jej ekonomiczna zasadnnosc przed I WS byl watpliwa. Glowni partnerzy UK to glownie USA, Niemcy, Francja no i imperium. Zeby wywolac kryzys gospodarczy Imperium UK to trzeba czwgos wiecej niz pojedyncza linia kolejowa na niezamieszkalej syberii. Bylbym ciekaw literatury gdzie mozna sobie poczytac o roli kolei transsyberyjskiej jak zrodle IWS.
I tak i nie - angolom bardziej zalezalo na rownowadze niz na calkowitemu eliminowaniu Niemiec. UK nie ubegalo sie nigdy o swiatowa hegemonie
Nie - kolo carycy bylo dosc wplywowe ale bez przesady -Akcja Francji datuje sie od lat 80/90 XIX (konwencja wojskowa z 1892). To wlasnie Francja byla motorem porozumienia Anglo-Rosyjskiego
No coz Niemcy nigdy nie grzeszyly zbyt duza doza wyobrazni a ilos bledow ktore popelnili od lat 90 XIX jest tak dluga ze mozna z tydzien wymieniac.
-- Paweł Gembicki |
Dla mnie kiai to umiejetnosc. Nie znalazlem nigdzie informacji, ze istanialy jakies specjalne gdzie nauczonano by kiaijutsu. A odnosnie ninjutsu: Sensei Hatsumi (ten od Bujunkan) od lat ubiega sie o wpis w Nihon Kobudo Kyokai i w Nihon Kobudo Shinkokai bez skutku ))). A np. Rritsuke Otake obecny sukcesor szkoły Tenshin Shoden Katori Shinto ryu, potwierdza ze w jego szkole od zawsze uczono ninjutsu. ... ta szkola to nie komiks Szczepan. Polecma ksiazke Ritsuke Otake " DEITY & THE SWORD: IAIJUTSU, BOJUTSU" Natomiast zgadzam sie z toba co do kiai i aiki.. sliski temat ale mam fajny cyctat ktory moze byc z tym zwiazany. " Aiki, the core concept of aikido, can be traced back to martial arts literature of the Edo era. According to Toka Mondo (Candlelight Discussion), written by the master of Kito-ryu Jujutsu in 1764, aiki means that two fighters come to a standstill in a martial arts bout when they have focused their attention on each other's breathing. Many other authors in the 1800's gave similar definitions. However, the volume entitled Budo-hiketsu Aiki no Jutsu (Secret Keys to Martial Arts Techniques) published in 1892 gave a new definition of the term. It says that aiki is the ultimate goal in the study of martial arts and may be accomplished by "taking a step ahead of the enemy." According to the volume, the prerequisites for such a preemptive move are to read the enemy's mind and use a battle cry. Unfortunately, no details on specific exercises have been recorded. It is no longer possible to reconstruct the precise definition of aiki in the Daito-ryu school of jujutsu. This is primarily because Takeda closely guarded his technical secrets, as earlier martial arts practitioners had done, and chose not to transcribe his teachings in written form. However, Nenokichi Sagawa, one of Takeda's closest followers, mentions that it was mentioned sporadically in Takeda's 1913 notebook, "Exercise aiki". This suggests that Daito-ryu Jujutsu practitioners had used the term aiki and practiced techniques developed through this concept even before they changed the name of their school to Daito-ryu Aiki Jujutsu. Nevertheless, Takeda's failure to leave a clear-cut definition of aiki led to ambiguity in Ueshiba's interpretation, although Takeda still appointed Ueshiba to the important post of acting instructor. Later, as Ueshiba's school grew, his disciples and followers added some new meanings to aiki to compensate for the ambiguity" - Fumiaki Shishida |
 Urodzony 3.01.1892 r. w Bloemfontein w Oranii. Zmarł 02.09.1973 r. Angielski pisarz i filolog, jest jednym z prekursorów współczesnej literatury fantasy. Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, Oxford English Dictionary. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, germańskich i celtyckich. (m.in. niemiecki, łacinę, starożytną grekę, gocki, staroislandzki, nordycki, staroirlandzki, walijski, anglosaski, hebrajski, francuski, rosyjski, fiński, język niderlandzki, włoski, uczył się także polskiego[1], lecz uważał go za trudny język i nie potrafił się nim dobrze posługiwać). *źródło: wikipedia* Twórczośc (proza): Hobbit, czyli tam i z powrotem Liść, dzieło Niggle'a Rudy Dżil i jego pies Władca Pierścieni , składający się z trzech części: Drużyna Pierścienia, Dwie Wieże, Powrót Króla, Kowal z Podlesia Większego Guide to the Names in The Lord of the Rings Listy Świętego Mikołaja Silmarillion, Niedokończone opowieści Mr Bliss Historia Śródziemia Księga zaginionych opowieści Ostatnie legendy Śródziemia The Lays of Beleriand The Shaping of Middle-earth The Lost Road and Other Writings The Return of the Shadow The Treason of Isengard The War of the Ring Sauron Defeated Morgoth's Ring The War of the Jewels The Peoples of Middle-earth *źródło: wikipedia* Jestem w trakcie czytanie Władcy Pierścienii J. R. R. Tolkiena. Dopiero kończe "Drużyne pierścienia", ale zastanawiam się w jaki sposób ten autor zdobył taką sławe... Jego książki są po dzień dzisiejszy jednymi z najbardziej znanych fantasy. Nie pisze trudnym językiem, lecz jego powieści zawierają wiele wymyślonych (trudnych) nazw miejscowości i innych obiektów geograficznych. A wy za co lubicie/kochacie/nielubiecie tego autora? |
Ale mniejsza o to, bo przecież kryzys stoi i puka. W takiej sytuacji ludziom przychodzą do głowy różne pomysły, więc nic dziwnego, że i premieru Tusku przypomniał się Edward Gierek. Jak pamiętamy, Edwardowi Gierkowi kryzys też zapukał do drzwi. I co wtedy uczynił ten wpływowy mąż stanu? Swoim zwyczajem rzucił myśl („rzucam myśl, a wy go łapcie!”) żeby szukać 20 miliardów, których jakoś nie mógł się doliczyć. Wywołało to spore zamieszanie, które pozostawiło nawet ślad w literaturze, a konkretnie – w poemacie Janusza Szpotańskiego „Towarzysz Szmaciak”: „Potem pod hasłem “pomożemy” szukalim, wicie, tych miliardów. Niestety! Nic my nie znaleźli. Przecie to Pcim, nie wyspa skarbów!” >>> http://wirtualnapolonia.c...-baba-i-kryzys/ Już nie stoję tam gdzie ZOMO? >>> http://www.kontrowersje.net/node/1744 Czuma zapomniał się w sprawie Karnowskiego >>> http://www.aspektpolski.p...d=1892&Itemid=1 Walka dwóch skorpionów? - Iwo Cyprian Pogonowski >>> http://prawy.pl/r2_index....id=42695&subdz= Czy mamy czekac na Godota zabawiajac kota bpa Williamsa? >>> http://groups.google.de/g...c9a469d6f6e4ff# |
Przypis z Thietmara: Kod: Żadne ze współczesnych źródeł nie podaje słowiańskiego imienia tej córki Mieszka I. Wedle późniejszych sag skandynawskich miała ona nosić po wyjściu za mąż imię Sygrydy Storrady (Dumnej). Kwestionuje to jednak uczony szwedzki H. Toll, Sigridis Storrada rediviva. Hist. Tdskr. 41 (1921), s. 214 i nn.; Erik Segersall giften, tamże 43 (1923) s. 283 i nn.; Kring Sigrid Storrada, Stockholm 1926, passim, który to imię przydaje innej, rodzimej księżniczce. I. Steenstrup, Venderne og de Danske för Valdemar den Stores Tid, 1900, s. 65, cytuje źródło angielskie, a mianowicie Liber Vitae opactwa New Minster i Hyde w Winchester (wyd. W. de Gray Birch, London 1892, s. 58 i n.), w którym wymieniona jest siostra Kanuta ,,Santslaue", czyli Swiętosława. Na tej podstawie przypuszcza on, iż takie sarno imię musiała nosić jej matka, czyli córka Mieszka. Pogląd ten przyjęli: S. Zakrzewski, Bolesław Chrobry, s. 154 i nn.; L. Koczy, Związki małżeńskie Piastów ze Skandynawami, Slavia Oce. 11 (1932), s. 37 i nn.; J. Widajewicz, Początki Polski,Wrocław 1949, s. 130. — W świetle jedynie pewnych źródeł, tzn. przytoczonego tekstu Thietmara, Gęsta Cnutonis Regis (Mon. Germ. SS. VII, s. 515) i Adama Bremeńskiego, Gęsta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, II 39 i scholion 24, można ustalić tylko, iż ta Swiętosławą prawdopodobnie nazywana córka Mieszka I wyszła za mąż najpierw za króla szwedzkiego Eryka Zwycięskiego (Segersäll), po jego zaś śmierci koło r. 998 za króla duńskiego Swena Widłobrodego. Jej dziećmi byli: z pierwszego małżeństwa Olaf Sköttkonung, z drugiego Harald, Kanut (Wielki), Astryda i wspomniana Swiętosławą. Odtrącona przez Swena po 1002 r. spędziła dłuższy czas na wygnaniu w Polsce, skąd po śmierci ojca sprowadzili ją synowie. Patrz literaturę skandynawską do tej postaci w wymienionej wyżej pracy L. Koczego, s. 28 i n. w uwagach. Ponadto tegoż autora: Polska i Skandynawia za pierwszych Piastów, Prace Kom. Hist. Pozn. Tow. Przyj. Nauk, VIII, 1934, s. 53 i nn. |
mam dla was pare informacji na temat Tolkiena Urodził się 3 stycznia 1892 roku w Południowej Afryce, w mieście Bloemfontein, w prowincji Wolne Państwo Oranje. Arthur Tolkien, jego ojciec, był tam urzędnikiem w filii Banku Lloyda. Z powodu niedogodności klimatycznych, Mabel, matka Tolkiena, z dwoma synami - trzyletnim Ronaldem i jego młodszym bratem Hillarym - wróciła do Anglii. Arthur Tolkien umarł rok później. Po powrocie przeszła na katolicyzm i w tej religii wychowywała dzieci, mimo sprzeciwu dalszej rodziny. Ona również zaczęła uczyć Tolkiena języków. Zmarła, kiedy miał 12 lat. Przez większość życia Tolkien mieszkał najpierw w Birmingham, potem w Oksfordzie. Brał udział w I wojnie światowej, w oddziale Strzelców z Lancashire, gdzie był telegrafistą i tłumaczem z niemieckiego. Walczył w bitwie nad Sommą w 1916 r. Doświadczenia wojny miały mały wpływ na jego twórczość lub zgoła żaden, co wielokrotnie podkreślał np.w przedmowie do Władcy Pierścieni Był profesorem języka staroangielskiego na uniwersytecie w Oxfordzie. Przez kilka lat pracował również na uniwersytecie w Leeds. Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, Oxford English Dictionary. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, języków germańskich i celtyckich. (m.in. niemiecki, łacinę, starożytną grekę, gocki, staroislandzki, nordycki, staroirlandzki, walijski, anglosaski, hebrajski, francuski, rosyjski, fiński, język niderlandzki, włoski, uczył się także polskiego, lecz uważał go za trudny język i nie potrafił się nim dobrze posługiwać). Za dorobek naukowy i literacki otrzymał wiele nagród i honorowych doktoratów w Holandii, Irlandii, Anglii, Francji i Stanach Zjednoczonych, oraz najwyższe wyróżnienie państwowe - Order Imperium Brytyjskiego, odznaczenie przyznawane najwybitniejszym brytyjskim twórcom i najsłynniejszym osobistościom, którego idea i nazwa jednak wcale nie były mu bliskie. Potępiał on bowiem imperialność i mocarstwowe ambicje, osobiście zaś czuł się bardziej Anglikiem niż obywatelem brytyjskim. W czasie przyznawania tej nagrody poskarżył się na słowa "brytyjskie" i "imperium", i do końca życia nie używał związanego z tym orderem tytułu szlacheckiego. Zmarł 2 września 1973 roku. Pochowany jest, wraz z żoną Edith, na katolickim Cmentarzu Wolvercote w Oksfordzie. Obok nazwisk małżonków widnieją ich wieczne imiona, pochodzącej ze Śródziemia pary bohaterów - Berena i Lúthien, największych kochanków Śródziemia. 
