| ||
|
Wyświetlono wypowiedzi znalezione dla słów: 18 stycznia 1951 r o dniach wolnych od
|
| Szukaj:Słowo(a): 18 stycznia 1951 r o dniach wolnych od |
Taaaak? Wszytskich swietych z poganstwa? A nie pomylilo CI sie przypadkiem z Dniem Zadusznym?
Ech, trace o Tobie dobre zdanie. Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. (tekst ujednolicowny obowiazujacy) Art. 1 Dniam wolnymi od pracy są: Art 2. Art3. Art 4. Tekst obowiazujacy, pkt 1b skreslony (pewnie chodzilo o 22 lipca?). |
Nie. Cały kult zmarłych do chrześcijaństwa został zaimportowany z pogaństwa. Pierwotni chrześcijanie w ogóle nie mieli nic co byłoby do tego podobne.
No to zwracam honor. |
"ale sprawa jest taka, że pracownicy upierają się że 2 - to dzień wolny ustawowo" - BZDURA ! Wykaz dni ustawowo wolnych od pracy zawiera Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy i zapewniam Cię, że nie wymienia on daty 02 maja. Oczywiście Twój tok rozumowania jest jak najbardziej poprawny. 02 maja jest zwykłym dniem roboczym, za które pracownikom przysługuje normalne wynagrodzenie bez żadnych dodatków. W zamian za święto 03 maja przypadające w tym roku w sobotę pracodawca ma obowiązek udzielić innego dnia wolnego, ale nie musi to być koniecznie 02 maja - równie dobrze może to być każdy inny dzień roboczy byle by przypadał w tym samym okresie rozliczeniowym. Tylko i wyłącznie w przypadku nie udzielenia pracownikowi wolnego w zamian za święto przypadające w sobotę, pracownikom będzie przysługiwało wynagrodzenie za godziny nadliczbowe plus 100 % dodatek, o czy pisałam wyżej ... ale jeśli zamierzacie pracownikom "oddać" ten dzień to ten temat Was nie dotyczy :) pozdrawiam |
Kwestie dni wolnych od pracy reguluje ustawa o o dniach wolnych od pracy z 18 stycznia 1951 r., która wymienia następujące święta: 1) 1 stycznia – Nowy Rok 2) pierwszy dzień Wielkanocy (tj. Niedziela Wielkanocna, święto ruchome) 3) drugi dzień Wielkanocy (tj. Poniedziałek Wielkanocny, święto ruchome) 4) 1 maja – Święto Państwowe (ustawa nie nazywa tego dnia "Świętem Pracy") 5) 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja 6) pierwszy dzień Zielonych Świątek (tj. liturgiczne Zesłanie Ducha Świętego, święto ruchome) 7) dzień Bożego Ciała (tj. liturgiczna uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, święto ruchome) 8) 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (to święto liturgiczne wymienia ustawa; data ta jest zbieżna z wprowadzonym w 1992 r. Świętem Wojska Polskiego) 9) 1 listopada – Wszystkich Świętych 10) 11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości 11) 25 grudnia – pierwszy dzień Bożego Narodzenia 12) 26 grudnia – drugi dzień Bożego Narodzenia 13) oraz wszystkie niedziele Także pracodawca nie ma racji i o takich działaniach można poinformować PIP. Ponadto ważna tutaj jest nowelizacja kodeksu pracy z 6 lipca 2007 r., która wprowadza do kodeksu pracy art. 151 ind. 9A i stwierdza, że praca w święta w placówkach handlowych jest niedozwolona. Powyższy przepis należy stosować także w sytuacji, gdy święto przypada w niedzielę. Pozdrawiam. |
W razie: * konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, * szczególnych potrzeb pracodawcy, pracodawca może wydać pracownikowi polecenie pracy w sobotę bądź innym dniu dla niego wolnym z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia roboczego. Taką pracę należy zrekompensować innym dniem wolnym od pracy (art. 1513 K.p.) Rozkład czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym musi uwzględniać m.in. zasadę przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, wynikającą z art. 129 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.). Przy czym podczas układania harmonogramu należy mieć na uwadze zakaz planowania pracy na dni uznane za wolne od pracy. Za takie zaś dni uznaje Kodeks pracy niedziele i święta określone w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. nr 4, poz. 28 ze zm.). Tak więc: po pierwsze , sobota nie jest ustawowo wolna od pracy po drugie, skoro pracodawca ma szczególna potrzebę to może nakazać pracownikowi prace w sobotę po trzecie , pracownik nie przychodząc w wyznaczonym dniu naruszył obowiązki pracownicze i można go ukarać Po czwarte sprawami układaniem harmonogramu , kontrolą i rozliczaniem czasu pracy to chyba kadry sie zajmują. Jak kadry potraktowały nieobecność pracownika w tym dniu? Coś tam u Was mało porządku |
Ta ustawa ma pewne wady, pracodawca może odmówić udzielenia dni wolnych, bo coś wymyśli. Poza tym ustawowo wolne dni to np: 3 maja i co pracownik ma sobie wziąć wtedy wolne? Przy okazji jest jeszcze inne niedociągnięcie w tej sprawie, nauczyciele, wychodzi na to, że jak jedna osoba nie weźmie wolnego dajmy na to 3 maja to co ma robić podczas gdy inni będą mieć wolne? No, a jeśli nikt z nauczycieli nie będzie miał wolnego wtedy to uczniowie pójdą do szkoły. Mam wrażenie, że UPR chce zrobić prezent pracodawcom dając im możliwość wykorzystywania pracowników do woli. Ciekawe kiedy UPR zechce zlikwidować urlopy? PiS nie poprze tej ustawy. Jednak mimo wszystko by miała ona ręce i nogi to zgłaszam poprawkę:
|
Przepraszam za wcześniejszy brak odpowiedzi. Po pierwsze jednostka, w której pracuję jest jednostką samorządową, a więc obowiązuje w niej ustawa o pracownikach samorządowych i rozporządzenie z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych ... oraz oczywiście kodeks prac. Praca w nocy: pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, nie niższy jednak od dodatku ustalonego na podstawie art. 151( § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r - Kodeks Pracy (Dz. U. Z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. Zm.) W soboty: pracownicy nie otrzymują dodatków, ponieważ rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 146 poz. 1222 z 2005 r. z późn. Zm.) nie przewiduje takich składników wynagradzania. Sobota nie jest z mocy przepisów ustaw i rozporządzeń dniem wolnym od pracy. Sobota może być dniem wolnym na mocy np. regulaminu pracy u danego pracodawcy. Kodeks pracy (art. 129 do 151) określa pięciodniowy tydzień pracy i każdy dzień w tym tygoniu może być dodatkowym dniem wolnym- również mogą to być poniedziałki. Sprawę dni wolnych reguluje: ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (z późn. zmianami). Maciek |
wg Kadry Online 24 sierpnia 2007 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy - Kodeks pracy wprowadzającą zakaz pracy w placówkach handlowych w święta, również wtedy gdy święto przypadnie w niedzielę. Zakaz pracy w handlu dotyczy 12 najważniejszych świąt, o których mowa w ustawie z 18 stycznia 1951 r. (Dz.U. z 1951 r. nr 4, poz. 28, ze zm). Pracownicy sklepów będą mieli wolne w: Nowy Rok, święta Wielkiej Nocy, 1 Maja, 3 Maja, w pierwszy dzień Zielonych Świątek, w Boże Ciało, 15 sierpnia - w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Wszystkich Świętych (1 listopada), Święto Niepodległości (11 listopada), a także w święta Bożego Narodzenia. Posłowie zdecydowali, że jeżeli jedno z tych świąt będzie przypadać w niedzielę, handlowcy będą musieli zamknąć swoje placówki. W dalszym ciągu dozwolona będzie praca w handlu w niedziele, jeżeli polegać ona będzie na wykonywaniu prac koniecznych ze względu na ich użyteczność i codzienne potrzeby ludności. Co sądzicie o tym przepisie ?????? ja jestem ZA |
Jak już o tym mówimy, to:
Chociaż tak naprawdę nie było to moją intencją. Zresztą po co my o tym w ogóle piszemy? |
Zgodnie z § 3 pkt. 2) rozporządzenia MON z dnia 27 stycznia 2004 roku w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby i rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dziennik Ustaw z 2004 roku nr 16 poz. 161), dodatkowymi dniami wolnymi od służby dla żołnierzy zawodowych, są dodatkowe dni wolne od pracy ustalone dla pracowników urzędów administracji rządowej. Zgodnie z Zarządzeniem Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 roku w sprawie ustalenia dni wolnych od pracy w roku 2006, dla pracowników urzędów administracji rządowej (Monitor Polski nr 21 poz. 243), dniami dodatkowo wolnymi dla pracowników urzędów administracji rządowej w roku 2006 będą dni 2 maja, 16 czerwca, 14 sierpnia, a dniami pracy dni 6 maja, 24 czerwca oraz 19 sierpnia. Wobec powyższego zgodnie z § 3 pkt. 1) i 2) cytowanego wyżej rozporządzenia MON, dla żołnierzy zawodowych dzień 2 maja jest dniem wolnym od służby, natomiast dzień 6 maja jest dniem, w którym są wykonywane normalne zadania służbowe. Dzień 1 maja i 3 maja są dniami wolnymi od służby na podstawie § 3 ust. 2 pkt. 1) rozporządzenia MON z dnia 27 stycznia 2004 roku w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby i rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dziennik Ustaw z 2004 roku nr 16 poz. 161) w związku z art. 1 pkt. 1 lit. e) i f) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych (Dziennik Ustaw z 1951 roku nr 4 poz. 28 z późn. zm.). Sprawa jest bardzo prosta i dowolność w rozumieniu ustalania dni wolnych jest co najmniej zastanawiająca, te przepisy obowiązują wszystkich żołnierzy. pozdrawiam Pozwoliłem sobie na wyeksponowanie dat. Stevie |
na potwierdzenie ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r. nr 4, poz. 28 z p. z.). Art. 1 tego aktu stanowi: "Dniami wolnymi od pracy s?: 1) dni niżej wymienione: a) 1 stycznia - Nowy Rok, b) (skre?lona), c) pierwszy dzień Wielkiej Nocy, d) drugi dzień Wielkiej Nocy, e) 1 maja - ?więto Państwowe, f) 3 maja - ?więto Narodowe Trzeciego Maja, g) pierwszy dzień Zielonych ?wi?tek, h) dzień Bożego Ciała, i) 15 sierpnia - Wniebowzięcie Naj?więtszej Maryi Panny, j) 1 listopada - Wszystkich ?więtych, k) 11 listopada - Narodowe ?więto Niepodległo?ci, l) 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, m) 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia, 2) niedziele. Art. 2. Trac? moc wszystkie przepisy, reguluj?ce sprawę dni wolnych od pracy odmiennie od przepisów niniejszej ustawy." Jak wynika z powyższego sobota nie jest uznawana za dzień ustawowo wolny od pracy, chyba, że jest jednocze?nie jednym ze ?wi?t wymienionych w cytowanym wyżej art. 1. |
No i widzisz Bogdanku, wiesz, że 50 %, to o co chodzi ?? A święta to nie tak, kiedy kto sobie umyśli. Ten stan rzeczy uporządkowano już w 1951 r. Ustawa z dnia 18.01.1951 r. o dniach wolnych od pracy. (Dz. U. Nr 4, poz. 28) (Zmiany: Dz. U. z 1960 r. Nr 51, poz. 297; z 1989 r. Nr 29, poz. 154; z 1990 r. Nr 28, poz. 159 i 160) Art. 1. Dniami wolnymi od pracy są: 1) dni niżej wymienione: a) 1 stycznia - Nowy Rok, b) (1) (skreślona), c) pierwszy dzień Wielkiej Nocy, d) drugi dzień Wielkiej Nocy, e) 1 maja - Święto Państwowe, f) (2) 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, g) (3) pierwszy dzień Zielonych Świątek, h) (4) dzień Bożego Ciała, i) (5) 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, j) 1 listopada - Wszystkich Świętych, k) (6) 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, l) (7) 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, m) (8) 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia, 2) niedziele. |
Witajcie, KK Millenium spłaca się co miesiąc do 25 dnia miesiąca. W tym miesiącu Regulamin KK mówi jedynie, iż: Z kolei interpretacja kodeksu cywilnego jeżeli chodzi o terminy No i OK, sobotę mamy załatwioną - jest taktowana jako dzień roboczy i Ale co z niedzielą/świętem (czyli dniem USTAWOWO wolnym)? Bank stoi na Jak ma się to Waszym zdaniem do art. 115 kc? Inna sprawa, że bankowi nic by się nie stało, gdyby z automatu WN |
Oto odpowiedź Art. 57. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. § 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu. § 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. § 4. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. § 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Termin uważa się za zachowany również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz lub członek załogi statku morskiego złożył je w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku, a także gdy osoba pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu karnego. moim skromnym zdaniem też bym się nie mieszał dodatkowa koplikacja ..." Kodeks nie reguluje obliczania terminów określonych w latach. Należy w tym przypadku stosować odpowiednio przepis art. 114 k.c., zgodnie z którym" jeżeli termin jest oznaczony w (...) latach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, (...) rok liczy się za dni trzysta sześćdziesiąt pięć"....... oraz "dni wolne od pracy" to też nie jest taka prosta sprawa USTAWA z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. (Dz. U. z dnia 19 stycznia 1951 r.) Art. 1. Dniami wolnymi od pracy są: 1) dni niżej wymienione: a) 1 stycznia - Nowy Rok, b) (skreślona), c) pierwszy dzień Wielkiej Nocy, d) drugi dzień Wielkiej Nocy, e) 1 maja - Święto Państwowe, f) 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, g) pierwszy dzień Zielonych Świątek, h) dzień Bożego Ciała, i) 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, j) 1 listopada - Wszystkich Świętych, k) 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, l) 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, m) 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia, 2) niedziele. Pozdrawiam |
Mała poprawka miki. Termin rozpoczynamy liczyć dnia następnego od dnia złożenia wniosku. Termin kończy się 27.06.2009 r., czyli naliczamy od 28.06.2009 r. Sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951r., 4, poz.28, z późn. zm.).
|
Witam. Zasady udzielania urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego reguluje ustawa, a dokładniej cytowany poniżej artykuł
oraz rozporządzenie MON w sprawie urlopów
Specjalnie zacytowałem fragmenty, ponieważ każdy żołnierz zarodowy występuje z wnioskiem do dowódcy jednostki o udzielenie urlopu wypoczynkowego na następny rok kalendarzowy. W składanym wniosku każdy z nas określa termin wykorzystania jednakże przełożony może dokonać korekty, ale powinien uzasadnić zmianę terminów lub dzielenia urlopu (art. 61 ust. 2 i 3). I to chyba wszystko w powyższej sprawie. Pozdrawiam. |
Wydaje mi się że powyższe rozporządzenie jest obowiązujące a w nim określono co to jest służba dyżurna. Pozdrawiam miki |
Witam. Jeśli chodzi o pracę pracowników wojska, to w mojej JW. sprawę wyjaśniono w sposób następujący – ogłoszenie na tablicy informacyjnej, cytuję: Zgodnie z art. 1 pkt. 1 lit. e) i f) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych (Dziennik Ustaw z 1951 roku nr 4 póz. 28 z późn. zm.) dni 1 maja i 3 maja są dniami wolnymi od pracy. Zgodnie z art. 130 § 2 kodeksu pracy w przypadku, gdy w tygodniu obejmującym siedem dni od poniedziałku do niedzieli występują dwa święta, obniżenie wymiaru czasu pracy o 8 godzin następują tylko z tytułu jednego 2 tych świat. Wobec powyższego miesięczny wymiar czasu pracy dla pracowników zatrudnionych na pełen etat w maju 2006 roku powinien wynosić 176 godzin (22 dni). Wymiar czasu pracy oblicza się zgodnie z art. 130 § 1 pkt. 1 i 2 kodeksu pracy, czyli mnożąc liczbę tygodni w maju 2006 roku przez 40 godzin, czyli 4 tygodnie razy 40 godzin razem 160 godzin; dodając ilość dni pozostałych do końca miesiąca pomnożoną przez 8 godzin, czyli 3 dni (29,30,31 maja) razy 8 godzin, co daje łącznie 184 godziny. Uwzględniając zapisy art. 130 § 2 kodeksu pracy, należy obniżyć ten wymiar o 8 godzin. Czyli wymiar czasu pracy dla pracowników wojska zatrudnionych na cały etat w maju 2006 roku wynosi 176 godzin, Mając na względzie odpowiednią organizację pracy w JW, Dowódca JW podjął decyzję, że 2 maja 2006 roku będzie dniem wolnym od pracy dla pracowników wojska (zatrudnionych w normalnych systemie czasu pracy), natomiast dniami pracy będą dni 6 maja i 20 maja 2006 roku. Podsumowując dni 1; 2; 3 maja 2006 roku są dniami wolnymi od służby i pracy dla żołnierzy zawodowych i pracowników wojska JW, dzień 6 maja 2006 roku jest dniem służby i pracy dla żołnierzy zawodowych i pracowników wojska JW, dzień 20 maja jest dniem pracy dla pracowników wojska JW. |
Sobota nie jest – zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Dz.U. nr 4, poz. 28 z późn. zm.) |
Art. 130 § 2. Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin. Jeżeli jednak w tygodniu obejmującym siedem dni od poniedziałku do niedzieli, wystąpią dwa święta w inne dni niż niedziela, obniżenie wymiaru czasu pracy o 8 godzin następuje tylko z tytułu jednego z tych świąt. Jest to nowy przepis - obowiązuje od 1.01.br. Poprzednio gdy były dwa dni świąt w jednym tygodniu np 1 i 3 maja, powodowało to obniżenie nominalnego czasu pracy o 2 dni robocze, a mimo to był także inny wolny dzień. Art. ten mówi o tym i tylko o tym. Problem, który poruszył Tadeusz reguluje Ustawa z dnia 18.01.1951 r. o dniach wolnych od pracy. (Dz. U. Nr 4, poz. 28) (Zmiany: Dz. U. z 1960 r. Nr 51, poz. 297; z 1989 r. Nr 29, poz. 154; z 1990 r. Nr 28, poz. 159 i 160) Art. 1. Dniami wolnymi od pracy są: 1) dni niżej wymienione: a) 1 stycznia - Nowy Rok, b) (1) (skreślona), c) pierwszy dzień Wielkiej Nocy, d) drugi dzień Wielkiej Nocy, e) 1 maja - Święto Państwowe, f) 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, g) pierwszy dzień Zielonych Świątek, h) dzień Bożego Ciała, i) 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, j) 1 listopada - Wszystkich Świętych, k) (6) 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, l) (7) 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, m) (8) 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia, 2) niedziele. Art. 2. Tracą moc wszystkie przepisy, regulujące sprawę dni wolnych od pracy odmiennie od przepisów niniejszej ustawy. Art. 3. Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów i wszystkim ministrom. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Zgodnie z tą ustawą 15.08. był dniem wolnym - wypadł w niedzielę, nie ma więc powodu ustalania innego dnia wolnego w zamian za 15.08. To jest uzasadnieniem takiej decyzji, a nie art. 130. |
Popieram to, co napisał wcześniej piotrrr. Chyba warto tu zacytować art. 14 ust. 1 nowelizacji ustawy.