|
246. "Nie wystarczy zdobywać mądrości, trzeba jeszcze z niej korzystać" (Marcus Tullius Cicero, 106-43 p.n.e.) 247. "Historia jest świadkiem czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, nauczycielką życia" (Marcus Tullius Cicero, 106-43 p.n.e.) 247. "Nie ma nic bardziej nieznośnego jak głupiec, któremu się powodzi" (Marcus Tullius Cicero, 106-43 p.n.e.) 248. "Pokój bez książek jest jak ciało bez duszy" (Marcus Tullius Cicero, 106-43 p.n.e.) 249. "Świat jest pełen niesprawiedliwości. Bankier może napisać zły poemat i nic. A niech tylko poeta spróbuje wypisać zły czek" (Thomas Stearns Eliot, 1888-1965) 250. "Wściekłość i szaleństwo mogą w pół godziny zniszczyć więcej, niż roztropność, namysł i przezorność potrafią zbudować w ciągu stu lat" (Edmund Burke, 1729-1797) 251. "Zdrowy rozsądek to rzecz, której każdy potrzebuje, mało kto posiada, a nikt nie wie, że mu brakuje" (Benjamin Franklin, 1706-1790) 252. "Nic nie dzieje się bez przyczyny" (Everything happens for a reason ---> skądś to znam...) (John Locke, 1632-1704) 253. "Siła naszych przekonań nie dowodzi ich słuszności", (John Locke, 1632-1704) 254. "Całe doświadczenie naszej egzystencji wskazuje, iż największym problemem naszej egzystencji jest to, że powinniśmy się wzajemnie kochać, ale się nie kochamy" (Reinhold Niebuhr, 1892-1971) 255. "Jeżeli nie wiesz dokąd zmierzasz, każda droga zaprowadzi cię donikąd" (Henry Kissinger, 1923-) 256. "Kultura umożliwia to, co biologicznie niemożliwe: tworzenie strategii zarazem rewolucyjnych i odwracalnych, to jest dających się rewidować i przekształcać w tempie nieosiągalnym dla plazmy dziedzicznej" (Stanisław Lem, 1921-2006) 257. "Najlepszą odpowiedzią na kalumnię jest wykonywanie swoich obowiązków oraz zachowanie milczenia" (George Washington, 1732-1799) 258. "Najważniejszą troską powinno być wspieranie nauki i literatury. Wiedza jest w każdym kraju najpewniejszą podstawą powszechnego szczęścia" (George Washington, 1732-1799) 259. "Ci, którzy zrzekają się nieodłącznej człowiekowi wolności, w celu uzyskania krótkotrwałej odrobiny bezpieczeństwa, ani na jedno, ani na drugie nie zasługują" (George Washington, 1732-1799)[/list] |
To temat związany z życiorysem i twórczością tego genialnego pisarza i filologa. Dla wielu osób (dla mnie osobiście również) jego książki stały się kanonem literatury fantasy. Zaczniemy od najważniejszych faktów z życia autora, a potem jego twórczości literackiej : "John Ronald Reuel Tolkien, powszechnie znany w skrótowej pisowni imion jako J. R. R. Tolkien (3 stycznia 1892 - 2 września 1973) – angielski filolog, filozof katolicki i jeden z prekursorów gatunku fantasy. Mitotwórca. Twórca najbardziej znanego w fantastyce literackiego świata - Śródziemia (Middle-earth). Autor trzech opowieści rozgrywających się w tym mitycznym świecie - eposu "Władca Pierścieni";, mitologii Silmarillion i baśni Hobbit oraz kilku krótkich form, opowiadań baśniowych nie związanych, lub luźno związanych z wielką mitologią tzw. Legendarium Śródziemia (zawartej w 12-tomowej History of the Middle-earth, opracowanej i wydanej przez Christophera Tolkiena)." źródło - Wikipedia Znane książki i opowiadania: 1. "Hobbit - czyli tam i z powrotem" 2. "Władca Pierścieni - Drużyna Pierścienia" 3. "Władca Pierścieni - Dwie Wieże" 4. "Władca Pierścieni - Powrót Króla" Opowiadania: - "Rudy Dżil" - "Łazikanty" - "Pan Bliss" -"Kowal z Podlesia Większego" - zbiór wierszy "Przygody Toma Bombadila i inne wersy z Czerwonej Księgi" "Silmarillion", "Księga zaginionych opowieści", "Niedokończone opowieści" zostały poprawione i wydane prze Christophera, syna autora, na podstawie rękopisów Tolkiena, znalezionych w archiwach po jego śmierci W tym temacie zamieszczajcie inne ciekawostki związane z Tolkienem, które uda się wam znaleźć. Ewentualnie poprwcie mnie, jeśli popełniłem gdzieś błąd. |
Dla mnie zdecydowanie najciekawsza praca to ta: Nesbitt, S. J., Irmis, R. B., Parker, W. G., Smith, N. D., Turner, A. H. & Rowe, T. 2009. Hindlimb Osteology and Distribution of Basal Dinosauromorphs from the Late Triassic of North America. Journal of Vertebrate Paleontology 29 (2): 498–516. Oprocz nowego dinozauromorfa (Dromomeron gregorii sp. nov.) i sporo interesujacych informacji odnosnie osteologii dinozauromorfow, autorzy tez definiowali nazwe Lagerpetidae (branch-based definicja: "wszystko blizej spokrewnione z gatunkiem Lagerpeton chanarensis niz z gatunkiem Alligator mississippiensis, Eudimorphodon ranzii, Marasuchus lilloensis, Silesaurus opolensis, Triceratops horridus, Saltasaurus loricatus lub Passer domesticus"; na podstawie przeprowadzonej analizy filogenetycznej klad Lagerpetidae obejmuje trzy gatunki: Lagerpeton chanarensis, Dromomeron romeri i Dromomeron gregorii). Dla mnie osobiscie bardzo wazna jest tez ta praca: Dutchak, A. R. & Caldwell, M. W. 2009. A Redescription of Aigialosaurus (= Opetiosaurus) Bucchichi (Kornhuber, 1901) (Squamata: Aigialosauridae) with Comments on Mosasauroid Systematics. Journal of Vertebrate Paleontology 29 (2):437–452. Krociutko o tym pisalem tutaj (ostatni akapit punktu 4.1.). Mam jedynie uwage co do zsynonimizowania rodzaju Opetiosaurus z Aigialosaurus: osobiscie bede nadal uzywal binomen O. bucchichi, poniewaz pozycja filogenetyczna tego gatunku jest raczej niepewna (zob. np. Dutchak & Caldwell, 2006). Caldwell juz wczesniej probowal zsynonimizowac oba rodzaje (zob. Caldwell et al., 1995), ale nie zostalo to zaakceptowane (zob. pozniejsza literature). Literatura Caldwell, M. W., Carroll, R. L. & Kaiser, H. 1995. The pectoral girdle and forelimb of Carsosaurus marchesetti (Aegialosauridae), with a preliminary phylogenetic analysis of mosasauroids and varanoids. Journal of Vertebrate Paleontology 15 (3): 516–531. Dutchak, A. R. & Caldwell, M. W. 2006. Redescription of Aigialosaurus dalmaticus Kramberger, 1892, a Cenomanian mosasauroid lizard from Hvar Island, Croatia. Canadian Journal of Earth Sciences 43: 1821–1834. |
Słowińcy (niem. Slovinzen) byli protestanckimi Kaszubami zamieszkującymi głównie okolice Łebsko i Gardno w pobliżu Słupska w pruskiej prowincji Pomorze (Pommern), w części nazywanej dziś Pomorze Zachodnie (z perspektywy niemieckiej było przecież na odwrót). Polski historyk Zygmunt Szultka (PAN Poznań) wykazał niedawno, że nazwa Słowińcy ma stosunkowo późny rodowód i związana jest ze zniekształconym określeniem Słowian używanym przez Niemców (obok innego określenia ("Wenden"). Sami Słowińcy określali się po prostu jako Kaszubi. Tę perspektywę uwzględnił inny historyk Hieronim Rybicki (WSP Słupsk) pisząc pracę "Nazywano ich Słowińcami". Najpełniejszy obraz kultury tzw. Słowińców przedstawił rosyjski historyk Do unicestwienia kultury słowińskiej przyczyniło się wiele czynników: Tymczasem w Polsce żyje 500 tys. Kaszubów, z czego 300 tysięcy używa Pozdrawiam Dirschauer Nigde do zgube nie przinda Kaszebe! |
Johannes Liechtenauer ojciec niemieckiej szermierki S. Matthew Galas (tłumaczenie Bartłomiej Walczak). Oryginalny tekst ukazał się w czasopiśmie Journal of the Society of American Fight Directors Fragmenty: " Pomiędzy upadkiem Rzymu, a nastaniem epoki renesansu, Europą rządziła elita wojowników, szczycąca się swą odwagą i umiejętnościami w walce. Pomimo tego, ci nieliczni autorzy, którzy podjęli temat historii szermierki, odrzucili średniowiecze1, czyniąc jedynie krótkie wzmianki o braku jakiejkolwiek systematyzacji szermierki i twierdząc, że średniowieczni wojownicy polegali jedynie na sile. Jednym z nich był Egerton Castle, uznany autorytet w dziedzinie szermierki w wiktoriańskiej Anglii. Jego klasyczna pozycja, "Schools and Masters of Fence", napisana w 1892 roku, przeprowadza ewolucję szermierki od jej początków aż do kulminacji w postaci szermierki współczesnej. Komentarz autora na temat szermierki średniowiecznej jest stereotypową wypowiedzią, która utrzymuje się po dziś dzień: "Wygrywał ten, co miał najsilniejsze ramię i najcięższy miecz... Były to czasy potężnych ciosów zadawanych buławą lub glewią, kiedy to przewaga rycerza w walce polegała na posiadaniu cięższej zbroi i zadawaniu silniejszych ciosów, niż jego sąsiad, kiedy siła była ceniona bardziej niż umiejętności..." Ten fałszywy stereotyp podtrzymuje śladowa ilość średniowiecznych podręczników szermierki spisanych w języku angielskim. Poza kilkoma fragmentarycznymi tekstami nie zachowało się żadne dzieło w tym języku pochodzące sprzed epoki renesansu,. Brak literatury doprowadził do błędnego wniosku, że zdyscyplinowana, systematyczna szermierka nie istniała aż do pojawienia się rapiera w XVI wieku. Wniosek ten jest bardzo daleki od prawdy. W rzeczywistości przetrwała cała seria średniowiecznych tekstów o sztuce szermierki. W europejskich bibliotekach, zbierając kurz, zalega około 60 traktatów zawierających zebrane doświadczenie pokoleń mistrzów niemieckiej szkoły walki długim mieczem; Dzieła te przez długi czas ignorowane były przez wszystkich poza kilkoma naukowcami. Najwcześniejsze z nich datowane jest na rok 1389, najpóźniejsze na 1612. Te Fechtbücher (podręczniki szermierki) rozwiewają mit, jakoby średniowieczny wojownik był jedynie niezdarnym bufonem, wywijającym stalową sztabą, którą tylko on był w stanie unieść. Nauki niemieckich mistrzów bez wątpienia pokazują, że szermierka średniowieczna była złożoną, wysoce usystematyzowaną sztuką. Spośród jakichś 70 ocalałych manuskryptów, prawie wszystkie noszą na sobie znamię jednego, wysoce wpływowego XIV-wiecznego mistrza, Johannesa Liechtenauera. Pomimo iż jego imię jest w dużej części nieznane współczesnym szermierzom, był on nie tylko najważniejszym fechmistrzem średniowiecznej Europy, ale też założycielem szkoły szermierki, która przetrwała wieki po jego śmierci." |