Jeżeli rzeczywiście ktoś podpisał takie pismo w DWL, to jest to skandal. Przepis jest jasny i nie ma tutaj czego interpretować. Cały czas obowiązuje stare rozporządzenie i będzie obowiązywać do końca roku, jeśli nie będzie wydane nowe. Wniosek - dowódcy jednostek, ktorzy nie udzielają dni wolnych za służby, łamią prawo . Swoją drogą zastanawiam się jak w tych jednostkach realizowane są przepisy zawarte w art. 60 ustawy odnośnie czasu słuzby żołnierzy zawodowych. Projekt rozporządzenia, który przyszedł do zaopinowania jesienią poprzedniego roku, był tak pokrętny, że nie sądzę, aby dowódcy jednostek potrafili sami zinterpretować przepisy ustawy i stosować je prawidłowo. Chodzi tu szczególnie o zapis w art. 60 ust. 2 ustawy:
Zapis ten uniemożliwia wykonywania zadań służbowych przez żołnierzy po przekroczeniu limitu, czyli przeciętnie czterdziestu ośmiu godzin w tygodniu, w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym. Podobną sytuację mają lekarze, którzy po wyczerpaniu limitu nie przychodzą do pracy i żądają dodatkowej zapłaty za ponadlimitowe godziny. Dalej, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy do zadań o charakterze nadzwyczajnym nie zaliczono przebywanie w podróŻy służbowej (wcześniej było). Oznacza to, że każda godzina spędzona w podróży służbowej powinna być wliczana do tygodniowego czasu służby, dodatkowo wpływając na szybkie wyczerpywanie limitu zapisanego w art. 60. ust 2 ustawy. Warto zauważyć, że projekt następnej nowelizacji ustawy pragmatycznej, dostępny na stronie departamentu kadr (http://www.kadry.wp.mil.pl/), rozwiązuje te problemy zapisami:
Myślę, że do czasu przyjęcia nowej nowelizacji żadne rozporządzenie w sprawie czasu służby nie zostanie wydane i cały czas będzie obowiązywało stare. |
Stevie ma chyba co innego na myśli. Projekt nowelizacji ustawy przewiduje następujące zmiany:
Link: http://www.kadry.wp.mil.pl/ Rozporządzenie wyraźnie "wyprzedza" nowelizację, ponieważ jest dostosowane do jej zapisów, szczególnie jeśli chodzi o ust. 3b. Prawdę mówiąć byłem przekonany, że MON poczeka z rozporządzeniem aż do nowelizacji ustawy. MON nie poczekał i ciekaw jestem jak wybrnie z niezgodnośći właśnie podpisanego rozporządzenia z obowiązujacymi zapisami ustawy. Pewnie będzie szedł w zaparte, że wszystko jest OK, potem Sejm przyjmie nowelizację ustawy i bedzie po kłopocie. Pytanie tylko czy tak powinni postępować urzędnicy w państwie prawa. Poza tym nie jestem taki pewny czy MON uda się przeforsować zapis ust. 3b nowelizacji jako zgodny z dyrektywami unijnymi. Wystarczy porównać zapis art. 60 ust 2. ustawy i zapisów Kodeksu Pracy. Podobieństwo wynika właśnie z narzuconych dyrektywami unijnymi zasad ustalania czasu pracy.
Ze względu na specyfikę służby żołnierzy można niektórych zadań nie wliczać do normy czasu pracy i o tym mówi art. 60 ust. 4 ustawy. Natomiast nie sądzę, aby można było "wydłużać" czas pracy w nieskończoność, łamiąc zakaz przekraczania przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. |
Myślę, że wielu żołnierzom dopiero pojawienie się komentowanego rozporządzenia uzmysłowi skalę zmian, jakie niosła za sobą nowelizacja ustawy w zakresie regulacji czasu służby. Bo to właśnie ustawa jest tutaj głównym źródłem regulacji w tej sprawie, natomiast rozporządzenie musi wykonywać jej zapisy. Pozwolę sobie przypomnieć, co mówi na ten temat Konstytucja RP:
Zatem jeśli istnieje konieczność dokonania zmiany w sprawie czasu służby żołnierzy, to trzebaby zacząć od ustawy. Narzekania na złe prawo dopiero po tym, jak ustawa została uchwalona, są przysłowiowym płaczem nad rozlanym mlekiem, a ministerialne próby ominięcia niewygodnych przepisów, osłabiają zaufanie żołnierzy do przełożonych i całej władzy wykonawczej. Dlatego należałoby przyjrzeć się planowanym zmianom ustawy pragmatycznej w tym zakresie i uderzyć na alarm zanim prawo wejdzie w życie. Tymczasem w oficjalnym projekcie nowelizacji ustawy czytamy:
Ust. 3a nie budzi kontrowersji i jest doprecyzowaniem przepisów. Natomiast ust. 3b wprowadza zasadniczą zmianę sposobu udzielania czasu wolnego. Takie brzmienie ust. 3b oznacza, że limit określony w ust. 2 staje się de facto normą, której przekroczenie wiąże się z udzieleniem czasu wolnego w takim samym wymiarze. Zasadniczym pytaniem jest jak w takim razie będzie interpretowana norma 40 godzin czasu służby w tygodniu. Wydaje się, że pozwoli to na przyjęcie zasady, że normę 40 godzin słuzby w tygodniu można będzie przekroczyć tylko w szczególnych okolicznościach, ale bez konieczności udzielania czasu wolnego, natomiast czas wolny udzielany będzie dopiero po przekroczeniu czasu służby powyżej 48 godzin w tygodniu. Oznacza to, że żołnierz będzie mógł na polecenie dowódcy służyć 8 godzin w tygodniu i nie będzie mu udzielany za to czas wolny. Również w przypadku wykonywania zadań służbowych w dni dodatkowo i ustawowo wolnych od służby! Jednocześnie w nowelizacji ustawy nie ma żadnego zapisu, który by pozwalał uniknięcie problemów z rozliczniem podróży służbowych (np. włączenie podróży służbowych do zadań o charakterze nadzwyczajnym). Myślę, że tą sprawą powinien zająć się Konwent Dziekanów. Po uchwaleniu nowelizacji ustawy można będzie tylko powiedzieć, że mądry Polak po szkodzie. Tym bardziej, że budzi wątpliwość zgodność zapisów ustawy z dyrektywamni unijnymi. Art. 6 Dyrektywy 2003/88/WE mówi, że:
|
Nie sądzimy, czytamy.
W ust. 3b wyraźnie chodzi o przekroczenie tygodniowego czasu słuzby określonego w rozporządzeniu w § 4. Zmiana ustawy będzie jednak wymagała zmiany § 8 rozporządzenia. Ale oznaczać to będzie, że można będzie służyć 8 godzin tygodniowo więcej bez żadnej rekompensaty. I to wg mnie jest niezgodne z dyrektywą unijną. Dodatkowo przepis określa, że za przekroczenie czasu służby przysługuje czas wolny od służby w takim samym wymiarze. Teraz to nie jest to takie oczywiste, bo brakuje jasnej wytycznej w ustawie i rozporządzenie mogłoby określać inne zasady udzielania czasu wolnego. Od razu zaznaczę, że gdyby w ust. 3b chodziło o 48 godzinną normę czasu służby w okresie 4 miesięcznym, to właśnie tak zostałoby to zapisane. Byłoby to zresztą bez sensu, bo ewentualne przekroczenie tej normy mogłoby wynikać tylko z przekroczenia czasu służby i nie udzielenia odpowiedniego czasu wolnego. thikim Może i zamieniliśmy się rolami, ale to tylko oznacza, że kiedyś ustalimy jeden pogląd. Przede wszystkim intencją MON nie było wcale zabieranie wolnych za służby, tylko ujednolicenie zapisów ustawy z dyrektywą unijną, z równoczesnym ominięciem jej powołując się na interes państwa i definiując zadania o chrakterze nadzwyczajnym, w tym służby i dyżury.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych jest określony ich zadaniami służbowymi. Różnica między "pracą" a "wykonywaniem zadań służbowych" jest zasadnicza i wbrew pozorom "praca" jest węższym pojęciem. Przypominam, że zawsze wykonywaliśmy zadania służbowe, a nie pracowaliśmy, dlatego pozwalało to "omijać" zasady przyjęte w kodeksie pracy, a teraz również w dyrektywach unijnych. Poniżej podaję link do strony, na której dość jasno wytłumaczono zasady naliczania czasu pracy w "cywilu". Czas pracy |
Ustawa z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy (Dz.U. Nr 176, poz. 1239) przewiduje, że praca w święta w placówkach handlowych będzie niedozwolona (także gdy święto przypadnie w niedzielę). Dotyczy to świat (12 dni w roku) wymienionych w ustawie z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. Nr 4, poz. 28 z późn. zm.). Natomiast praca w placówkach handlowych w niedziele będzie dozwolona przy wykonywaniu prac koniecznych ze względu na ich użyteczność społeczną i codzienne potrzeby ludności. W tym zakresie, stan prawny nie ulega zmianie. Zdaniem Departamentu Prawa Pracy, normy prawne zawarte w artykule 151 9a Kodeksu pracy, oznaczają zakaz wykonywania pracy w święta we wszystkich placówkach handlowych, przez osoby mające status pracownika, a więc zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zakaz ten odnosi się przy tym do każdego pracownika zatrudnionego w takiej placówce, niezależnie od tego na jakim stanowisku jest zatrudniony. Obejmie on więc, nie tylko pracowników bezpośrednio dokonujących sprzedaży towarów, ale także innych pracowników, zapewniających funkcjonowanie placówki handlowej, np. magazynierów, osoby sprzątające, pracowników ochrony, pracowników obsługi technicznej. Normy zawarte w nowych przepisach nie oznaczają natomiast zakazu otwarcia placówki handlowej w święta. Nie ma bowiem przeszkód prawnych, aby w placówkach handlowych otwartych w święta, pracę wykonywali ich właściciele lub inne osoby pracujące na podstawie umów cywilnych. W takim jednak przypadku, należy mieć na uwadze przepisy art. 22 § 1 1 i § 1 2 Kodeksu pracy, zakazujące wykonywania pracy w ramach umów cywilnoprawnych, jeżeli jest ona świadczona w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy. Kodeks pracy, regulując problematykę dopuszczalności pracy w placówkach handlowych w niedziele i święta, nigdy nie definiował i nadal nie definiuje pojęcia „placówka handlowa”. Trzeba bowiem zauważyć, że przyjęcie w przepisach definicji określonego pojęcia jest niezbędne jedynie wówczas, jeżeli miało by być ono stosowane w innym znaczeniu, niż powszechnie przyjęte (§ 8 rozporządzenia Prezesa RM z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „ Zasad techniki prawodawczej” - Dz.U. Nr 100, poz. 908). W ocenie Departamentu Prawa Pracy, zmiana ostatnio wprowadzona w stanie prawnym, nie wymaga zdefiniowania pojęcia „placówki handlowej”, ponieważ nadal powinna ona być rozumiana tak, jak do tej pory, to jest w podstawowym i powszechnym znaczeniu tego określenia. W praktyce zatem, przy wykładni pojęcia „placówka handlowa”, można posługiwać się posiłkowo Polską Klasyfikacją Działalności (PKD) oraz wyjaśnieniami występującymi w słownikach języka polskiego. Przydatne może być także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego. Korzystając z powyższych źródeł można przyjąć, że pojęcie „placówka handlowa” występujące w Kodeksie pracy, obejmuje wszelkie instytucje i zakłady, których główną działalnością jest działalność handlowa, zarówno hurtowa jak i detaliczna, a więc które kupują wyroby w celu ich sprzedaży. „Placówką handlową” będą zatem np.: sklepy, stoiska, hurtownie, stragany, stacje paliw, składy węgla, składy materiałów budowlanych, domy towarowe, domy wysyłkowe, biura zbytu. W ocenie Departamentu pojęcie to powinno objąć także nowoczesne formy sprzedawania i kupowania towarów, np.: przez Internet, przy założeniu, że czynności charakterystyczne dla sprzedaży towarów w taki sposób, byłyby dokonywane przez osobę mającą status pracownika. Ochronny cel nowych przepisów nie powinien być bowiem ograniczany ze względu na formę, w jakiej prowadzony jest handel. Ps.Powyższy tekst pochodzi ze strony ministerstwa pracy http://www.mpips.gov.pl/i...339&news_id=902 |
To jest dzień wolny do odpracowania !!!! Wolne na pogrzeb Papieża Gazeta Prawna nr 67 z 6.04.2005 r. Rząd zaapelował do pracodawców oraz władz samorządowych, aby 8 kwietnia, czyli dzień pogrzebu Ojca Świętego, w podległych im zakładach pracy i instytucjach był dniem wolnym od pracy. Premier zadecydował wcześniej, że dzień ten będzie wolny od pracy w administracji rządowej. Pracownicy, oprócz niedziel i innych dni wolnych od pracy określonych w wewnątrzzakładowych regulacjach realizujących zasadę pięciodniowego tygodnia pracy, mają także prawo do tzw. świąt, które są wymienione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Aby w naszym kraju wprowadzić powszechny dzień wolny z nadzwyczajnych okazji, np. uroczystości pogrzebowe Jana Pawła II, niezbędna jest ustawy o dniach wolnych od pracy. zmiana Wiadomo, że ze względów formalno-proceduralnych taka zmiana jest niemożliwa. O tym, czy któryś dzień z nadzwyczajnych przyczyn będzie dniem wolnym od pracy, zadecyduje suma decyzji podjętych przez premiera (odnośnie do urzędników administracji rządowej i urzędników służby cywilnej), burmistrzów, prezydentów miast i wójtów w stosunku do urzędów i placówek (szkół, domów kultury itp.) im podlegających oraz poszczególnych pracodawców. Premier Marek Belka dał przykład i w urzędach administracji rządowej piątek będzie dniem wolnym od pracy. Rozporządzenie prezesa Rady Ministrów w sprawie ustanowienia dnia 8 kwietnia dniem wolnym od pracy pracowników urzędów centralnych administracji rządowej zostało opublikowane w Dz.U. z 5 kwietnia nr 56, poz. 490 - zobacz skan. Z całego kraju napływają doniesienia, że poszczególne samorządy podejmują decyzje, iż placówki im podległe także nie będą 8 kwietnia pracowały. Trzeba jednak pamiętać, że samorząd ma w tym zakresie autonomię i wszędzie musi zapaść odrębna decyzja w tej sprawie. Poszczególne samorządy podejmując decyzje określają, czy dzień wolny z powodu pogrzebu Ojca Świętego będzie trzeba odpracować. Rząd nie ma także formalnych narzędzi, by zmusić pracodawców do zwolnienia pracowników od świadczenia pracy. Decyzję w tej sprawie każdy podmiot zatrudniający pracowników musi podjąć we własnym zakresie. Jednak prawo pracy daje szeroki katalog możliwości doprowadzenia do tego, by pracownik w konkretnym dniu był zwolniony z wykonywania swojego podstawowego obowiązku. Po pierwsze, pracodawca może zasugerować pracownikom złożenie wniosków o jednodniowy urlop bezpłatny. Oczywiście inicjatywa w tym zakresie należy do pracowników i musi być podjęta indywidualnie. Nie może być w firmie zbiorowego wniosku o bezpłatny dzień wolny od pracy, który zostanie np. zaakceptowany w zakładowym referendum. Po drugie, można dzień wolny z okazji uroczystości żałobnych odpracować w inny dzień, np. w wolną sobotę. Wymaga to jednak pewnych zabiegów formalnych w firmie. Innym i chyba najprostszym rozwiązaniem może być jednostronna decyzja pracodawcy o udzieleniu pracownikom płatnego dnia wolnego. W ostateczności pracownicy mogą skorzystać z tzw. urlopu na żądanie. 8 kwietnia nie będzie też zajęć na uczelniach wyższych, rektorzy zadecydowali, że w tym dniu będą tzw. godziny rektorskie, by studenci mogli bez przeszkód uczestniczyć w uroczystościach żałobnych. Tomasz Zalewski |
opracowałam jednak temat 1 Traktat Paryski (Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali) Traktat o utworzeniu EWWiS podpisany 18 kwietnia 1951 r. w Paryżu, wszedł w życie 23 lipca 1952 r. Sygnatariuszami było sześć państw: Francja, RFN, Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg. Cele : - utworzenie wspólnego rynku węgla, stali, żelaza, - rozwój gospodarczy w oparciu o wspólny rynek, racjonalna produkcja i podział produktów przemysłu węglowego i stalowego - zapewnienie państwom EWWiS regularnych dostaw węgla i stali, stworzenie jednakowych warunków dostępu do tych produktów, kontrola cen - połączenie istotnych dla obronności sektorów węgla i stali - co miało przyczynić się do umocnienia pokoju (poprzez powiązanie siecią zależności przemysłów Francji i RFN) Do nadzorowania postanowień traktatu powołano instytucję o charakterze ponadpaństwowym - Wysoką Władzę (organ wykonawczy) i Wspólne Zgromadzenie (organ kontrolny), połączone z organami EWG i Euratomu na mocy Traktatu fuzyjnego. Był to pierwszy formalny krok integracji europejskiej. Traktat paryski był wynikiem realizacji Planu Schumana (przedstawiony 9 maja 1950 r. przez francuskiego ministra spraw zagranicznych R. Schumana, w porozumieniu z J. Monnet. Zakładał zawiązanie bliskiej współpracy Francji i RFN w dziedzinie produkcji węgla i stali, co miało uniemożliwić niekontrolowane wykorzystanie tych dwóch surowców w celach militarnych, a zarazem przyczynić się do szybszej odbudowy ze zniszczeń wojennych. Celem planu było również dążenie do podniesienia poziomu życia w obu krajach, łatwiejszy eksport surowców, a w dalszej perspektywie – ściślejsza współpraca gospodarcza.) Traktat wygasł 23 lipca 2002 r., jego cele są realizowane przez instytucje UE. Traktat Rzymski (Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Euratomu) Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej podpisany został 25 marca 1957 r. w Rzymie przez sześć państw EWWiS: Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy. Traktaty, zawarte na czas nieokreślony, powoływały do życia Europejską Wspólnotę Gospodarczą – mającą stworzyć wspólny rynek, oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, którego zadaniem była kontrola i współpraca w sferze pokojowego wykorzystania energii jądrowej. Traktaty weszły w życie z dniem 1 stycznia 1958 r., po ratyfikacji przez parlamenty państw-sygnatariuszy. Cele Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej: - stworzenie wspólnego rynku i stopniowe zbliżenie polityki gospodarczej krajów członkowskich - stały i zrównoważony wzrost gospodarczy - zwiększenie stabilności gospodarczo-walutowej - przyspieszony wzrost stopy życiowej Szczegółowe projekty obejmowały: - zniesienie opłat celnych i ograniczeń ilościowych w handlu wzajemnym - ustanowienie wspólnej taryfy celnej i wspólnej polityki handlowej wobec państw trzecich - zniesienie barier w przepływie osób, usług i kapitału między krajami członkowskimi - ustanowienie Wspólnej Polityki Rolnej - wprowadzenie wspólnej polityki transportowej - ochronę wolnej konkurencji - zbliżenie ustawodawstwa krajów członkowskich w stopniu umożliwiającym właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku - utworzenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) 1 lipca 1968 r. w ramach EWG utworzono unię celną (zniesiono cła we wzajemnym handlu i ustanowiono wspólną taryfę wobec państw trzecich). |
Powyższą kwestie reguluje art. 61 do 64 cytowanej niżej ustawy,
oraz
Zgodnie z cytowanym § 9 rozporządzenia MON żołnierze zawodowy składa wniosek, w którym wskazuje terminy wykorzystania przysługujących urlopów wypoczynkowych. Myślę, że przed napisaniem takiego wniosku w pododdziale jest prowadzona tzw. „burza mózgów” i wszyscy ustalają Swoje terminy, oczywiście zachowując gotowość pododdziału do działań. Jednak ustawa i rozporządzenie pozwala dowódcy na zmianę terminów jednak powinno odbyć się to za zgodą dwóch stron, czyli jak My mamy prawo do zmiany terminu (z różnych przyczyn) tak i dowódcy mają takie prawo. |