 Stefan Żeromski (ur. 14 października 1864 w Strawczynie koło Kielc, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany "sumieniem polskiej literatury". Pseudonimy: Maurycy Zych, Józef Katerla i Stefan Iksmoreż. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej herbu Jelita. Wychował się w Ciekotach w Górach Świętokrzyskich. Jego ojciec Wincenty Żeromski wspierał Polaków walczących w powstaniu styczniowym. Jednak po upadku powstania na skutek represji rosyjskich ojciec utracił majątek i aby utrzymać rodzinę został dzierżawcą folwarków. W roku 1873 dziewięcioletni Stefan trafił na rok do szkoły początkowej w Psarach. W 1874 roku rozpoczął naukę w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach, które ukończył w 1886 roku bez uzyskania matury z powodu matematyki. Rozpoczęte w tym samym roku studia w Instytucie Weterynarii w Warszawie (uczelnia nie wymagała matury) musiał przerwać z powodów finansowych. Następnie w 1889 zaczął pracować jako guwerner w domach ziemiańskich m.in. w Nałęczowie. Debiutował jako nowelista na łamach Tygodnika Powszechnego w 1889 roku. W 1892 przebywał krótko w Zurychu, Wiedniu, Pradze i Krakowie. Jesienią tego roku ożenił się z Oktawią z Radziwiłłowiczów Rodkiewiczową, którą poznał w Nałęczowie. Również w tym samym roku wyjechał z żoną i jej córeczką z pierwszego małżeństwa do Szwajcarii, gdzie pracował jako bibliotekarz w Muzeum Narodowym Polskim w Raperswilu. Tam powstawały m.in. Syzyfowe prace. W Szwajcarii zetknął się z m.in. z Gabrielem Narutowiczem, Edwardem Abramowskim. W latach 1895 i 1898 ukazały się zbiory opowiadań Żeromskiego. Po powrocie do kraju w 1897 pracował jako pomocnik bibliotekarza w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej w Warszawie aż do roku 1904. W 1899 roku Żeromskiemu urodził się syn Adam. W 1904 wyszła powieść Popioły, której sukces wydawniczy pozwolił przenieść się rodzinie Żeromskiego prawie na rok do Zakopanego. Dopiero od 1904 roku mógł poświęcić się pracy pisarskiej. Od 1905 roku działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego, organizował kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, w domu Żeromskich prowadzono ochronkę i tajną szkołę. W 1909 wyjechał z rodziną do Paryża, w którym mieszkali trzy lata. Po powrocie do kraju osiedlił się w Zakopanem. W 1913 założył nową rodzinę z malarką Anną Zawadzką. Owocem tego związku była córka Monika. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Legionów Polskich, jednak nigdy nie brał udziału w walkach. Wrócił do Zakopanego i działał w pracach Naczelnego Komitetu Zakopiańskiego. Był prezydentem Rzeczypospolitej Zakopiańskiej. W 1918 w wyniku choroby zmarł syn Żeromskiego – Adam. W wolnej Polsce Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał znaczący udział w życiu literackim. Brał udział w akcji propagandowej na Powiślu celem przyłączenia tych terenów do Polski, między innymi w Iławie, Suszu, Prabutach, Kwidzynie, Grudziądzu i wielu innych miejscowościach Warmii, Mazur i powiatów nadwiślańskich. Był inicjatorem powstania projektu Akademii Literatury, Straży Piśmiennictwa Polskiego a w 1925 został założycielem i pierwszym prezesem polskiego oddziału PEN Clubu. W latach dwudziestych osiedlił się w Konstancinie-Jeziornie pod Warszawą, a później mieszkał na Zamku Królewskim w Warszawie. Żeromski zmarł w 1925 i został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie. W 1928 otwarto w Nałęczowie poświęcone pisarzowi muzeum. Opowiadania/nowele * Rozdzióbią nas kruki, wrony (1895) * Siłaczka (1895) * Doktor Piotr (1895) * O żołnierzu tułaczu (1898) * Aryman mści się (1904) * Godzina (1904) * Echa leśne (1905) * Sen o szpadzie (1905) * Nagi bruk (1906) * Duma o hetmanie (1908) * Nawracanie Judasza (1916) * Zamieć (1916) * Charitas (1919) * Inter arma (1920) * Wiatr od morza (1922) * Pomyłki (1923) * Pocałunek: Nieznana nowela młodzieńcza (1938) Powieści * Ludzie bezdomni (1900) * Popioły (1904) * Dzieje grzechu (1908) * Syzyfowe prace (1897) * Powieść o Udałym Walgierzu (1905) * Wierna rzeka (1912) * Uroda życia (1912) * Walka z szatanem (1916) * Promień (1924) * Przedwiośnie (1925) Dramat * Róża (1909) * Sułkowski (1910) * Turoń (1923) * Uciekła mi przepióreczka (1924) Publicystyka * Początek świata pracy (1919) * Na probostwie w Wyszkowie (1920) * Snobizm i postęp (1923) Poematy * Wisła (1918) * Międzymorze (1923) * Puszcza Jodłowa (1925) Źródło |
Émile Zola (ur. 2 kwietnia 1840 w Paryżu, zm. 29 września 1902 tamże) - francuski pisarz, główny przedstawiciel naturalizmu. Zola urodził się w rodzinie włoskiego inżyniera, wychowywał się i uczył w szkole średniej w Aix-en-Provence, razem ze sławnym później malarzem Paulem Cezannem. Od najmłodszych lat fascynował się literaturą romantyczną, przede wszystkim dramatem Wiktora Hugo. Po śmierci ojca sytuacja materialna jego rodziny dramatycznie pogorszyła się; Emil razem z matką przeniósł się do Paryża, gdzie imał się różnych zajęć, zostając wreszcie pracownikiem słynnego wydawnictwa Hachette. Zachęcony do podjęcia pracy literackiej, próbował początkowo swoich sił w dramacie, pisząc Teresę Raquin i Spadkobierców pana Rabourdin. Dzieła te nie zyskały jednak poklasku publiczności, w pierwszym przypadku z powodu przesadzonej, przejaskrawionej atmosfery grozy w duchu przebrzmiałego już gotycyzmu, w drugim przypadku z powodu zbyt ostrej krytyki stosunków panujących w burżuazyjnej rodzinie. Zola postanowił skupić się na tworzeniu powieści, które wg jego zamysłu miały tworzyć jeden wielki cykl analizujący w sposób naukowy stosunki społeczne epoki II Cesarstwa. Tak powstał 20-tomowy cykl Rougon-Macquartowie. Historia naturalna i społeczna rodziny za Drugiego Cesarstwa opublikowany w latach 1871-1893. Przedstawia ona rozległą panoramę francuskiego społeczeństwa i stanowi ważny dokument o tamtej epoce. Cały cykl utrzymany był w duchu naturalizmu, którego podbudowę teoretyczną Zola przedstawił w studium Powieść eksperymentalna (Le roman expérimental, 1880). Mimo przedstawionych tam przez siebie założeń absolutnej obiektywności narratora i porzucenia romantycznego rozmachu w kreacji bohaterów i opisie miejsc, Zola zachował iście romantyczną wyobraźnię, która pozwalała mu kreślić fascynujące opisy najbardziej prozaicznych miejsc. Natomiast wnikliwe badania warunków życia robotników i chłopów oraz działalności Kościoła katolickiego we Francji wywołały u niego sympatie socjalistyczne i antyklerykalne. Te ostatnie widać wyraźnie w drugim cyklu powieściowym Zoli, trylogii Trzy miasta, w których poddał druzgocącej krytyce skomercjalizowany kult cudów i objawień, skostniałe i zamknięte na wiernych struktury hierarchii kościelnej, a wreszcie nieczułość Kościoła na problemy społeczno - polityczne. W roku 1898 Zola zaangażował się w obronę francuskiego oficera oskarżonego o zdradę - Alfreda Dreyfusa. Opublikował mianowicie na pierwszej stronie paryskiego dziennika L'Aurore artykuł J'accuse (Oskarżam!). Miał on formę listu otwartego do prezydenta Félixa Faure i zawierał ostrą krytykę francuskiego rządu. Zola zarzucał władzom antysemityzm i niezgodne z prawem skazanie i uwięzienie Dreyfusa. Jego książki zostały umieszczone na Indeksie ksiąg zakazanych. Zola zmarł w 1902 r. na skutek zatrucia tlenkiem węgla. Okoliczności jego śmierci do dziś budzą poważne wątpliwości. Choć oficjalnie uznano zgon pisarza za nieszczęśliwy wypadek (wadliwa konstrukcja piecyka), istniały poważne przesłanki, że było to morderstwo na tle politycznym. Rząd Trzeciej Republiki nie zaangażował się jednak zbytnio w wyjaśnienie tej sprawy. Twórczość Zoli wywarła znaczący wpływ na wielu powieściopisarzy XX wieku w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Dzieła Cykl 20 powieści pt. Rougon-Macquartowie (1871-1893) Pochodzenie rodziny Rougon-Macquartów (La Fortune des Rougon, 1871) Zdobycz (La Curée, 1871-72) Brzuch Paryża (Le Ventre de Paris, 1873); Podbój miasta Plassans (La Conquete de Plassans, 1874) Grzech księdza Mouret (La Faute de l'Abbé Mouret, 1875) Jego ekscelencja Pan Minister Rougon (Son Excellence Eugene Rougon, 1876) W matni (L'Assommoir, 1877) Kartka miłości (Une Page d'amour, 1878) Nana (Nana, 1880) Kuchenne schody (Pot-Bouille, 1882) Wszystko dla pań (Au Bonheur des Dames, 1883) Radość życia (La Joie de vivre, 1884) Germinal (Germinal, 1885) Dzieło (L'Œuvre, 1886) Ziemia (La Terre, 1887) Marzenie (Le Reve, 1888) Bestia ludzka (La Bete humaine, 1890) Pieniądz (L'Argent, 1891) Klęska (La Débâcle, 1892) Doktor Pascal (Le Docteur Pascal, 1893) Teresa Raquin (Thérese Raquin, 1867, wyd. polskie 1974) Trylogia Trzy miasta (Trois Villes, 1894-1897, wyd. polskie 1895-1898) Lourdes Rzym Paryż Wikipedia |
29 września: * 106 p.n.e. - Gnejusz Pompejusz, rzymski polityk i dowódca wojskowy (zm. 48 p.n.e.) * 1276 - Krzysztof II, król Danii (zm. 1332) * 1518 - Tintoretto, właśc. Jacopo Robusti, włoski malarz (zm. 1594) * 1547 - Miguel de Cervantes, hiszpaĂąski poeta, pisarz i dramaturg (zm. 1616) * 1548 - William V, książę Bawarii (zm. 1626) * 1660 - Jerzy IV Wilhelm, książę brzesko-legnicko-wołowski (zm. 1675) * 1725 - Robert Clive, angielski generał, gubernator Bengalu (zm. 1774) * 1747 - Józef Wybicki, polski działacz polityczny, poeta, autor Mazurka Dąbrowskiego (zm. 1822) * 1758 - Horatio Nelson, angielski admirał (zm. 1805) * 1786 - Guadalupe Victoria, meksykaĂąski polityk, pierwszy prezydent Meksyku (zm. 1843) * 1789 - Peter Joseph LennĂŠ- pruski ogrodnik i architekt krajobrazu (zm. 1866) * 1804 - Michał Czajkowski, polski pisarz, działacz niepodległościowy (zm. 1886) * 1817 - Paul FĂŠval (ojciec), francuski pisarz (zm. 1887) * 1823 - Władysław Syrokomla, polski poeta i tłumacz (zm. 1862) * 1837 - Michał Bałucki, polski powieściopisarz i komediopisarz (zm. 1901) * 1881 - Ludwig von Mises, austriacko-amerykaĂąski ekonomista i prakseolog (zm. 1973) * 1849 - Frederick Schwatka, amerykaĂąski oficer, podróżnik i pisarz (zm. 1892) * 1864 - Miguel de Unamuno, hiszpaĂąski pisarz, filozof (zm. 1936) * 1875 - Henrik Lund, grenlandzki kompozytor, malarz, kapłan, autor hymnu Grenlandii (zm. 1948) * 1881 - Ludwig von Mises, austriacko-amerykaĂąski ekonomista i prakseolog (zm. 1973) * 1882 - Wacław Dziewulski, polski fizyk (zm. 1938) * 1888 - Janina PoraziĂąska, polska pisarka (zm. 1971) * 1899 - LĂĄszló BĂró, węgierski wynalazca i dziennikarz, wynalazca długopisu (zm.1985) * 1899 - Jan Rzepecki, pułkownik Wojska Polskiego, historyk (zm. 1983) * 1901 - Enrico Fermi, włoski fizyk (zm. 1954) * 1904 - Greer Garson, brytyjska aktorka (zm. 1996) * 1904 - Michał Rusinek, polski pisarz (zm. 2001) * 1904 - Michał WaszyĂąski, polski reżyser filmowy (zm. 1965) * 1907 - Gene Autry, amerykaĂąski piosenkarz (zm. 1998) * 1912 - Michelangelo Antonioni, włoski reżyser filmowy * 1913 - Stanley Kramer, amerykaĂąski reżyser i producent filmowy (zm. 2001) * 1913 - Trevor Howard, angielski aktor (zm. 1988) * 1916 - Jerzy Pietrkiewicz, polski poeta, pisarz, historyk literatury, publicysta * 1919 - Kira Zworykina, radziecka szachistka * 1920 - Peter Dennis Mitchell, brytyjski biochemik (zm. 1992) * 1923 - Tadeusz SkwirzyĂąski, polityk, b. minister leśnictwa i przemysłu drzewnego * 1929 - Bohdan Jastrzębski, urbanista, działacz samorządowy (zm. 2000) * 1930 - Zbigniew Kryda, polski fotografik (zm. 2005) * 1931 - Anita Ekberg, szwedzka aktorka * 1931 - James Watson Cronin, amerykaĂąski fizyk nuklearny, laureat Nagrody Nobla * 1932 - Robert Benton, amerykaĂąski reżyser filmowy * 1932 - Michał Pawlicki, polski aktor (zm. 2000) * 1935 - Jerry Lee Lewis, amerykaĂąski piosenkarz i pianista * 1935 - Jerzy Moes, polski aktor * 1936 - Silvio Berlusconi, włoski polityk i potentat medialny * 1938 - Wim Kok, holenderski polityk, premier Holandii * 1939 - Eberhard KĂśllner, dubler pierwszego niemieckiego kosmonauty * 1942 - Ian McShane, brytyjski aktor * 1942 - Jean-Luc Ponty, francuski skrzypek jazzowy * 1942 - Felice Gimondi, włoski kolarz szosowy * 1942 - Madeleine Kahn, amerykaĂąska aktorka (zm. 1999) * 1942 - Bill Nelson, polityk amerykaĂąski i astronauta * 1943 - Wolfgang Overath, niemiecki piłkarz * 1943 - Lech Wałęsa, polski działacz związkowy i polityk, prezydent Polski (1990-1995) * 1948 - Mark Farner, amerykaĂąski gitarzysta zespołu Grand Funk * 1948 - Theo JĂśrgensmann, niemiecki klarnetcista * 1951 - Michelle Bachelet, chilijska polityk * 1951 - Elżbieta Dmoch, polska wokalistka zespołu 2+1 * 1953 - Marek Balicki, polski polityk * 1953 - Jean-Claude Lauzon, kanadyjski reżyser filmowy (zm. 1997) * 1956 - Michał Arabudzki, polski scenarzysta i reżyser filmowy * 1956 - Sebastian Coe, brytyjski lekkoatleta, wielokrotny mistrz olimpijski * 1957 - Harald Schmid, niemiecki lekkoatleta * 1960 - Hubert Neuper, austriacki skoczek narciarski * 1961 - Jacek Kawalec, polski aktor * 1961 - Marek Zdrojewski, polityk * 1963 - Les Claypool, amerykaĂąski basista zespołu Primus * 1964 - Tom Sizemore, amerykaĂąski aktor * 1966 - Claus Strunz, dziennikarz niemiecki * 1967 - Brett Anderson, brytyjski muzyk zepołów Suede i The Tears * 1969 - Erika Eleniak, amerykaĂąska aktorka * 1971 - Sibel TĂźzĂźn, turecka piosenkarka * 1976 - Andrij Szewczenko, ukraiĂąski piłkarz * 1978 - Kurt Nilsen, norweski piosenkarz * 1986 - Stefan Hula, polski skoczek narciarski Ciekawie |
1 marca # 38, 39, 40 lub 41 - Marcjalis, poeta rzymski (zm. pomiędzy 102 a 104) # 1445 - Sandro Botticelli, włoski malarz (zm. 1510) # 1456 - Władysław II JagielloĂączyk, król Czech i Węgier (zm. 1516) # 1474 - Aniela Merici, święta, włoska zakonnica, założycielka Zgromadzenia Sióstr Urszulanek (zm. 1540) # 1683 - Karolina z Ansbachu, królowa Wielkiej Brytanii (zm. 1737) # 1810 - (lub 22 lutego) Fryderyk Chopin, polski pianista, kompozytor (zm.1849) # 1819 - Władysław Taczanowski, polski ornitolog, zoolog (zm. 1890) # 1850 - Antoni Brynk, polski generał lejtnant rosyjskiej marynarki wojennej (zm. 1925) # 1858 - Georg Simmel, niemiecki socjolog (zm. 1918) # 1868 - Zofia von Chotek, małżonka arcyksięcia Franciszka Ferdynanda (zm. 1914) # 1886 - Oskar Kokoschka, austriacki malarz, grafik, pisarz i dramaturg (zm. 1980) # 1887 - Paweł Argiejew, rosyjski lotnik (zm. 1922) # 1892 - Ryūnosuke Akutagawa, japoĂąski poeta i pisarz (zm. 1927) # 1896 - Dimitris Mitropoulos, grecki dyrygent (zm. 1960) # 1899 - Erich von dem Bach-Zelewski, hitlerowski zbrodniarz, wyższy dowódca SS i Policji (zm. 1972) # 1902 - Antoni Szacki, polski żołnierz ruchu oporu (zm. 1992) # 1902 - Jan Wyka, polski pisarz (zm. 1992) # 1903 - Ludwik Starski, polski scenarzysta filmowy, autor tekstów piosenek (zm. 1984) # 1904 - Glenn Miller, amerykaĂąski puzonista (zm. 1944) # 1910 - Archer John Porter Martin, angielski chemik, laureat Nagrody Nobla (zm. 2002) # 1910 - David Niven, angielski aktor (zm. 1983) # 1913 - Jan Ożóg, polski pisarz (zm. 1991) # 1914 - Bogusław Halikowski, polski lekarz pediatra (zm. 2004) # 1915 - Piotr LewiĂąski, polski polityk, minister (zm 1991) # 1916 - Kazimierz MajdaĂąski, polski duchowny katolicki, arcybiskup archidiecezji szczeciĂąsko-kamieĂąskiej # 1916 - Krystyna Feldman,polska aktorka (zm. 2007) # 1917 - Robert Lowell, amerykaĂąski poeta (zm. 1977) # 1917 - Stanisław Szwarc-Bronikowski, polski publicysta, podróżnik, autor filmów dokumentalnych # 1918 - João Goulart, brazylijski polityk, prezydent Brazylii (zm. 1976) # 1920 - Albin Siekierski, polski pisarz (zm. 1989) # 1921 - Jack Clayton, brytyjski reżyser filmowy (zm. 1995) # 1922 - William Gaines, amerykaĂąski wydawca, założyciel MAD Magazine (zm. 1992) # 1922 - Icchak Rabin, izraelski polityk (zm. 1995) # 1923 - PĂŠter Kuczka, węgierski pisarz, poeta i redaktor (zm. 1999) # 1924 - Leonard Andrzejewski, polski aktor (zm. 1997) # 1924 - Deke Slayton, amerykaĂąski astronauta (zm. 1993) # 1925 - Ireneusz Gwidon KamiĂąski, polski pisarz # 1927 - Harry Belafonte, amerykaĂąski muzyk, aktor # 1927 - Claude Gensac, francuska aktorka # 1928 - Jacques Rivette, francuski reżyser filmowy # 1929 - Georgi Markow, bułgarski pisarz (zm. 1978) # 1931 - Lamberto Dini, polityk włoski, premier # 1932 - Józef Fryźlewicz, polski aktor, pisarz # 1933 - Józef Waczków, polski poeta, tłumacz literatury czeskiej, francuskiej, rosyjskiej, portugalskiej i słowackiej (zm. 2004) # 1935 - Ernest Bryll, polski pisarz, dramaturg # 1936 - Andrzej UrbaĂączyk, polski żeglarz, pisarz # 1938 - Jerzy Siech, polski aktor # 1940 - Ralph Towner, amerykaĂąski muzyk jazzowy # 1944 - Mike d'Abo, angielski wokalista zespołu Manfred Mann # 1944 - Roger Daltrey, angielski wokalista zespołu The Who # 1945 - Dirk Benedict, amerykaĂąski aktor # 1948 - Burning Spear, jamajski muzyk # 1950 - Phil Alden Robinson, amerykaĂąski reżyser filmowy*1952 - Martin O'Neill, brytyjski piłkarz, trener piłkarski # 1954 - Ron Howard, amerykaĂąski aktor, reżyser i producent filmowy # 1956 - Dalia Grybauskaitė, litewska polityk, ekonomistka # 1956 - RomĂĄn RodrĂguez RodrĂguez, polityk hiszpaĂąski, prezydent Wysp Kanaryjskich # 1958 - Nik Kershaw, angielski wokalista # 1959 - Józef Kafel, polski żużlowiec # 1963 - Thomas Anders, niemiecki piosenkarz, kompozytor i producent, członek duetu Modern Talking # 1969 - Javier Bardem, hiszpaĂąski aktor # 1971 - Dorota Naruszewicz, polska aktorka # 1973 - Ryan Peake, kanadyjski gitarzysta zespołu Nickelback # 1978 - Jensen Ackles, amerykaĂąski aktor # 1982 - Danuta Dmowska, polska szpadzistka, mistrzyni świata # 1994-Ja |
-------------------------------------------------------------------------------- haaahaaahaaa - aleś się wykazał znajomością historii Aso. No nieźle... wyraźnie brakuje ci literatury. Z Hiszpanami nie "tłukło się" jakieś tam plemię. Pierwsze wielkie powstanie przeciwko Hiszpanom wybuchło w 1872 roku pod hasłem niepodległości Filipin. Po jego upadku wprowadzenia reform domagała się "Liga Filipińska", tajna organizacja patriotyczna, działająca od 1892 w Hongkongu i Manili. Działacze Ligi utworzyli 1892 tajne stowarzyszenie "Katipunan", które objęło przewodnictwo w walce o niepodległość. "Katipunan", nie było to pojedyńcze plemię jak twierdzisz, tylko organizacja obejmująca ludzi pragnących walki o niepodległość z całego kraju. Jego przywódcą był dr Jose Rizal (a więc nie żaden wódz plemienny, tylko wykształcony człowiek - zginął 30 XII 1896 roku, dziś 30 XII jest świętem narodowym Filipin). Powstanie wybuchło w 1896 i szybko zaczęło odnosić sukcesy (zwłaszcza po klęskach hiszpańskich w wojnie z USA). Po ostatecznej klęsce Hiszpanii wojska filipińskie i amerykańskie wkroczyły do Manili. Jak podałem we wcześniejszym poście - 12 czerwca 1898 proklamowano niepodległość kraju, jako republiki (pierwsza republika w Azji). 1 stycznia 1899 pierwszym prezydentem republiki Filipińskiej został przywódca powstania generał Emilio Aguinaldo. Później ustanowiono Kongres w mieście Malolos koło Manili w celu ustanowienia konstytucji kraju. Tak więc Hiszpanie nie mogli sprzedawać Amerykanom kolonii - bo w grudniu 1898 już jej nie posiadali. Tzn. posiadali "wirtualnie", gdyż była ona w rękach powstańców, którzy właśnie zmierzali do przekształcenia ją w niepodległy kraj (coś w rodzaju transakcji pana Zagłoby, który sprzedawał Szwedom Inflanty ) Twierdzisz, że Amerykanie nie mogli dać Filipinom niepodległości w 1902 (czemu akurat wtedy a nie w grudniu 1898 gdy "kupowali" wyspy od Hiszpanów). Uzasadniasz to faktem, że jakoby "jak można dać niepodległość krajowi w którym nie ma ani jednej wyższej uczelni czy nawet szkoły średniej?". I tu twa niewiedza wychodzi całkowicie drogi panie. Mianowicie na wyspach istniał kilkusetletni system edukacyjny. W 1565 utworzono pierwszą na wyspach szkołę na wyspie Cebu (w 1606 już jako szkoła średnia Colegio de San Ildefonso, od 1783 zwana Colegio-Seminario de San Carlos). Natomiast w roku 1611 założono w Manili pierwszy na terenie Azji uniwersytet - Uniwersytet Świętego Tomasza. Pokaż mi jakąś szkołę w USA, która może poszczycić się tak długą tradycją. Istniały dobre szkoły średnie np. manilskie: Ateneo Municipal (przekształcona w 1865 ze szkoły podstawowej uczył się tu przywódca "Katipunan" Jose Rizal), czy Colegio de San Juan de Letran (ukończył ją prezydent Emilio Aguinaldo). Wspomniany Rizal studiował później filozofię, literaturę i medycynę na Uniwersytecie Świętego Tomasza w Manili, gdzie przygotowywano również m.in. kadry dla administracji. Tak więc Twoje enuncjacje, jakoby edukacja zaczęła się na wyspach od roku 1935 - całkowicie nie wytrzymują krytyki. No - chyba, że chodzi o edukację w stylu amerykańskim, a to już zupełnie coś innego... Idźmy dalej - wojna przeciw Amerykanom, nie była prowadzona przez znowu "jakieś tam plemię", tylko przez siły zbrojne Republiki Filipińskiej. Przyznają to zresztą sami Amerykanie, którzy obecnie nazywają ten konflikt "Wojną Amerykańsko-Filipińską", a więc strona filipińska ma ten sam status co amerykańska. Naturalnie armia filipińska, dopiero w trakcie organizacji, nie mogła stawić oporu siłom amerykańskim (126 tys żołnierzy - i znowu to znak, że nie walczyło jedno plemię, lecz cały naród, bo z jednym plemieniem poradziłyby sobie znacznie skromniejsze siły). Gdybyś znał historię Filipin, wiedziałbyś, że Republika posiadała 20-tysięczne siły zbrojne, tak więc Twe twierdzenie o utworzeniu tych sił przez Amerykanów w latach 30 jest błędna. Naturalnie przyznaję, że Amerykanie utworzyli te siły, bo od roku 1902 nie istniały one a to z tej przyczyny, że Amerykanie je zniszczyli. Kolejny dowód obalający Twą tezę jest taki, iż walki toczyły się na CAŁYM obszarze wysp. Gdyby walczyło jedno plemie - siłą rzeczy, walki odbywałyby się tylko na obszarze zamieszkanym przez to plemię. Ciekawym bardzo czy "misją cywilizacyjną" nazwiesz śmierć kilkuset tysięcy Filipińczyków w latach 1899-1902. Ponieśli oni śmierć z rąk Amerykanów (stosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej, mordowanie ludności wiosek sprzyjających powstańcom, tortury itp.) lub z powodu amerykańskiej okupacji (koncentracja ludności w "strefach ochronnych" i związane z tym przesiedlenia, epidemie itp.). I znów liczba ofiar cywilnych po stronie filipińskiej świadczy przeciwko Twej tezie o lokalnym zakresie walk z lat 1899-1902. Podsumowując: w latach 1902-1935 Filipiny były krajem okupowanym, w zasadzie kolonią, której w owym 1935 przyznano ograniczony samorząd, z obietnicą późniejszego przyznania niepodległości. Amerykanie dali niepodległość Filipinom w 1946 (może i nawet nie przymuszani przez nikogo), ale najpierw tą niepodległość Filipinom odebrali... |