Muzeum - Kaszubskiego Parku Etnograficznego im. Teodory i Izydora Gulgowskich w Wdzydzach Kiszewskich Muzeum powstało w 1906 roku jako pierwsze na ziemiach polskich muzeum na wolnym powietrzu. Urządzone zostało w XVIII-wiecznej podcieniowej chałupie wykupionej od miejscowego gospodarza Michała Hinza za sprawą osiadłych w tej wsi, w latach 90-tych XIX stulecia, Teodory i Izydora Gulgowskich. Ich wszechstronne zainteresowania i wieloletnia, wytrwała praca zaowocowała odkryciem zapomnianych źródeł kaszubskiej sztuki ludowej i twórczości rzemieślniczej, przywracając jej dawną świetność i zapewniając szeroką popularność. Poprzez zastosowanie warsztatowych metod pracy odrodziło się plecionkarstwo z korzenia sosny i uprawiany jest do dzisiaj haft oparty na motywach ludowych. Na niedługo ożyło meblarstwo inspirowane miejscowymi wzorami. Izydor Gulgowski, organizator, kolekcjoner, regionalista i społecznik, zapisał się również jako autor wielu literackich utworów i naukowych prac poświęconych etnografii Kaszub. Po Jego śmierci w 1925 r. Teodora Gulgowska kontynuowała dzieło, pomimo pożaru, który w 1932 r. strawił zabytkową chałupę wraz z unikalną kolekcją czepców, malarstwa na szkle, mebli i sprzętów gospodarskich. Jej odbudowa, wraz z ponownym urządzeniem trwała cztery lata. W 1948 r. Teodora Gulgowska przekazała Muzeum wraz ze zbiorami na Skarb Państwa. W 1951 r. spoczęła obok męża na wzgórzu, na terenie Muzeum. W 1954 r. staraniem Muzeum Pomorskiego w Gdańsku nieopodal chałupy gburskiej postawiono chałupę rybacką przeniesioną z Wdzydz Tucholskich. Najstarsi bywalcy pamiętają ówczesny skansen jako tzw. „Chaty Kaszubskie” będące pod bezpośrednią opieką miejscowego „kustosza” Wiktora Grulkowskiego. Obecny stan zagospodarowania Muzeum kształtował się etapowo. Na przełomie 1969/70 r. powstaje z inicjatywy kościerskiego społeczeństwa projekt jego rozbudowy na 12,5 ha. 10 lat później obszar Muzeum powiększono do 22 ha i podzielono na sektory charakteryzujące budownictwo Kaszub (bez pasa nadmorskiego) i Kociewia. Plenerowa część Parku Etnograficznego obejmuje ponad 40 obiektów architektury ludowej z planowanych docelowo 80-ciu. Są to zagrody chłopskie i szlacheckie, chałupy i dworki, szkoła, kościół oraz wiatraki, kuźnia i tartak. Obiekty wyposażone są w tradycyjne sprzęty i urządzenia używane przez mieszkańców wsi. Równolegle, obok prac konserwatorskich trwa zagospodarowywanie 22 ha terenu Parku poprzez m.in. wytyczanie dróg i kształtowanie zieleni. Muzeum w przyszłości powinno przedstawiać zwiedzającym zróżnicowany obraz życia mieszkańców kaszubskiej i kociewskiej wsi od XVII do połowy XX w. Muzeum czynne jest przez cały rok. styczeń - poniedziałek - piątek (10.00 - 15.00) luty - poniedziałek - piątek (10.00 - 15.00) marzec - poniedziałek - piątek (10.00 - 15.00) kwiecień - wtorek - niedziela (9.00 - 16.00) maj - wtorek - piątek (9.00 - 16.00), sobota - niedziela (10 - 18) czerwiec - wtorek - piątek (9.00 - 16.00), sobota - niedziela (10 - 18) lipiec - wtorek - niedziela (10.00 - 18.00) sierpień - wtorek - niedziela (10.00 - 18.00) wrzesień - wtorek - niedziela (9.00 - 16.00) październik - wtorek - niedziela (10.00 - 15.00) listopad - poniedziałek - piątek (10.00 - 15.00) grudzień - poniedziałek - piątek (10.00 - 15.00) Muzeum czynne jest również w dni świąteczne: drugi dzień św. Wielkanocnych 1 maja 3 maja Boże Ciało 15 sierpnia drugi dzień św. Bożego Narodzenia Muzeum zamknięte jest: pierwszy dzień św. Wielkanocy 1 listopada 11 listopada 1 dzień świąt Bożego Narodzenia Nowy Rok W poniedziałki możliwe jest zwiedzanie obiektów tylko z zewnątrz. Msze w zabytkowym kościele odbywają się w niedziele o godzinie 8.00 oraz święta kościelne przypadające w dni powszednie. Istnieje również możliwość organizacji liturgicznej uroczystości rodzinnej - np. ceremonii ślubnej. Wejście na teren wystaw możliwe jest najpóźniej na godzinę przed zamknięciem muzeum. Zwiedzanie trwa ok. 2,5 godziny. Bilet wstępu: normalny - 9,60 zł ulgowy - 7,50 zł wycieczkowy szkolny - 7 zł KONTAKT: 83-406 Wąglikowice tel/fax (0 prefix 58) 686-11-30 tel. (0 prefix 58) 686-12-88 email: muzeum@muzeum-wdzydze.gda.pl |
Wolne na pogrzeb Papieża Gazeta Prawna nr 67 z 6.04.2005 r. Rząd zaapelował do pracodawców oraz władz samorządowych, aby 8 kwietnia, czyli dzień pogrzebu Ojca Świętego, w podległych im zakładach pracy i instytucjach był dniem wolnym od pracy. Premier zadecydował wcześniej, że dzień ten będzie wolny od pracy w administracji rządowej. Pracownicy, oprócz niedziel i innych dni wolnych od pracy określonych w wewnątrzzakładowych regulacjach realizujących zasadę pięciodniowego tygodnia pracy, mają także prawo do tzw. świąt, które są wymienione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Aby w naszym kraju wprowadzić powszechny dzień wolny z nadzwyczajnych okazji, np. uroczystości pogrzebowe Jana Pawła II, niezbędna jest ustawy o dniach wolnych od pracy. zmiana Wiadomo, że ze względów formalno-proceduralnych taka zmiana jest niemożliwa. O tym, czy któryś dzień z nadzwyczajnych przyczyn będzie dniem wolnym od pracy, zadecyduje suma decyzji podjętych przez premiera (odnośnie do urzędników administracji rządowej i urzędników służby cywilnej), burmistrzów, prezydentów miast i wójtów w stosunku do urzędów i placówek (szkół, domów kultury itp.) im podlegających oraz poszczególnych pracodawców. Premier Marek Belka dał przykład i w urzędach administracji rządowej piątek będzie dniem wolnym od pracy. Rozporządzenie prezesa Rady Ministrów w sprawie ustanowienia dnia 8 kwietnia dniem wolnym od pracy pracowników urzędów centralnych administracji rządowej zostało opublikowane w Dz.U. z 5 kwietnia nr 56, poz. 490 - zobacz skan. Z całego kraju napływają doniesienia, że poszczególne samorządy podejmują decyzje, iż placówki im podległe także nie będą 8 kwietnia pracowały. Trzeba jednak pamiętać, że samorząd ma w tym zakresie autonomię i wszędzie musi zapaść odrębna decyzja w tej sprawie. Poszczególne samorządy podejmując decyzje określają, czy dzień wolny z powodu pogrzebu Ojca Świętego będzie trzeba odpracować. Rząd nie ma także formalnych narzędzi, by zmusić pracodawców do zwolnienia pracowników od świadczenia pracy. Decyzję w tej sprawie każdy podmiot zatrudniający pracowników musi podjąć we własnym zakresie. Jednak prawo pracy daje szeroki katalog możliwości doprowadzenia do tego, by pracownik w konkretnym dniu był zwolniony z wykonywania swojego podstawowego obowiązku. Po pierwsze, pracodawca może zasugerować pracownikom złożenie wniosków o jednodniowy urlop bezpłatny. Oczywiście inicjatywa w tym zakresie należy do pracowników i musi być podjęta indywidualnie. Nie może być w firmie zbiorowego wniosku o bezpłatny dzień wolny od pracy, który zostanie np. zaakceptowany w zakładowym referendum. Po drugie, można dzień wolny z okazji uroczystości żałobnych odpracować w inny dzień, np. w wolną sobotę. Wymaga to jednak pewnych zabiegów formalnych w firmie. Innym i chyba najprostszym rozwiązaniem może być jednostronna decyzja pracodawcy o udzieleniu pracownikom płatnego dnia wolnego. W ostateczności pracownicy mogą skorzystać z tzw. urlopu na żądanie. 8 kwietnia nie będzie też zajęć na uczelniach wyższych, rektorzy zadecydowali, że w tym dniu będą tzw. godziny rektorskie, by studenci mogli bez przeszkód uczestniczyć w uroczystościach żałobnych. Tomasz Zalewski |
Dobre ? Co było przed Kodeksem pracy? Zobacz poniżej i szukaj w tych przepisach... ___________________________________________________________________ Może te przepisy: Dz.U.33.94.734 j.t. pokaż informacje o zmianach (10) 1967.07.20 zm. Dz.U.67.13.56 art. 12 ust. 2 USTAWA z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu.* (tekst jednolity) ____________________________________________________________________ A jak nie to szukaj w tych: Dz.U.74.24.142 1990.05.27 zm. Dz.U.90.34.198 art. 22 USTAWA z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy. (Dz. U. z dnia 5 lipca 1974 r.) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. I. Kodeks pracy wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r. informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. II. Ilekroć niniejsza ustawa wymienia przepisy dotychczasowe, należy przez to rozumieć przepisy z uwzględnieniem wszystkich zmian i uzupełnień wprowadzonych przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy. Art. III. § 1. Z dniem wejścia w życie Kodeksu pracy tracą moc wszelkie przepisy dotyczące przedmiotów w tym kodeksie unormowanych, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. § 2. W szczególności tracą moc przepisy wymienione w artykułach poniższych. Art. IV. § 1. Uchyla się: 1) ustawę z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. z 1933 r. Nr 94, poz. 734); 2) ustawę z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. z 1949 r. Nr 11, poz. 72); 3) ustawę z dnia 2 lipca 1924 r. w przedmiocie pracy młodocianych i kobiet (Dz. U. Nr 65, poz. 636); 4) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych (Dz. U. Nr 35, poz. 323); 5) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz. U. Nr 35, poz. 324); 6) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 października 1932 r. o organizacji komisji dyscyplinarnych i postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko funkcjonariuszom państwowym (Dz. U. Nr 87, poz. 738); 7) ustawę z dnia 14 kwietnia 1937 r. o układach zbiorowych pracy (Dz. U. Nr 31, poz. 242); 8) dekret z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym unormowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszów państwowych (Dz. U. Nr 22, poz. 139); 9) art. 1 część B dekretu z dnia 6 października 1948 r. o rocie ślubowania ministrów, funkcjonariuszów państwowych, sędziów i prokuratorów oraz funkcjonariuszów służby bezpieczeństwa publicznego (Dz. U. Nr 49, poz. 370); 10) ustawę z dnia 4 lutego 1949 r. o uposażeniu pracowników państwowych (Dz. U. Nr 7, poz. 39); 11) ustawę z dnia 19 kwietnia 1950 r. o skróconym czasie pracy w szczególnie uciążliwej lub wykonywanej w szkodliwych warunkach (Dz. U. Nr 20, poz. 174); 12) dekret z dnia 24 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych (Dz. U. Nr 10, poz. 35); 13) dekret z dnia 21 kwietnia 1954 r. o niektórych prawach i obowiązkach pracowników kolejowych (Dz. U. Nr 16, poz. 59); 14) dekret z dnia 18 stycznia 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniu ciągłości pracy (Dz. U. Nr 2, poz. 11); 15) ustawę z dnia 10 września 1956 r. w sprawie uchylenia przepisów o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 41, poz. 187); 16) ustawę z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz. U. Nr 45, poz. 226); 17) ustawę z dnia 17 czerwca 1959 r. o współodpowiedzialności majątkowej pracowników za niedobory w przedsiębiorstwach obrotu towarowego (Dz. U. z 1966 r. Nr 52, poz. 319); 18) art XII § 2 i 3 Przepisów wprowadzających Kodeks cywilny - ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 94) oraz utrzymane w mocy tymi przepisami: a) art. 52, 56, 63, 94, 95 i 105-117 Przepisów ogólnych prawa cywilnego - ustawa z dnia 18 lipca 1950 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 311), b) art. 259 pkt 3, art. 284 i 441-477 Kodeksu zobowiązań - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. (Dz. U. Nr 82, poz. 598), c) art. VIII-X Przepisów wprowadzających Kodeks zobowiązań - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. (Dz. U. Nr 82, poz. 599); 19) ustawę z dnia 30 marca 1965 r. o bezpieczeństwie i higienie pracy (Dz. U. Nr 13, poz. 91); 20) ustawę z dnia 15 lipca 1968 r. o pracownikach rad narodowych (Dz. U. Nr 25, poz. 164); 21) ustawę z dnia 29 kwietnia 1969 r. o pracowniczych urlopach wypoczynkowych (Dz. U. Nr 12, poz. 85); 22) ustawę z dnia 6 lipca 1972 r. o przedłużeniu urlopów macierzyńskich (Dz. U. Nr 27, poz. 190); 23) dekret z dnia 14 lipca 1973 r. o dodatkowych dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 29, poz. 160). § 2. W zakresie unormowanym w Kodeksie pracy tracą moc przepisy dekretu z dnia 10 listopada 1954 r. o przejęciu przez związki zawodowe zadań w dziedzinie wykonywania ustaw o ochronie, bezpieczeństwie i higienie pracy oraz sprawowania inspekcji pracy (Dz. U. z 1968 r. Nr 8, poz. 47). informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. V. § 1. Pozostają w mocy dotychczasowe przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy te mają charakter przepisów szczególnych. § 2. W szczególności pozostają w mocy przepisy wymienione w art. VI. Art. VI. Pozostają w mocy: 1) art. 43 i 44 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1973 r. Nr 23, poz. 137); 2) art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o ławnikach ludowych w sądach powszechnych (Dz. U. Nr 54, poz. 309); 3) art. 62 i 114 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 3, poz. 6); 4) art. 13 § 1-4 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 118); 5) art. 42 i 43 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 341); 6) art. 17-19 oraz art. 39 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 21, poz. 117). Art. VII. Kodeks pracy nie narusza przepisów: 1) Prawa o ustroju sądów powszechnych - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. (Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40); 2) ustawy z dnia 28 października 1948 r. o zakładach społecznych służby zdrowia i planowej gospodarce w służbie zdrowia (Dz. U. Nr 55, poz. 434); 3) ustawy z dnia 7 kwietnia 1949 r. o planowym rozmieszczeniu lekarzy weterynaryjnych (Dz. U. Nr 25, poz. 178); 4) ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zakładowej fachowych pracowników służby zdrowia (Dz. U. Nr 36, poz. 332); 5) ustawy z dnia 25 maja 1951 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 1963 r. Nr 19, poz. 106); 6) dekretu z dnia 18 czerwca 1951 r. o stosunku służbowym, uposażeniu i zaopatrzeniu emerytalnym pracowników Ministerstwa Kolei (Dz. U. Nr 34, poz. 260); 7) ustawy z dnia 28 kwietnia 1952 r. o pracy na polskich morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej (Dz. U. Nr 25, poz. 171); 8) dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze (Dz. U. z 1961 r. Nr 23, poz. 113); 9) ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1973 r. Nr 47, poz. 277); 10) ustawy z dnia 5 listopada 1958 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 1973 r. Nr 32, poz. 191); 11) ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu gruźlicy (Dz. U. Nr 27, poz. 170); 12) ustawy z dnia 17 lutego 1960 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 1970 r. Nr 4, poz. 35); 13) ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o Straży Przemysłowej (Dz. U. Nr 6, poz. 42); 14) ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o instytutach naukowo-badawczych (Dz. U. z 1965 r. Nr 19, poz. 129); 15) ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54); 16) ustawy z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. Nr 50, poz. 279); 17) ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zatrudnianiu absolwentów szkół wyższych (Dz. U. Nr 8, poz. 48); 18) ustawy z dnia 21 kwietnia 1966 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 14, poz. 86); 19) ustawy z dnia 14 kwietnia 1967 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 13, poz. 55); 20) ustawy z dnia 27 kwietnia 1972 r. - Karta praw i obowiązków nauczyciela (Dz. U. Nr 16, poz. 114); 21) ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o podwyższeniu zasiłków przysługujących z ubezpieczenia społecznego w razie choroby pracownika (Dz. U. Nr 27, poz. 191); 22) ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. Nr 43, poz. 272). Art. VIII. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchylone przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w Kodeksie pracy lub odsyłają ogólnie do powszechnie obowiązujących przepisów ustawodawstwa pracy lub przepisów prawa pracy, stosuje się w tym zakresie przepisy Kodeksu pracy. Rozdział 2 Zmiany w przepisach obowiązujących Art. IX. Uchyla się: 1) art. 26 i 27 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494); 2) art. 18 i 19 dekretu z dnia 5 października 1955 r. o odpowiedzialności materialnej żołnierzy za szkody wyrządzone jednostce wojskowej (Dz. U. Nr 40, poz. 247) - w części dotyczącej pracowników; 3) art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 1960 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 20, poz. 120); 4) art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o ławnikach ludowych w sądach powszechnych (Dz. U. Nr 54, poz. 309); 5) art. 18 i 48 ust. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o kolejach (Dz. U. z 1970 r. Nr 9, poz. 76); 6) art. 52 i 65 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. Nr 8, poz. 48); 7) art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 30 marca 1965 r. o sądach społecznych (Dz. U. Nr 13, poz. 92); 8) art. 12 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej (Dz. U. Nr 23, poz. 108); 9) art. 13 § 5 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 118). Art. X. 1) W ustawie z dnia 20 grudnia 1958 r. o samorządzie robotniczym (Dz. U. Nr 77, poz. 397) skreśla się w art. 28 wyrazy "zgodnie z dekretem z dnia 18 stycznia 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniu ciągłości pracy (Dz. U. Nr 2, poz. 11)". 2) W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220) wprowadza się następujące zmiany: a) art. 105 otrzymuje brzmienie: "Art. 105. 1. W okresie między powołaniem pracownika do czynnej służby wojskowej a jej odbyciem stosunek pracy nie może być przez zakład pracy wypowiedziany ani rozwiązany. 2. Jeżeli okres dokonanego przez zakład pracy lub przez pracownika wypowiedzenia stosunku pracy upływa po powołaniu pracownika do czynnej służby wojskowej, wypowiedzenie staje się bezskuteczne. W tym przypadku rozwiązanie stosunku pracy może nastąpić tylko na żądanie pracownika. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do umów o pracę zawartych na okres próbny i na okres wstępny. W razie upływu okresu próbnego lub okresu wstępnego po powołaniu pracownika do czynnej służby wojskowej, umowę o pracę uważa się za zawartą na czas nie określony. 4. Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą pracowników powołanych do czynnej służby wojskowej, która ma być odbywana w formie jednodniowych ćwiczeń lub zajęć szkoleniowych. 5. Umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy ulega jednakże rozwiązaniu z upływem terminu określonego w umowie. 6. Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli zakład pracy może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika lub w razie likwidacji zakładu pracy. W tych przypadkach rozwiązanie stosunku pracy następuje na zasadach ogólnych.", b) w art. 106 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia. Niezachowanie tego terminu powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.", c) art. 108 otrzymuje brzmienie: "Art 108. 1. Czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. 2. Rada Ministrów po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych ustali w drodze rozporządzenia, w jakim zakresie czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia również pracownikom, którzy przed powołaniem do tej służby nie byli zatrudnieni albo którzy po jej odbyciu podjęli zatrudnienie w innym zakładzie pracy. 3. Warunkiem wliczenia służby wojskowej do okresu zatrudnienia jest zachowanie terminów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub w art. 107 ust. 1. 4. Rada Ministrów po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określa w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady wliczania czasu odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia.", d) w art. 110 ust. 1 skreśla się wyraz "zupełnej". 3) art. 62 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134) otrzymuje brzmienie: "Art. 62. 1. Czas odbywania zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli podjął on zatrudnienie w ciągu jednego roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli pełnił służbę w okresie próbnym - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia. 2. Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują również w razie podjęcia zatrudnienia po upływie tych terminów, jeżeli żołnierz podjął zatrudnienie na podstawie skierowania przewidzianego w art. 60, a wniosek o skierowanie złożył przed upływem terminów określonych w ust. 1. 3. Jeżeli żołnierz nie może podjąć zatrudnienia lub złożyć wniosku o skierowanie do pracy w terminach określonych w ust. 1 ze względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje on uprawnienia określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia lub złożenia wniosku w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania niezdolności do pracy lub inwalidztwa. 4. W razie niezachowania terminów określonych w ust. 1-3, okres służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień, które nie są uzależnione od nieprzerwanego zatrudnienia w tym samym zakładzie pracy lub od spełnienia innych szczególnych warunków. 5. Okres służby wojskowej żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej w razie ukarania go karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, utraty stopnia wojskowego albo prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania wlicza się do okresu zatrudnienia na zasadach przewidzianych dla pracownika, z którym stosunek pracy został rozwiązany bez wypowiedzenia z jego winy." Art. XI. Traci moc ustawa z dnia 14 kwietnia 1967 r. o godzinach otwarcia placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności oraz o rozkładzie czasu pracy pracowników w nich zatrudnionych (Dz. U. Nr 13, poz. 56). Art. XII. § 1. (1) Dni i godziny otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności określa gmina. § 2. Winni naruszenia wydanych na podstawie § 1 przepisów o dniach i godzinach otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności podlegają karze grzywny do 2.500 złotych(2). Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. informacje o jednostce orzeczenia sądów orzeczenia administracji tezy z piśmiennictwa wzory Rozdział 3 Przepisy przejściowe i końcowe Art. XIII. § 1. Do stosunków pracy nawiązanych przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy stosuje się przepisy tego kodeksu. § 2. Dokonane przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy wypowiedzenie lub rozwiązanie stosunku pracy albo wypowiedzenie warunków pracy lub płacy jest skuteczne, jeżeli odpowiada przepisom dotychczasowym. informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. XIV. Rada Ministrów po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określi zasady i tryb dostosowania postanowień układów zbiorowych pracy do przepisów Kodeksu pracy, a w szczególności ustali, które z tych postanowień zostają zastąpione przepisami kodeksu. Art. XV. § 1. Stosunek pracy pracowników mianowanych, podlegających ustawie z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. z 1949 r. Nr 11, poz. 72), przekształca się - z zastrzeżeniem § 2 - w stosunek pracy oparty na umowie o pracę na czas nie określony. § 2. Stosunek pracy pracowników mianowanych na podstawie ustawy, o której mowa w § 1, przekształca się w stosunek pracy na podstawie powołania, jeżeli zajmują oni stanowiska, dla których w myśl przepisów Kodeksu pracy przewidziane jest nawiązywanie stosunku pracy na podstawie powołania przez właściwy organ. informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. XVI. Pozostają w mocy obowiązujące w dniu wejścia w życie Kodeksu pracy umowy o naukę zawodu, przyuczenie do określonej pracy lub o odbycie wstępnego stażu pracy. Do umów tych stosuje się obowiązujące w tym zakresie przepisy dotychczasowe. Art. XVII. Okresy zatrudnienia przypadające przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy wlicza się do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu (art. 156 § 2 Kodeksu pracy), według przepisów dotychczasowych. Art. XVIII. § 1. Przepisy Kodeksu pracy stosuje się do roszczeń zakładów pracy z tytułu szkód wyrządzonych przez pracowników przed dniem wejścia w życie kodeksu, chociażby sprawy z tytułu tych roszczeń były już wszczęte. § 2. Prawomocne, lecz nie wykonane wyroki sądowe, zapadłe przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, pozostają w mocy. Jednakże odszkodowanie zasądzone tymi wyrokami ogranicza się w przypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie pracy. W razie sporu - o ograniczeniu odszkodowania orzeka na wniosek osoby zainteresowanej sąd, który wydał wyrok w sprawie. informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. XIX. § 1. Zakładowe komisje rozjemcze, utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych, stają się zakładowymi komisjami rozjemczymi w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. § 2. Postępowanie przed zakładową komisją rozjemczą wszczęte przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy będzie się toczyć od tej chwili według przepisów tego kodeksu. § 3. Czynności dokonane przed wejściem w życie Kodeksu pracy są skuteczne, jeżeli odpowiadają przepisom dotychczasowym. Jeżeli przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy zapadło orzeczenie zakładowej komisji rozjemczej, kończące postępowanie, postępowanie odwoławcze będzie się toczyć według przepisów tego kodeksu. § 4. Z dniem wejścia w życie Kodeksu pracy ulegają likwidacji komisje rozjemcze przy terenowych organach związków zawodowych. Wnioski o rozpoznanie sporu i akta spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, w których nie zapadły orzeczenia, komisje te przekazują właściwym komisjom przewidzianym w kodeksie. Przepisy § 3 stosuje się odpowiednio. § 5. Odwołania od orzeczeń komisji rozjemczych wniesione do zarządów głównych związków zawodowych przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy i do tego dnia nie rozpatrzone zarządy główne związków zawodowych przekazują okręgowym sądom pracy i ubezpieczeń społecznych. Art. XX. Z dniem wejścia w życie Kodeksu pracy ulegają likwidacji kolegia orzekające przy wojewódzkich komisjach związków zawodowych oraz Kolegium Odwoławcze przy Centralnej Radzie Związków Zawodowych. Wnioski inspektorów pracy o rozpatrzenie sprawy i nie rozpatrzone odwołania od orzeczeń inspektorów pracy kolegia orzekające przy wojewódzkich komisjach związków zawodowych przekazują właściwym miejscowo kolegiom do spraw wykroczeń pierwszej instancji. Nie rozpatrzone odwołania od orzeczeń kolegiów orzekających przy wojewódzkich komisjach związków zawodowych Kolegium Odwoławcze przy Centralnej Radzie Związków Zawodowych przekazuje właściwym miejscowo kolegiom do spraw wykroczeń drugiej instancji. Art. XXI. § 1. Przy orzekaniu w sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika, popełnione przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, stosuje się przepisy art. 281-283 Kodeksu pracy. Jednakże