Moja rodzina doświadczyła tragedii galicyjskiej rabacji. Nie znam nazwiska /herbu / ani miejscowości gdzie mieszkali i zginęli zamordowani wszyscy z wyjątkiem małej córeczki, która u zakonnic dożyła do czasu kiedy została wydana za mąż za pana Tomaszewskiego/brak imienia/ ,ich córka Katarzyna Tomaszewska jest moją prababcią. Nazwisko prababci zapisane w metryce urodzenia mojego ojca Karola Lasoty nie budzi wątpliwości-rodzice; ojciec Władysław syn Jakuba i Teresy Ślusarenko matka Aniela zd. Szpak, córka Alfreda i Katarzyny Tomaszewskiej. Urodziłam się w lutym 1942, sto lat po nieznanej mi z imienia i nazwiska matce prababci. Utraciłam ojca gdy miałam dwa i pół roku,zginął 31 07 1944 jako chorąży AK w ostatniej bitwie batalionu Poraj w Miedniku-Akcja Burza, w dniu następnym batalion złożył broń i zaczęły się przesłuchiwania przez NKWD. Dorośli członkowie rodziny przyjęli zasadę milczenia na temat przeszłości. Na pytania odpowiadano ;zrozumiesz gdy będziesz starsza. Przeszłość stała się tematem tabu i dotyczyła wszystkich wcześniejszych pokoleń. Babcia Aniela która, mogła opowiedzieć o losach swojej Babci, starała się unikać wspomnień, mówiła niewiele jakby nie chciała oceniać ani czasów ani ludzi. Zapewne traumatyczne były to czasy dla kilku pokoleń, związane z biedą i emigracją rodziny. Postanowiłam odszukać dokumenty, przeanalizować dostępną literaturę, nawet zdać się na badania genetyczne, zrobię co będzie w moich możliwościach aby dojść prawdy o moich przodkach. Na wstępie zakładam, że prawdziwa jest wersja Babci o zamordowanych na oczach dzieci rodzicach. Listy pomordowanych w rzeźi galicyjskiej najczęściej identyfikują mężczyzn z imienia i nazwiska lub funkcji. Zamordowane kobiety są skrótowo opisane jako żona, teściowa, bratowa itp. bez imienia i nazwiska rodowego. O dzieciach zamordowanych lub ocalałych prawie żadnych informacji z wyjątkiem Karola Olszewskiego. Myślę że jedną z dróg poszukiwania jest wyodrębnienie rodzin, gdzie zginęło razem dwoje rodziców dlatego pobrałam z listy dostępnej w Dynamicznym Herbarzu Rodzin Polskich i innych, nazwiska małżonków. Dziadkami prababci Katarzyny Tomaszewskiej mogli być jedni z wymienionych np; Dydyński Ignacy syn Franciszka i Zenobia Szembek.../Gromadzka i dziedzic Osobnicy.../Gutowski z Brzeziny wymordowany z rodziną.../Ihaz dzierżawca Łączki i Ihasowa.../Jakubowski dzierżawca Zalasowa i Jakubowska.../Kępiński Henryk i Stefania Dębicka z domu Ujejska.../Malecki Felix dziedzic Uścia i Malecka.../Morska Pelagia dziedziczka Dobrkowa i Józef Bobrownicki .../Baltarzyński z Żelasowka i Płoszyńska.../Psarski Michał syn Kaspra i Kunegunda Dzwonkowska z Dulczy Wielkiej.../Świderski Antoni z Wadowic i Świderska.../Wolski Onufry dziedzic Głowaczowa i Wolska. Córka jednej z tych par małżeńskich może być moją bliską nieznaną krewną, jak ją rozpoznać? Napotkałam w notatce biograficznej ks.Antoniego Antałkiewicza 1816-1893 informację dotyczącą Jego wykładów w Zakładzie Filozoficznym dla dzieci po zamordowanych rodzicach w Tarnowie?/czy zamordowanych w rzezi Galicyjskiej/-rozumiem, że mowa o klasztornej szkole z internatem prowadzonej przez zakonników i zakonnice. Matka prababci miała być osobą wykształconą-czy w takiej szkole? Cofając się w czasie obliczam :data urodzenia Babci Anieli 1892 więc jej mama Katarzyna z Tomaszewskich urodzona przypuszczalnie około 1865 -czyli Tomaszewscy zawarli małżeństwo w latach 1860_1865 co komponuje z możliwym rokiem urodzeniem jej matki, niedługo przed rabacją np.1840-1845. Tu zwracam się do wszystkich, którzy mają uwagi pomocne w sprawie, szczególnie do noszących nazwisko Tomaszewski czy opisana historia jest podobna do ich historii rodzinnej-bo Tomaszewscy mogli mieć więcej dzieci np. synów którzy rozpowszechnili nazwisko. Więcej w dziale opowiadania ;Rzeź Galicyjska-dywagacje w rodzinie . Z podziękowaniem za pomoc Bożenna Habało
|
4 października Święta * imieniny obchodzą: Dalewin, Dalewuj, Dobromiła, Edwin, Franciszek, Konrad, Konrada, Manfred, Manfreda i Rozalia * Lesotho – Dzień Niepodległości * Mozambik – Dzień Pokoju i Pojednania * Światowy Dzień Ochrony Zwierząt * Rozpoczyna się Światowy Tydzień Zwierząt Urodzili się * 1289 - Ludwik X Kłótliwy (coś w tym jest ), król Francji (zm. 1316)* 1550 - Karol IX Sudermański, król Szwecji (zm. 1611) * 1819 - Francesco Crispi, włoski polityk, adwokat (zm. 1901) * 1822 - Rutherford Hayes, 19. prezydent USA (zm. 1893) * 1887 - Franciszek Olejniczak, polski ksiądz i społecznik (zm. 1965) * 1892 - Engelbert Dollfuss, austriacki polityk (zm. 1934) * 1894 - Józef Beck, polski polityk (zm. 1944) * 1895 - Buster Keaton, amerykański aktor (zm. 1966) * 1902 - Henryk Vogelfänger, pseudonim Tońcio, polski aktor radiowy i filmowy (zm. 1990) * 1918 - Fukui Kenichi, japoński chemik, noblista (aaa... no to już wiem skąd moje zamiłowanie do chemii )* 1922 - Adam Hollanek, polski pisarz i publicysta (zm. 1998) * 1924 - Jerzy Ficowski, polski poeta, prozaik, tłumacz, żołnierz Armii Krajowej * 1930 - Wiesław Gołas, polski aktor * 1934 - Zbigniew Pietrzykowski, polski bokser * 1941 - Anne Rice, autorka literatury grozy * 1942 - Irm Hermann, niemiecka aktorka filmowa i teatralna * 1946 - Susan Sarandon, amerykańska aktorka * 1953 - Andreas Vollenweider, szwedzki muzyk * 1959 - Chris Sean Lowe, angielski muzyk * 1976 - Alicia Silverstone, amerykańska aktorka * 1978 - Alexander Herr, niemiecki skoczek narciarski * 1988 - Patrycja Surowiec, jedna z najbardziej utalentowanych polskich skrzypaczek młodego pokolenia * 1989 - Kimmie Meissner, amerykańska łyżwiarka figurowa Zmarli * 1582 - Teresa z Avila, święta, hiszpańska zakonnica (ur. 1515) * 1669 - Rembrandt, holenderski malarz (ur. 1606) * 1790 - Jan Dekert, polski reformator, prezydent Warszawy (ur. 1738) * 1947 - Max Planck, niemiecki fizyk (ur. 1858) * 1970 - Janis Joplin, amerykańska wokalistka rockowa (ur. 1943) * 1974 - Anne Sexton, amerykańska poetka (ur. 1928) * 1975 - May Sutton Bundy, amerykańska tenisistka (ur. 1886) * 1982 - Glenn Gould, kanadyjski pianista i kompozytor (ur. 1932) * 1989 - Graham Chapman, brytyjski aktor komediowy (ur. 1941) * 1989 - Edmund Osmańczyk, polski publicysta i politolog (ur. 1913) * 1993 - Jerzy Broszkiewicz, polski pisarz (ur. 1922) * 1999 - Bernard Buffet, francuski malarz (ur. 1928) * 2004 - Gordon Cooper, amerykański astronauta (ur. 1927) Wydarzenia w Polsce * 1582 - Wprowadzono kalendarz gregoriański. * 1704 - Stanisław Leszczyński i jego żona zostali korowani na króla i królową Polski. Wydarzenia na świecie * 1189 - Miała miejsce bitwa pod Akką. * 1582 - Papież Grzegorz XIII wprowadził w życie kalendarz gregoriański. * 1824 - Meksyk stał się republiką. * 1830 - Belgia oderwała się od Niderlandów. * 1883 - Odbył się pierwszy kurs pociągu Orient Express. * 1910 - Portugalia stała się republiką po ucieczce króla Manuela II do Wielkiej Brytanii. * 1957 - ZSRR wystrzelił pierwszą sondę kosmiczną - Sputnik I. * 1958 - Proklamowano V Republikę Francuską. * 1966 - Lesotho odzyskało niepodległość * 2001 - Rosyjski samolot Tupolew TU-154 rozbił się na Morzu Czarnym po trafieniu go ukraińską rakietą. Zginęło 78 osób. * 2004 - Amerykański samolot kosmiczny SpaceShipOne odbył załogowy lot w kosmos, zdobywając Nagrodę X Prize. |
J. R. R. Tolkien Życiorys Urodził się 3 stycznia 1892 roku w Południowej Afryce, w mieście Bloemfontein, w prowincji Wolne Państwo Oranje. Arthur Tolkien, jego ojciec, był tam urzędnikiem w filii Banku Lloyda. Z powodu niedogodności klimatycznych, Mabel, matka Tolkiena, z dwoma synami - trzyletnim Ronaldem i jego młodszym bratem Hillarym - wróciła do Anglii. Arthur Tolkien umarł rok później. Po powrocie przeszła na katolicyzm i w tej religii wychowywała dzieci, mimo sprzeciwu dalszej rodziny. Ona również zaczęła uczyć Tolkiena języków. Zmarła, kiedy miał 12 lat. Przez większość życia Tolkien mieszkał najpierw w Birmingham, potem w Oksfordzie.W wieku 19 lat Tolkien uczęszczał do Szkoły Króla Edwarda w Brimingham. Tam najczęściej spędzał czas w szkolnej bibliotece. Wraz z innymi chłopcami założył nieformalny klub o nazwie Tea Club, przemianowany później na Barrovian Society. Ostatecznie nazwę skrócono do T.C.B.S. To tutaj członkowie rozmawiali o swoich zainteresowaniach, głównie lekturze książek. Tolkien często recytował fragmenty "Beowulfa", poematy "Perła", "Pan Gawen i Zielony Rycerz" i różne historie z nordyckiej mitologii. Właśnie tu zaczął mówić o swoich pragnieniach napisania dzieła opartego na mitologiach Europy. Brał udział w I wojnie światowej, w oddziale Strzelców z Lancashire, gdzie był telegrafistą i tłumaczem z niemieckiego. Walczył w bitwie nad Sommą w 1916 r. Doświadczenia wojny miały mały wpływ na jego twórczość lub zgoła żaden, co wielokrotnie podkreślał np.w przedmowie do Władcy Pierścieni Był profesorem języka staroangielskiego na uniwersytecie w Oxfordzie. Przez kilka lat pracował również na uniwersytecie w Leeds. Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, Oxford English Dictionary. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, języków germańskich i celtyckich. (m.in. niemiecki, łacinę, starożytną grekę, gocki, staroislandzki, nordycki, staroirlandzki, walijski, anglosaski, hebrajski, francuski, rosyjski, fiński, język niderlandzki, włoski, uczył się także polskiego, lecz uważał go za trudny język i nie potrafił się nim dobrze posługiwać). Grób Tolkiena i jego żony Edith - Cmentarz Wolvercote w OxfordzieZa dorobek naukowy i literacki otrzymał wiele nagród i honorowych doktoratów w Holandii, Irlandii, Anglii, Francji i Stanach Zjednoczonych, oraz najwyższe wyróżnienie państwowe - Order Imperium Brytyjskiego, odznaczenie przyznawane najwybitniejszym brytyjskim twórcom i najsłynniejszym osobistościom, którego idea i nazwa jednak wcale nie były mu bliskie. Potępiał on bowiem imperialność i mocarstwowe ambicje, osobiście zaś czuł się bardziej Anglikiem niż obywatelem brytyjskim. W czasie przyznawania tej nagrody poskarżył się na słowa "brytyjskie" i "imperium", i do końca życia nie używał związanego z tym orderem tytułu szlacheckiego. Zmarł 2 września 1973 roku. Pochowany jest, wraz z żoną Edith, na katolickim Cmentarzu Wolvercote w Oksfordzie. Obok nazwisk małżonków widnieją ich wieczne imiona, pochodzącej ze Śródziemia pary bohaterów - Berena i Lúthien, największych kochanków Śródziemia. |
Odpowiedź na pytanie, na ile możliwie jest bardzo wierne odwzorowanie autentycznej Santa Marii, zawarte jest w pierwszym linku, który Pan podał w tym temacie, czyli na stronie samych budowniczych. Cytuję: „Na dobrą sprawę nikt dziś dokładnie nie wie, jak w istocie wyglądała”. Skoro o czymś „nikt nie wie”, to jakim cudem można to odtworzyć „bardzo wiernie”? Zostawmy jednak na boku te niefortunne sformułowania, rodem z kiepskich mediów dla gawiedzi. Najwierniejsza replika Santa Marii Kolumba to oczywiście tylko taki statek, który przedstawia typowy żaglowiec hiszpański tej wielkości z tamtej epoki w sposób najlepiej oddający dzisiejszy stan wiedzy. Chylę czoło z pełnym szacunkiem dla zapału, wysiłku twórczego i znojnej pracy budowniczych. Jednak z punktu widzenia historycznego, efekt jest kiepski. Literatura omawiająca próby rekonstruowania jednostek pierwszej wyprawy Kolumba jest przeogromna, ma też swoje fazy historyczne, odbijające stały postęp w badaniach. Niestety, nasi budowniczowie zatrzymali się na wiedzy z roku 1892, kiedy powstała pierwsza (?) pełnowymiarowa replika, bardzo nieudana. Od tego czasu upłynęło ponad 100 lat intensywnej pracy badaczy, znaczonej fundamentalnymi odkryciami naukowymi. Obecnie za najlepszy dostępny nam wizerunek flagowego okrętu Kolumba uchodzi rekonstrukcja, której autorem jest José Maria Martinez-Hidalgo y Teran, przez blisko 30 lat dyrektor Muzeum Morskiego w Barcelonie, wsparty autorytetem takich sław jak Howard I. Chapelle, R.C. Anderson, Bjoern Landstroem, Heinrich Winter. To co widzę na zdjęciach, nie ma z owym wizerunkiem najmniejszego związku. Nawet pomijając tę kwestię pozostaje rufa, po prostu TRAGICZNA. Sam pomysł, aby była pawężowa, pochodzi zapewne ze wspomnianej błędnej rekonstrukcji z 1898, wybranej moim zdaniem dlatego, że zrobienie „prawdziwej” rufy okrągłej wymagałoby zdolności ciesielskich, jakich zapewne nikt w Polsce nie posiada. Lecz pomysł, by nadbudówka rufowa wystawała w tył z poziomą dolną krawędzią, niczym szuflada z szafy, jest koszmarny. Mam tylko nadzieję, że w toku dalszych prac budowniczowie elegancko zasłonią to miejsce właściwymi łukami, które będą w takiej sytuacji wprawdzie tylko parawanem, ale dobrze służącym autentyczności wyglądu. Jeśli już musi być rufa pawężowa, rodem z jednostek innego typu, to niech chociaż robi wrażenie prawdziwej. Oczywiście nie można zapominać, że budowa żaglowca w podziałce 1:1, to jednak kompletnie coś innego niż tworzenie małego modelu czy rekonstrukcji na papierze. Twórcy stają przed wielopłaszczyznowymi, gigantycznymi problemami, z których finansowe na pewno nie są najmniejsze. Ja sobie marudzę, ponieważ mnie to bezpośrednio nie dotyczy, lecz wiem doskonale, jakie trudne jest to przedsięwzięcie i jak często trzeba iść na różne kompromisy. Studiowałem kiedyś okręty „grające” w serii filmów o Hornblowerze, bardzo wiele o tym czytałem, wiem jacy fachowcy z tej dziedziny byli doradcami reżysera i producenta, jacy fachowcy budowali odpowiednie modele i makiety. Żaden pokazany tam duży żaglowiec nie pasuje absolutnie do czasów napoleońskich, ilość błędnych szczegółów jest zatrważająca, lecz w większości przypadków (nie we wszystkich, niestety) po prostu inaczej się „nie dało” z uwagi na czas, materiały, robociznę, koszty i dzisiejsze przepisy. Pewno nie dużo inaczej było i w tym przypadku. Pozdrawiam, Krzysztof Gerlach |
Fregaty śrubowe typu Ardente/Imperatrice Eugenie – uzupełnienia. Nie wiem czy o to Panu chodziło, ale powód zbudowania tych fregat był bardzo prosty – kiedy kładziono ich stępki, wszyscy byli przekonani, że w dającej się przewidzieć przyszłości panowanie na morzu będzie należało do drewnianych okrętów z napędem śrubowo-żaglowym. Początkowo (1851) planowano, aby napęd śrubowy był na nich tylko pomocniczy, miały mieć silniki o mocy 500 koni nominalnych. W 1852 z czwórki zrezygnowano w ogóle, a dwie pozostałe (wtedy jeszcze w planach jako 34-działowe) miały zostać skonstruowane przez Guieysse’a (Impetueuse) i Dupuy de Lome’a (Foudre). W październiku 1852 zdecydowano wybudować jednak wszystkie sześć jako 60-działowe i z mocniejszymi silnikami. Projektantem czwórki (Imperatrice Eugenie, Foudre, Audacieuse, Ardente) został Dupuy de Lome, natomiast Impetueuse i Souveraine skonstruował Allix – były bardzo podobne, ale o nieco pełniejszych liniach i z podnoszonymi śrubami. Dwucylindrowe lub czterocylindrowe (opracowania nie są co do tego zgodne) silniki parowe nie pochodziły od jednego dostawcy i oczywiście nie mogły mieć wszystkie jednakowej mocy w koniach indykowanych. Spotkałem w literaturze dane od 1950 do 2650 koni. Konstrukcyjnie były to maszyny z powrotnymi korbowodami. Wyporność określana też jako 3797 ton (fregaty Dupuy de Lome’a o wymiarach 74,76 x 14,78 x 6,33/6,88 m) i 3773 tony (fregaty Allixa o nieco mniejszych wymiarach, właśnie tych podanych przez Pana). Ardente miała silnik firmy Schneider (z Le Creusot); ostatecznie rozebrana w 1871 w Breście. Audacieuse miała silnik firmy Mazeline; ostatecznie rozebrana w 1872 w Cherbourgu. Foudre miała silnik firmy Schneider (z Le Creusot). Już od lipca 1871 pełniła rolę hulka więziennego, chociaż wycofana rzeczywiście 1.07.1782. Przemianowana na Ulloa dopiero w 1891. Sprzedana na rozbiórkę w 1895. Imperatrice Eugenie miała silnik firmy Schneider (z Le Creusot). Impetueuse miała silnik firmy Mazeline. Souveraine miała silnik firmy Mazeline; już po skreśleniu z listy floty służyła jeszcze celom szkoleniowym 1873-1880 (jako hulk), rozebrana w Breście w 1892. Uzbrojenie w 1856 w zasadzie jak podane przez Pana, ale: - ja bym nie pisał kalibrów 220 i 160, skoro naprawdę chodziło z grubsza o 22 cm (ale dokładnie 223 mm) i 16 cm (ale 163 mm); - Audacieuse miała wtedy wyjątkowo 2 karonady 30-f na spardeku, zamiast 2 dział 16 cm; - Souveraine miała wtedy nietypowo w baterii 26 x 30-f i 8 dział haubicznych 22 cm, a na spardeku 2 działa 16 cm i 20 karonad 30-f; - Foudre miała wtedy na spardeku nietypowo 16 x 30-f i 4 karonady 30-f. Znane mi przezbrojenia (na pewno nie wszystkie!) to na Audacieuse najpóźniej w 1863 na spardeku 14 x 30-f nr 3, 4 x 30-f nr 4 oraz 2 gwintowane działa 16 cm. Na Impetueuse najpóźniej w 1857 na spardeku 16 x 30-f nr 3 oraz 4 działa gwintowane 16 cm. Uwaga: niektórzy podają, że od samego początku wszystkie działa 16 cm na spardeku wszystkich tych fregat były gwintowane. Pozdrawiam, Krzysztof Gerlach |
Hobbit, czyli Tam i z powrotem Autor: Tolkien John Ronald Reuel Inne tytuły (np. inne tłumaczenia): Hobbit albo Tam i z powrotem Tytuł oryginalny: Hobbit: or There and Back Again Język oryginału: angielski Kategoria: Literatura piękna Gatunek: fantasy Forma: powieść Rok pierwszego wydania: 1937 Średnia ocena książki: 4.79, książkę oceniło 2933 użytkowników Światowej sławy pisarz angielski John Ronald Reuel Tolkien (1892-1973) był profesorem filologii germańskiej w Oksfordzie, znawcą literatury i języka staroangielskiego, autorem wielu prac naukowych. Jako powieściopisarz dał się poznać dopiero w roku 1937, publikując "Hobbita", który przyniósł mu rozgłos. W samej Anglii książka ta miała dziesiątki wydań. Zachęcony powodzeniem i prośbami zachwyconych czytelników, Tolkien powrócił do tematyki "Hobbita", wydając w latach 1954-1955 trylogię zatytułowaną "Władca Pierścieni". Zarówno "Hobbit, czyli Tam i z powrotem", jak i "Władca Pierścieni" powstały pod wpływem dobrze znanych autorowi legend staroangielskich, pełnych czarodziejów, smoków i przedmiotów o nadprzyrodzonej mocy. Jednakże sam hobbit, istota większa od liliputa, ale mniejsza od krasnoluda, jest oryginalnym pomysłem Tolkiena. Fantastyczny, przemyślany do najdrobniejszych szczegółów świat z powieści także powstał w wyobraźni pisarza, a barwna fabuła kryje głębszy sens i wiele analogii do współczesności. Hobbit, czyli Tam i z powrotem” to pasjonująca powieść fantastyczno-przygodowa, opowiadająca o wydarzeniach, które stają się udziałem tytułowego bohatera – Bilba Bagginsa. Hobbit ten wiedzie spokojne życie w swojej norce do dnia, w którym los stawia na jego drodze czarodzieja Gandalfa i dwunastu krasnoludów. Ich kompania zamierza wyruszyć w podróż w celu odzyskania skarbów należących do przodków Thorina Dębowej Tarczy, a bezprawnie zagarniętych przez smoka Smauga. Przedtem jednak krasnoludy muszą znaleźć „włamywacza”, czyli osobę, która zmierzy się z bestią i owe skarby odzyska. Początkowo niechętny przygodom, Bilbo decyduje się jednak na dołączenie do wyprawy, nie podejrzewając, że ta jedna decyzja odmieni jego życie… Fabuła „Hobbita”, jak na interesującą książkę przystało, trzyma w napięciu do ostatniej strony. Tolkien łączy w niej fantastykę z elementami innych gatunków literackich – mitu, baśni i legendy. Motywy znane z mitów, jak labirynt czy „słabe miejsce” w smoczym pancerzu, przywodzące na myśl piętę Achillesa, przeplatają się z walką dobra i zła, typową dla baśni. Czytelnik wielokrotnie zadaje sobie pytanie: „Czy dobro zwycięży i tym razem?”. Autor powieści, jeden z mistrzów literatury fantastycznej, stworzył świat zaskakujący bogactwem kreowanej wizji. Ogromna kraina zwana Śródziemiem, w której toczy się akcja nie tylko „Hobbita”, ale także innych dzieł Tolkiena, została przez niego przemyślana pod każdym względem i zarysowana z najdrobniejszymi detalami. Posiada nie tylko dokładną historię i geografię, ale także mitologię, stworzony przez Tolkiena język i kulturę. Podczas lektury wielokrotnie miałam wrażenie, jakby niezmierzona kraina stała przede mną otworem, odkrywając swe tajemnice. Na szczególną uwagę zasługuje także niezwykła narracja – pierwszoosobowa, z narratorem wszechwiedzącym. Nie tylko przenika on w głąb uczuć, myśli i wspomnień bohaterów, lecz wydaje się również dyskutować z czytelnikiem – zupełnie jakby, zamiast czytania, siedziało się w wygodnym fotelu pod kominkiem, słuchając opowieści wędrownego bajarza. Bohaterów „Hobbita” również nie można pominąć – pomimo licznych, rozwiniętych wątków pobocznych, każdy z nich wydaje się postacią z krwi i kości, o określonych celach i motywach działania, kierującą się ważnymi dlań wartościami. Wśród ras zamieszkujących Śródziemie spotykamy między innymi poczciwych hobbitów, elfów – pierworodne dzieci boga Iluvatara, chciwe gobliny i okrutnych wargów. Zainteresowanie budzą też bohaterowie epizodyczni, jak Gollum czy tajemniczy Beorn. Zaskakująca jest przemiana zachodząca w samym Bilbie – w czasie podróży ten spokojny domator okazuje się osobą odważną, zdolną do poświęceń i lojalną, obdarzoną licznymi talentami i zaletami. Metamorfoza ta doskonale dowodzi, że jedno wydarzenie może zmienić całe nasze życie i ujawnić cechy, których byśmy się u siebie absolutnie nie spodziewali. Wszystko to sprawia, że „Hobbit” jest jedyną w swoim rodzaju książką, którą uważam za godną przeczytania przez każdego, nie tylko mola książkowego. Obowiązkowa to pozycja dla wszystkich miłośników fantasy, należy bowiem do klasyki gatunku. Co więcej, może stanowić źródło odpowiedzi dla zastanawiających się, czy sięgnąć po inne dzieła J.R.R. Tolkiena, chociażby słynną trylogię „Władca Pierścieni”. |
JULIAN Przekształcona forma imienia → Juliusz. Zdrobnienia: Julek, Juluś. Inne formy: Jul, Julian, Julo, Juliusz, Ulijan. Obce formy: Julianus, Iulianus (łac.), Julian, Julianus (ogólnie przyj. forma), Julien (fr.), Juliano (hiszp.), Giuliano (wł.), Julijan (połud.-słow.), Julijanos (litew.), Ioulianos (gr.), Juliánusz (węg.). Forma żeńska: Julia, Julianna, Julita, Julietta. NAZWISKA: Julak, Julcz, Julczak, Julczewski, Julczyński, Julecki, Julewicz, Julian, Julianowicz, Julianowski, Juliański, Juliasz, Julicki, Julinowski, Juliński, Julkiewicz, Julko, Julkowicz, Julski, Juława, Jułkowski, Ulian, Ulianicki, Ulianowski, Uliańczyk, Ulij, Ulijan, Ulijanowicz, Uljanicki, Uljanowicz, Uljanowski, Uljański. PATRON: Św. Julian, męczennik z Aleksandrii. Zginął razem z dwoma świętymi, Kroniosem i Besasem, w roku 250. (Wspomnienie 27 lutego). Św. Julian, męczennik angielski z końca III wieku. (Wspomnienie 1 lipca). Św. Julian, żołnierz rzymski. Zginął w 297 roku, ścięty mieczem w okolicach dzisiejszej Dobrudży. (Wspomnienie 27 maja). Św. Julian, znany z ascetycznego usposobienia. Poniósł śmierć w Egipcie, ścięty mieczem w okresie rządów cesarza Dioklecjana. (Wspomnienie 9 stycznia). Św. Julian z Toledo, zw. Pomeriusem (VII w.). Prymas Hiszpanii. Wybitny teolog. (Wspomnienie 8 marca). Św. Julian z Konchy, hiszp. pustelnik (XII w.)., powołany na stolicę biskupa w Konchy. (Wspomnienie 18 stycznia). ZNANE POSTACIE: Julian Apostata, bratanek cesarza Konstantyna I, uczony i władca, który na terenie Galii stworzył zalążek państwa Franków (332-26 VI 363). Julianus Salwiusz, konsul, jeden z najwybitn. prawników rzym. (ur. ok. 100). Julian Ursyn Niemcewicz, pisarz pol. (16 II 1757-21 V 1841). Julian Lubliński, współzałożyciel Stowarzyszenia Zjednoczonych Słowian (1798-1872). Julian Korsak, pol. poeta i tłumacz (13 II 1806 lub 1807-30 VIII 1855). Julian Ankiewicz, pol. architekt (6 I 1820-31 I 1903). Julian Klaczko, pierwotnie Jehuda Lejb, pol. pisarz i historyk (6 XI 1825-26 XI 1906). Jules Verne, pisarz fr. (8 II 1828-24 III 1905). Jules Massenet, fr. kompozytor (12 V 1842-13 VIII 1912). Julian Fałat, malarz pol. (30 VII 1853-9 VII 1929). Julio Gonzales, hiszp. rzeźbiarz i malarz (1876-1942). Julian Leszczyński (Leński), sekr. generalny KPP (8 I 1889-po 19 VI 1937). Julian Ejsmond, pisarz pol. (26 II 1892-29 VI 1930). Julian Krzyżanowski, pol. historyk literatury (4 VII 1892-19 V 1976). Julian Tuwim, pisarz pol. (13 IX 1894-27 XII 1953). Julien Duvivier, fr. scenarzysta i reżyser filmowy (3 X 1896-30 X 1967). Julien Green, fr. pisarz pochodz. amer. (6 IX 1900-13 VIII 1998). Julian Przyboś, poeta pol. (5 III 1901-6 X 1970). Julian Stryjkowski, pierwotnie Pesach Stark, pisarz pol. (1905-1996). Julian Aleksandrowicz, pol. lekarz, hematolog (20 VIII 1908-18 X 1988). Jules Dassin, fr. reżyser filmowy (ur. 1911). Julian Hochfeld, pol. socjolog (ur. 1911). Julio Cortázar, pisarz argent. (26 VIII 1914-12 II 1984). Yul Brynner, amer. aktor filmowy (11 VII 1920-10 X 1985). Julian Żebrowski, grafik pol. (1915-2002). Julian Kawalec, pisarz pol. (ur. 11 X 1916). Julian Seymour Schwinger, amer. fizyk kwantowy (12 II 1918-16 VII 1994). Julian Auleytner, fizyk pol. (ur. 1922). Julian Brzozowski, rzeźbiarz pol. (ur. 1925). Julian Dziedzina, pol. reżyser filmowy (ur. 1930). Julian Raczko, malarz pol. (ur. 1936). Juliusz Józef Antonisz, właśc. Juliusz Józef Antoniszczak, pol. reżyser film. animowanych (1941-1987). Julian Kornhauser, pol. poeta i tłumacz (ur. 20 IX 1946). Julian Auleytner, politolog pol. (ur. 1948). BOHATEROWIE SZTUKI: Julian Sorel z powieści Czerwone i czarne H. Stendhala (1830). Julian Konstanty Ordon, postać historyczna, bohater utworu A. Mickiewicza Reduta Ordona (1833). Julian Ochocki z powieści B. Prusa Lalka (1890). Julian z Tylko echo A. Szypulskiego. Jules Maigret, bohater ponad 100 powieści kryminalnych G. Simenona. Julian z opowiadania Prawdziwy koniec wielkiej wojny J. Zawieyskiego. NA EKRANIE: Ekranizacje Lalki B. Prusa: rolę Juliana w reż. W.J. Hasa (1968) odtwarzał Jan Machulski, a w reż. R. Bera (serial TV, 1977) - Andrzej Zaorski. Film wg pow. Czerwone i czarne H. Stendhala w reż. C. Autant-Lary (1954). AFORYZM: Julian jest jak wieczne dziecko, ciągle się chowa za mamy kiecką. |
Zachęcam do zapoznania się z twórczością zapomnianego polskiego pisarza Teodora Jeske-Choińskiego. Był on autorem powieści osnutych w realiach upadającego Cesarstwa Rzymskiego, Średniowiecza czy rewolucji francuskiej. Z powodzeniem jego książki można znaleźć w zakurzonych, zwyczajnych bibliotekach lub na allegro. Moim zdaniem przy jego powieściach jakiś tam "Pierścień Rybaka" może się schować! Więcej o autorze: http://pl.wikipedia.org/wiki/Teodor_Jeske-Choi%C5%84ski Jeske-Choiński był pisarzem, który jako pierwszy w literaturze Polskiej postawił tezę, że gmach cywilizacji europejskiej opiera się na czterech filarach: filozofii greckiej, prawie rzymskim, religii chrześcijańskiej i germańskiej instytucji królestwa. Rozważając zagadnienie upadku Cesarstwa Rzymskiego odrzucał pogląd w rodzaju "Rzym skończył się". Będąc miłośnikiem antyku, bronił opinii, że wraz z upadkiem pogańskiego Rzymu wypełniło się jego prawdziwe przeznaczenie, polegające na przechowaniu dawnego ładu trwałych grecko-rzymskich fundamentów, mających posłużyć następcom - nowym Rzymianom - do wzniesienia gmachu Europejskiej Cywilizacji Chrześcijańskiej. Powieścią, która przyniosła Jeske-Choińskiemu międzynarodową sławę, była Tiara i korona (1900). Wiele uwagi w swojej twórczości poświęcił on także innemu tragicznemu wydarzeniu z historii europejskiej - rewolucji francuskiej. Odzwierciedleniem jego historiozoficznych poglądów na ten temat była trylogia: Błyskawice (1907), Jakobini (1909) i Terror (1911), w której obnażał rozkład moralny ówczesnego społeczeństwa francuskiego i ohydę rewolucji. Autor głosił w nim pogląd o konstruktywnym wymiarze konserwatyzmu i potępiał jednocześnie wszelkie formy radykalizmu politycznego. Jeske-Choiński nie ignorował w swej twórczości tematyki polskiej. Dowodem tego były powieści o tematyce współczesnej autorowi: Trzeźwi (1885), Narwańcy (1888), oraz historyczne: Po złote runo (1892), O mitrę hospodarską (1904) - powieść historyczna z XVI stulecia, której akcja rozgrywa się w realiach Rzeczypospolitej ostatnich Jagiellonów. Pisząc swe powieści, które, czego nie ukrywał, były wymierzone ideowo przeciw dominującym modom współczesnego świata (były one tłumaczone na wiele języków obcych i cieszyły się dużą poczytnością), podkreślając starą prawdę, że jeżeli życie społeczne przestaje opierać się o trwałe zasady moralne, to także prawo przestanie być przestrzegane, co w konsekwencji spowoduje upadek państwa. Przesłaniem powieści Jeske-Choińskiego była pochwała prawdziwego, zdrowego ducha Europy, przejawiająca się w podejmowanej tematyce, dotyczącej najważniejszych wydarzeń w dziejach cywilizacji: zwycięstwa chrześcijaństwa w starożytnym Rzymie, średniowiecznego konfliktu między Papiestwem a Cesarstwem, czy upadku porządku starej Europy spowodowanego przez rewolucję francuską. Dorobek literacki Jeske - Choińskiego został przez XX - w. krytyków literatury skazany na zapomnienie, ponieważ przeciwstawiał się on uznanym powszechnie trendom "postępowym" i współczesnemu mu modernistycznemu klimatowi końca wieku. Cały swój pisarski kunszt i zdolności poświęcił on w obronie tradycyjnych wartości, w których umiłowaniu był wychowany i którym pozostał wierny przez całe życie. Krytykował modernistyczną wizję nowego człowieka wyzutego z moralności i zobowiązań społecznych, odwracającego się od dziedzictwa kulturowego, religii i tradycji. |
Dzieło, nad którym Tolkien pracował przez całe życie, doczekało się pierwszego wydania w ponad 30 lat od śmierci jednego z największych pisarzy XX wieku. Nigdy niewydana opowieść autora Władcy Pierścieni. Fantastyczny świat Śródziemia zachwycił miliony widzów nagrodzonej 17 Oscarami filmowej superprodukcji Władca Pierścieni. Teraz powraca w pierwszej od czasu opublikowania Silmarillionu w 1977 roku książce J.R.R. Tolkiena przygotowanej do druku przez jego syna Christophera. Piękna bibliofilska edycja z olśniewającymi kolorowymi ilustracjami Alana Lee, autora szaty graficznej Władcy Pierścieni – rysunków, które zainspirowały reżysera filmu. Historia Túrina i jego siostry Niënor – dzieci Húrina, człowieka, który śmiał się przeciwstawić Czarnemu Władcy – toczy się na długo przed wydarzeniami Władcy Pierścieni, w rozległej krainie za Szarymi Przystaniami, na ziemiach, po których chadzał niegdyś Drzewiec zatopionych podczas wielkiego kataklizmu, jaki zakończył Pierwszą Erę świata. W odległych czasach, gdy na Północy wznosiła się ogromna twierdza pierwszego Czarnego Władcy. To opowieść o wojnie rozpętanej przez Morgotha przeciwko elfom i ludziom, o nienawiści i zemście, o odwadze i słabnącej nadziei, o strachu i o zmaganiu się z przeznaczeniem. O losach Túrina i Niënor, naznaczonych straszliwą klątwą Czarnego Władcy. John Ronald Reuel Tolkien (1892–1973), jeden z najwybitniejszych pisarzy w historii literatury, zyskał światową sławę jako twórca niepowtarzalnego gatunku literackiego i niezwykłej krainy fikcji, która od lat zachwyca kolejne pokolenia czytelników. Źródłem inspiracji dla powstania Hobbita, Władcy Pierścieni, Silmarillionu, Niedokończonych opowieści były legendy. Lecz sięgając do mitów greckich i rzymskich, celtyckich i anglosaskich, legend arturiańskich, karolińskich i germańskich, Tolkien – profesor języka staroangielskiego w Oksfordzie, jeden z najlepszych filologów swoich czasów – powołał do życia własną, na wskroś oryginalną mitologię. Rozmach tego przedsięwzięcia jest oszałamiający, a niepowtarzalny świat Śródziemia – najbardziej zwarty i drobiazgowo wymyślony świat w historii literatury – zapisał się trwale we współczesnej kulturze. W 2001, 2002 i 2003 roku zachwycił miliony widzów dzięki wielkiej filmowej trylogii Władca Pierścieni. J.R.R. Tolkien zaczął pisać Dzieci Húrina w 1918 roku i pracował nad tą opowieścią przez całe życie. Christopher Tolkien, syn pisarza i opiekun jego spuścizny literackiej, przez trzydzieści lat uzupełniał nieukończone dzieło na podstawie szkiców pozostawionych przez ojca. Hmm.. Książka jest bardzo ciekawa^^ Ostatnio zakupiłam sobie ją w księgarni. Mimo iż jestem dopiero na niecałej 200 stronie bardzo mi się podoba xD. Ale treści zdradzac nie będę xP. Zagłębcie się w lekturę sami. ^^ |
A więc na początek najlepiej napisze coś o autorze... : Urodzony 3 stycznia 1892 roku w Bloemfonetin w Oraii, obecnie na terytorium RPA a zmarł 2 września 1973 roku w Bournemouth w Anglii. "Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, Oxford English Dictionary. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, germańskich i celtyckich. (m.in. niemiecki, łacinę, starożytną grekę, gocki, staroislandzki, nordycki, staroirlandzki, walijski, anglosaski, hebrajski, francuski, rosyjski, fiński, język niderlandzki, włoski, uczył się także polskiego, lecz uważał go za trudny język i nie potrafił się nim dobrze posługiwać)." Tak, to właśnie On napisał książki o tytułach (tu pozwole sobie zaoszczędzić pracy i skopiować je ze strony wikipedii) : Publikacje akademickie : * A Middle English Vocabulary 1922 * Some Contributions to Middle-English Lexicography 1925 * The Devil's Coach Horses 1925 * Wydanie Sir Gawain and the Green Knight (pol. Pan Gawen i Zielony Rycerz) 1925 * Ancrene Wisse and Hali Meiðhad 1929 * Sigelwara Land część I/II 1932/1934 * Chaucer as a Philologist: The Reeve's Tale 1935 * Beowulf, The Monsters and the Critics Sir Israel Gollancz memorial lecture 1936. Oxford Univ. Press, London 1936, Oxford 1971, Arden Libr, Darby 1978 (przedruk). * Sir Orfeo 1944 * "Iþþlen" in Sawles Warde 1947 * On Fairy-Stories 1947 * The Homecoming of Beorhtnoth, Beorhthelm's Son 1953 * Middle English "Losenger" 1953 * Ancrene Wisse: The English Text of the Ancrene Riwle 1962 * English and Welsh 1963 * Tłumaczenia Pearl i Sir Orfeo, pośmiertnie w 1975 * The Old English Exodus Text 1981 * Finn and Hengest: The Fragment and the Episode 1982, * Beowulf and the Critics 2002 * Beowulf Proza : * Hobbit, czyli tam i z powrotem 1937, 1957 * Liść, dzieło Niggle'a 1945 * Rudy Dżil i jego pies 1949 * Władca Pierścieni 1969/1970, składający się z trzech części: o Drużyna Pierścienia 1954, o Dwie Wieże 1954, o Powrót Króla 1955, * Kowal z Podlesia Większego 1967 * Guide to the Names in The Lord of the Rings opublikowane w A Tolkien Compass w 1975 * Listy Świętego Mikołaja (The Letters of Father Christmas) 1976, 1977. Nowe wydanie w 2004. * Silmarillion, pośmiertnie w 1977, 1978 * Niedokończone opowieści 1980, 1983 * Mr Bliss 1982 * Historia Śródziemia 1983-1996 - dwunastotomowy cykl książek o Księga zaginionych opowieści 1983 o Ostatnie legendy Śródziemia 1984 o The Lays of Beleriand 1985 o The Shaping of Middle-earth 1986 o The Lost Road and Other Writings 1987 o The Return of the Shadow 1988 o The Treason of Isengard 1989 o The War of the Ring 1990 o Sauron Defeated 1992 o Morgoth's Ring 1993 o The War of the Jewels 1994 o The Peoples of Middle-earth 1996 * Roverandom 1998 * Dzieci Húrina 2007 Wartało by żebyście równierz wiedzieli że Tolkien uczestniczył w I Wojnie Światowej : Tolkien został powołany do 11. batalionu jako oficer łączności oraz tłumacz i w ramach czynnej służby na linii frontu od lata 1916 roku wziął udział między innymi w bitwie nad Sommą, najbardziej krwawej spośród bitew I wojny światowej. 27 października 1916 u Tolkiena ujawniły się symptomy grasującego w okopach tyfusu i 8 listopada pisarz został wysłany do Anglii na leczenie... I to tak w miare krótko koniec  .Przydatne linki : http://pl.wikipedia.org/wiki/John_Ronald_Reuel_Tolkien#Udzia.C5.82_w_I_wojnie_.C5.9Bwiatowej www.elendili.pl Zapraszam do dyskusji na temat życia Tolkiena! |
Turyści po raz pierwszy mogli pytać o zabytki Łodzi w weekend po południu 4.08.2008 Późnym rankiem rozsuwają się firanki okna na drugim piętrze posesji przy ul. Piotrkowskiej 87. Staje w nim młody mężczyzna w samych bokserkach i przeciągle ziewa. Tylko na takie atrakcje mogli liczyć turyści, którzy w niedziele chcieli odwiedzić gmach Centrum Informacji Turystycznej, do którego wchodzi się przez parter kamienicy. Aż do tego tygodnia. Władze miasta zdecydowały, że do końca lata CIT będzie otwarty w weekendy od godz. 10 do 16. Dotychczas, w soboty informacja pracowała do godz. 14, a w niedziele była zamknięta. Pierwszy weekend na nowych zasadach pokazał, że zmiana może poprawić wizerunek Łodzi i szkoda, że nie wprowadzono jej wcześniej. - Nie pracowali w niedzielę? Dziwne, bo to naprawdę przydatni i pomocni ludzie. Obsługa "full wypas", dostałem mapki, ulotki o zabytkach i rady na temat kamienic, które warto obejrzeć. Z tym że w Gdańsku informacja działa przez cały tydzień od niepamiętnych czasów i nikt nie robi z tego artykułu do gazety - słyszymy od Janusza Fliesa, amatora wakacyjnych wypraw rowerowych. Właśnie wybrał się z żoną Aleksandrą na czternastą. Małżeństwo bydgoszczan wysiadło z pociągu na Dworcu Kaliskim i ma zamiar wystartować z Łodzi na jednośladach do Sierpca. Okazuje się, że z CIT lubią w weekendy korzystać także łodzianie. -Koleżanka ma urodziny i wstąpiłam tu poszukać książki o historii naszego miasta, bo dziewczyna jest fanką tego typu literatury - mówi nam w sobotnie popołudnie Anna Szymanek. Natomiast Stanisław Mańko wybrał się na wycieczkę do informacji po bezpłatny biuletyn o wydarzeniach kulturalnych, "żeby było co poczytać na niedzielę" - Tłoku nie ma, ale na brak pracy nie muszę narzekać - powiedziała nam przez telefon Katarzyna Gębicka, pracowniczka CIT. W sobotę ok. godz. 14 Piotrkowską 87 odwiedziła para naszych wysłanników. Przedstawili się jako mieszkańcy Skierniewic, którzy mają kilka godzin do odlotu samolotu na Wyspy, ale w Łodzi przeszli już całą Pietrynę i Manufakturę. Para wyszła z CIT z planem centrum miasta z zaznaczoną trasą do parku Źródliska. Drogę do Mickiewicza pracownica radziła przejechać rikszą, resztę trasy tramwajem. Według pani z CIT, w parku warto przede wszystkim obejrzeć pałac Scheiblera, szkoda tylko, że mieszczące się w rezydencji Muzeum Kinematografii jest do 11 sierpnia zamknięte dla zwiedzających. Ale nic to, bo z parku jest blisko do odnowionych beczek Grohmana i schodów filmówki, "na których siadał sam Polański", jak przypomina pani z CIT. Nasi "turyści" dostali plik ulotek w torebce promującej Łódź jako Europejską Stolicę Kultury w 2016 r. Stałe wydłużenie pracy CIT byłoby jednym z małych kroczków do tego celu... Nasze CIT Centrum Informacji Turystycznej mieści się przy ul. Piotrkowskiej 87 od lutego 2006 r. Jego obecna siedziba to kamienica zbudowana w 1892 r. W Centrum turysta może zasięgnąć informacji na temat noclegów, atrakcji turystycznych i imprez odbywających się w mieście. Ryszard Bonisławski, dyrektor CIT, myśli o przeszkoleniu rikszarzy, hotelarzy i kierowców taksówek, aby oni także potrafili wskazać atrakcje Łodzi. W dni powszednie Centrum udziela informacji od godz. 8 do 19. Weekendowy, przedłużony czas otwarcia, według strony CIT, ma obowiązywać tylko w sierpniu i wrześniu. W październiku wszystko ma być po staremu - czyli w soboty do godz. 14, zaś w niedziele turyści znów będą skazani na siebie i informacje z internetu.  W sobotę o godz. 15 Elżbietę z Warszawy przyprowadziła do CIT Agnieszka z Łodzi Maciej Kałach - POLSKA Dziennik Łódzki |
A ja urodziłam się 11 marca (1993) Święta * imieniny: Benedykt, Dominik, Drogosława, Eulogiusz, Eutymiusz, Jan, Kandyd, Konstanty, Konstantyn, Nawoj, Sofroniusz, Sylwia, Świetlana, Tala, Talus, Teresa, Trofim * Lesotho - Dzień Króla Moshoeshoe I (Moszesza I) * Litwa - Odrodzenie Państwa Litewskiego * Zambia - Dzień Młodzieży Urodzili się * 1544 - Torquato Tasso, włoski poeta (zm. 1595) * 1818 - Antonio Bazzini, włoski kompozytor i skrzypek (zm. 1897) * 1822 - Joseph Louis François Bertrand, francuski matematyk (zm. 1900) * 1886 - Edward Rydz-Śmigły, marszałek Polski (zm. 1941) * 1890 - Vannevar Bush, amerykański inżynier (zm. 1974) * 1892 - Tadeusz Tański, polski konstruktor samochodowy (zm. 1941) * 1894 - Otto Grotewohl, wschodnioniemiecki polityk (zm. 1964) * 1896 - Gustaw Konstanty Żebrowski, oficer służby stałej i porucznik WP, major NSZ (zm. 1973) * 1899 - Fryderyk IX Glücksburg, król Danii (zm. 1972) * 1905 - Zygmunt Dworakowski, polityk (zm. 1971) * 1916 - Harold Wilson, brytyjski polityk (zm. 1995) * 1921 - Astor Piazzolla, argentyński kompozytor (zm. 1992) * 1923 - Witold Szolginia, polski architekt i pisarz (zm. 1996) * 1931 - Horst Eckert-Janosch, niemiecki pisarz, autor literatury dziecięcej * 1931 - Rupert Murdoch, australijski wydawca * 1941 - Umberto Bossi, włoski polityk * 1942 - Marek Kotański, polski działacz społeczny, twórca Monaru (zm. 2002) * 1944 - Wojciech Korda, polski kompozytor * 1950 - Maciej Góraj, polski aktor * 1952 - Douglas Adams, brytyjski pisarz (zm. 2001) * 1955 - Nina Hagen, niemiecka piosenkarka i aktorka * 1963 - Marcos Pontes, brazylijski astronauta * 1971 - Johnny Knoxville, amerykański aktor * 1981 - Adam LaVorgna, amerykański aktor * 1982 - Thora Birch, amerykańska aktorka * 1979 - Benji Madden, gitarzysta Good Charlotte * 1979 - Joel Madden, wokalista Good Charlotte Zmarli * 222 - Heliogabal, cesarz rzymski (ur. 204 lub 205) * 1420 - Henryk II Ziębicki, książę ziębicki (ur. pomiędzy 1371 a 1396) * 1486 - Albrecht III Achilles, margrabia-elektor Brandenburgii (ur. 1414) * 1514 - Donato Bramante, włoski architekt i malarz (ur. ok. 1444) * 1646 - Stanisław Koniecpolski, polski hetman wielki koronny (ur. 1592 lub 1594) * 1907 - Jean Casimir-Périer, francuski polityk (ur. 1847) * 1930 - Silvio Gesell, niemiecki ekonomista-teoretyk (ur. 1862) * 1949 - Henri Giraud, francuski generał (ur. 1879) * 1955 - Alexander Fleming, brytyjski biolog (ur. 1881) * 1957 - Richard Byrd, amerykański polarnik i lotnik (ur. 1888) * 1960 - Roman Mann, polski scenograf (ur. 1911) * 1975 - Zena Dare, angielska aktorka (ur. 1887) * 1981 - Kazimierz Kordylewski, polski astronom (ur. 1903) * 1989 - William Challee, amerykański aktor (ur. 1904) * 1992 - Ludwik Benoit, polski aktor (ur. 1920) * 1993 - Alina Centkiewicz, polska pisarka (ur. 1907) * 1996 - Vince Edwards, amerykański reżyser i aktor (ur. 1928) * 2000 - Kazimierz Brandys, polski pisarz (ur. 1916) * 2002 - Marion hrabina Dönhoff, niemiecka publicystka i działaczka (ur. 1909) * 2002 - James Tobin, amerykański ekonomista (ur. 1918) * 2006 - Slobodan Miloąević, serbski polityk, prezydent Serbii i Jugosławii (ur. 1941) Wydarzenia w Polsce * 1609 - Wybuchła wojna polsko-moskiewska (1609-1619). * 1932 - Została wprowadzona reforma szkolnictwa, tzw. jędrzejewiczowska reforma. * 1958 - Uruchomiono Program III Polskiego Radia. * 1968 - Posłowie z koła poselskiego Znak złożyli interpelację w sprawie wydarzeń na wyższych uczelniach. * 1971 - Sformowano 3. Flotyllę Okrętów. Wydarzenia na świecie * 1387 - Bitwa pod Castagnaro, w potyczkach pomiędzy Padwą i Weroną. * 1513 - Leon X został papieżem. * 1649 - Fronda podpisała pokój z rządem francuskim w Rueil. * 1813 - Wojska rosyjskie wkroczyły do Berlina. * 1818 - Mary Shelley opublikowała Frankensteina. * 1941 - W USA uchwalono Lend-Lease Act. * 1985 - Michaił Gorbaczow został wybrany na stanowisko sekretarza generalnego KC KPZR. * 1990 - Litwa ogłosiła niepodległość uroczystą deklaracją parlamentu. * 2004 - W Madrycie miały miejsce zamachy bombowe na pociągi. 191 osób zginęło, a ponad 1800 zostało rannych |
18 grudnia jest 352. (w latach przestępnych 353.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 13 dni. Święta imieniny: Auksencja, Auksencjusz, Auksenty, Bogusław, Gościmiar, Kwintus, Miłosław, Nemezja, Rufus, Symplicjusz, Wszemir, Wunibald i Zozym. Niger - Dzień Republiki (rocznica proklamowania republiki 1958) ONZ - Międzynarodowy Dzień Migranta Wydarzenia w Polsce 1529 - Podczas sejmu w Piotrkowie Zygmunt II August został wybrany na króla Polski. 1830 - Sejm uznał trwające powstanie listopadowe za narodowe. 1921 - W Budapeszcie odbył się pierwszy międzynarodowy mecz polskiej reprezentacji piłkarskiej. 1927 - Zjazd PZPN uznaje wstecznie zwycięzcę rozłamowej "Ligi" za Mistrza Polski. 1988 - Powstał Komitet Obywatelski przy Lechu Wałęsie. Wydarzenia na świecie 218 p.n.e. - II wojna punicka: wojska Hannibala zwyciężyły wojska Republiki Rzymskiej w bitwie nad rzeką Trebią. 1352 - Innocenty VI został wybrany na papieża. 1787 - USA: New Jersey jako 3 stan dołączyło do Unii. 1865 - Zniesiono niewolnictwo w USA. 1916 - I wojna światowa: Zakończyła się bitwa pod Verdun. 1935 - Edvard Beneą został wybrany prezydentem Czechosłowacji. 1958 - Niger został ogłoszony republiką. 1958 - Wystrzelono pierwszego satelitę telekomunikacyjnego SCORE. 1966 - Richard Walker odkrył jeden z księżyców Saturna - Epimeteusza. 2005 - Evo Morales Ayma został wybrany prezydentem Boliwii. Urodzili się 1820 - Sokrates Starynkiewicz, polski generał, prezydent Warszawy (zm. 1902) 1856 - Joseph John Thomson, angielski fizyk, odkrywca elektronu (zm. 1940) 1863 - Franciszek Ferdynand, austriacki arcyksiążę (zm. 1914) 1879 - Józef Stalin, radziecki polityk, sekretarz generalny KPZR, premier ZSRR (zm. 1953) 1885 - Stanisław Wasylewski, polski eseista, krytyk literacki, tłumacz (zm. 1953) 1896 - Stanisław Mackiewicz, polski publicysta (zm. 1966) 1903 - Jan Brzękowski, polski pisarz (zm. 1983) 1913 - Edmund Męclewski, polski dziennikarz, publicysta, komentator telewizyjny (zm. 1992) 1918 - Wilhelmina Skulska-Kruczkowska, polska dziennikarka, publicystka (zm. 1998) 1925 - Jerzy Majewski, polski polityk 1925 - Stanisław Staszewski, polski poeta, bard (zm. 1973) 1929 - Józef Glemp, polski duchowny katolicki, kardynał, prymas Polski 1936 - Henryk Jankowski, polski ksiądz katolicki, związany z ruchem Solidarności 1937 - Janusz Onyszkiewicz, polski polityk 1943 - Keith Richards, brytyjski giarzysta zespołu The Rolling Stones 1945 - Andrzej Chrzanowski, polski aktor 1946 - Steven Spielberg, amerykański reżyser filmowy 1947 - Jan Kopiec, polski duchowny katolicki , biskup opolski 1948 - Adam Musiał, polski piłkarz, reprezentant Polski 1952 - Krystyna Janda, polska aktorka 1954 - Tomasz Mędrzak, polski aktor, reżyser teatralny 1963 - Brad Pitt, amerykański aktor 1969 - Magdalena Scholl, polska socjolog, aktorka dziecięca 1970 - DMX, amerykański raper, aktor 1978 - Katie Holmes, amerykańska aktorka 1978 - Anna Powierza, polska aktorka 1980 - Christina Aguilera, amerykańska piosenkarka, aktorka Zmarli 1638 - François Le Clerc du Tremblay, francuski duchowny, dyplomata, pierwowzór terminu szara eminencja (ur. 1577) 1737 - Antonio Stradivari, włoski lutnik (ur. 1644) 1892 - Ludwik Niemojowski, polski pisarz, etnograf (ur. 1823) 1913 - Teodor Rygier, polski rzeźbiarz (ur. 1841) 1918 - Henryk Jarecki, polski kompozytor, dyrygent, pedagog (ur. 1846) 1968 - Stanisław Pigoń, polski historyk literatury (ur. 1885) 1984 - Tadeusz Etter, polski duchowny katolicki, biskup poznański (ur. 1911) 1992 - Józef Nalberczak, polski aktor (ur. 1926) 1994 - Jadwiga Korczakowska, polska pisarka (ur. 1906) 2002 - Jan Łomnicki, polski reżyser filmowy (ur. 1929) 2006 - Joseph Barbera, amerykański rysownik, twórca filmów animowanych (ur. 1911) 2006 - Andrzej Szmidt, polski poeta, redaktor miesięcznika Więź (ur. 1933) za wikipedią... |