należy stosować przepisy dotychczasowe, jeżeli są względniejsze dla sprawcy. § 2. Przepisy art. XIX § 2 i 3 stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika. Art. XXII. § 1. Do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nie przedawnionych, stosuje się przepisy kodeksu dotyczące przedawnienia z następującymi ograniczeniami: 1) początek, zawieszenie i przerwanie biegu przedawnienia ocenia się według przepisów dotychczasowych, gdy chodzi o czas przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, 2) jeżeli termin przedawnienia według przepisów Kodeksu pracy jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie Kodeksu pracy; jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu przedawnienia określonego w prawie dotychczasowym wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. § 2. Roszczenia, które przed dniem wejścia w życie Kodeksu pracy nie mogły być dochodzone wskutek upływu terminu określonego w art. 473 Kodeksu zobowiązań, nie mogą być dochodzone również po wejściu w życie Kodeksu pracy. informacje o jednostce orzeczenia sądów Art. XXIII. Do czasu wydania przepisów, przewidzianych w art. 303 § 1 Kodeksu pracy, osoba wykonująca pracę nakładczą, podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, ma prawo do urlopu wypoczynkowego na zasadach obowiązujących do dnia wejścia w życie kodeksu. Art. XXIV. Jeżeli Kodeks pracy lub niniejsza ustawa przewidują wydanie przepisów wykonawczych, stosuje się do czasu wydania tych przepisów przepisy dotychczasowe, chyba że są one sprzeczne z przepisami Kodeksu pracy lub niniejszej ustawy. informacje o jednostce akty wykonawcze z Dz.U. i M.P. Art. XXV. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r. |
Napiszcie czy to sprawozdanie w ogóle Was interesuje, abym nie produkowała się na darmo. Osoby zainteresowane mogą otrzymać cały dokument, w tym celu proszę kontaktować się ze mną na PW. --- Sprawozdanie z kontroli przeprowadzonej w Śląskim Zakładzie Przewozów Regionalnych w Katowicach w zakresie przestrzegania prawa pracy i gospodarowania Zakładowym Funduszem Świadczeń Socjalnych. Część 2 II. Ustalenia szczegółowe: 1. Prawidłowość wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika ............ z winy pracodawcy za odszkodowaniem. Art. 55 §11 Kodeksu pracy (Dz. U. 1974 Nr 24, poz. 41, z późn. zmianami) stanowi, że „Pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni”. Pismem z dnia 26.10.2007r. Pan .......... poinformował Dyrektora Śląskiego Zakładu Przewozów Regionalnych w Katowicach, że decyzja złożenia wypowiedzenia związana była z „systematycznym łamaniem zasady równego traktowania mnie, jako pracownika w Śląskim Zakładzie Przewozów Regionalnych w Katowicach przez Pana Dyrektora tut. Zakładu”, (co było podstawą wypowiedzenia pracodawcy umowy o pracę). Pan ............. w piśmie z dnia 26.10.2007r. pisze również o niekorzystnym ukształtowaniu jego wynagrodzenia w stosunku do pozostałych pracowników zespołu dyspozytorów EZT. Pan ............. napisał, że różnica w podstawie uposażenia wynosi 350 PLN. Zespół kontrolny po przeanalizowaniu przedłożonych dokumentów w tym zakresie stwierdza, że uposażenie Pana .......... wynosi 1200 PLN i w tej grupie pracowników (łącznie jest 5 dyspozytorów EZT) jest kwotą najniższą, a kwota 350 PLN podana przez Pana ........., jest różnicą od najwyższej pensji, jaką otrzymuje dwóch pracowników w grupie dyspozytorów. Dwóch innych dyspozytorów ma pensje wyższe o 150zł w stosunku do Pana .......... Analizując sytuację związaną z rozwiązaniem umowy o pracę pomiędzy Panem ............... a Śląskim Zakładem Przewozów Regionalnych w Katowicach stwierdzono, że Pan .............: 1) pismem z dnia 23.11. 2005r. wystąpił do Dyrektora Zakładu o przeniesienie na stanowisko dyspozytora taboru, 2) otrzymał odmowę przeniesienia na stanowisko dyspozytora taboru (pismo nr PRPPa-1100/49/05 z dnia 08.12.2005r.), z uwagi, „że obecnie brak jest możliwości wyznaczenia” 3) otrzymał zakaz dźwigania ciężarów powyżej 5kg (zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia pracownika z dnia 13.10.2006r.), 4) pismem z dnia 28.08.2007r. wystąpił do Dyrektora Zakładu o udzielenie bezpłatnego urlopu w wymiarze 6 miesięcy w okresie od 01.11.2007r. do 30.04.2008r., 5) Pan ............. - naczelnik sekcji PRST1 Katowice i Z-ca Dyrektora Zakładu ds. Pracowniczych Pani Sabina Matera nie wyrażają zgody na urlop bezpłatny (pisma nr PRST 1-110/01/07 z dnia 30.08.2007r. i nr PRPPb-151/8/07 z dnia 07.09.2007r.) „z powodu braków kadrowych w Sekcji”. 6) pismem z dnia 06.09.2007r. wystąpił do Dyrektora Zakładu o rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron, ze skróconym okresem wypowiedzenia tj. z dniem 31.10.2007r. Załącznik nr 2 7) Z-ca Dyrektora Zakładu ds. Pracowniczych z uwagi na trudności kadrowe w Sekcji Utrzymania Taboru I w Katowicach, nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron (pismo nr PRPPb-110z/42/07 z dnia 10.09.2007r.), 8) pismem z dnia 28.09.2007r. poinformował Dyrektora Zakładu, że rozwiązuje umowę o pracę ze Śląskim Zakładem Przewozów Regionalnych w Katowicach z dniem 31.10.2007r.z przyczyn osobistych, 9) Z-ca Dyrektora Zakładu ds. Pracowniczych poinformował Pana ............., że w jego przypadku obowiązuje trzymiesięczny okres wypowiedzenia i w związku z tym nie wyraża zgody na rozwiązanie umowy o pracę z dniem 31.10.2007r. (pismo nr PRPPb-110z/43/07 z dnia 25.10.2007r.), Załącznik nr 3 10) pismem z dnia 26.10.2007r. poinformował Dyrektora Zakładu, że rozwiązuje umowę o pracę ze Śląskim Zakładem Przewozów Regionalnych z dniem 26.10.2007r. na podstawie art. 55 §11 Kodeksu Pracy (Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia przez pracownika). W powyższej sprawie zostały przedstawione dwie opinie prawne: - Radcy Prawnego w PR Katowice Pani ................ (Nr PRRR-024/13/07 z dnia 26.10.2007r.) z końcowym stwierdzeniem, że „należy zatem w świadectwie pracy podać tryb rozwiązania umowy o pracę (art. 55 §11 kp), ale nie wypłacać odszkodowania” oraz – Dyrektora Zespołu Radców Prawnych Centrali PKP Przewozy Regionalne (z 07.02.2008r.) Pani ..............., w której czytamy: „Ustawodawca nie precyzuje, na czym polega zawinione naruszenie obowiązków przez pracodawcę. Wydaje się jednak, iż podobnie jak w odniesieniu do art. 52 § 1 pkt 1 k.p., koniecznym jest uwzględnienie dwóch elementów: stopnia winy pracodawcy (umyślność lub rażące niedbalstwo) oraz rozmiar szkody wyrządzonej albo zagrażającej pracownikowi (patrz pkt 2 do art. 52 k.p.). Formuła zawarta w art 55 § 11 k.p. "ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków" jest bowiem analogiczna do zamieszczonej w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. W doktrynie daje się jednak zauważyć rozbieżność poglądów odnośnie zakresu znaczeniowego zwrotu "ciężkie". Zgłoszono pogląd, wedle którego w odróżnieniu od art. 52 § 1 pkt 1 k.p., za "ciężkie" należy uznać nie tylko zawinione, ale również niezawinione niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku pracodawcy wobec pracownika. W konsekwencji niezawinione niewykonanie podstawowego obowiązku pracodawcy w stosunku do pracownika może skutkować rozwiązaniem bez wypowiedzenia przez tego ostatniego - zgodnie z art. 55 § 11 k.p. - z uwagi na fakt, iż to pracodawca ponosi ryzyko swojej działalności. Podobnie ustawodawca nie precyzuje terminu podstawowe obowiązki pracodawcy. Zwrotem tym posługuje się jedynie w odniesieniu do działu dziesiątego rozdziału I Kodeksu pracy, dotyczącego bezpieczeństwa i higieny pracy. Wydaje się jednak, iż charakter podstawowości można również przypisać obowiązkom pracodawcy wynikającym m.in. z art. art. 183a-183e k.p. Dokonanie oceny, czy w konkretnym przypadku doszło do ciężkiego naruszenia obowiązków pracodawcy, na podstawie pełnej dokumentacji pracowniczej, należało do pracodawcy, a zatem do Dyrektora Zakładu lub zastępcy Dyrektora odpowiedzialnego za sprawy pracownicze”. Pracodawca wysłał do pracownika Świadectwo Pracy nr PRPPg-1211/O-2/07 w dniu 05.11.2007r. (rejestr w książce pism wychodzących). W sprawie terminu wysłania świadectwa pracy do pracownika opinię przedstawiła również – Pani ............... Dyrektor Zespołu Radców Prawnych Centrali PKP Przewozy Regionalne następującej treści: „ Świadectwo pracy powinno być wysłane nie później niż w ciągu 7 dni od dnia ustania stosunku pracy. Zgodnie z art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Skoro oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone przez pracownika w piątek 26.10.2007 r., tego dnia nie wlicza się do siedmiodniowego terminu na wydanie świadectwa pracy. Termin liczony od 27.10.2007 r. upływał w dniu 2.11. 2007 r. Był to ostatni dzień na wysłanie świadectwa pracy do pracownika. Wysłanie świadectwa pracy w dniu 5.11.2007 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu. Jeżeli w związku ze świętem Wszystkich Świętych przypadającym w dniu 1.11.2007 r. pracodawca udzielił pracownikom dodatkowego dnia wolnego od pracy w dniu 2.11.2007 r. to następnym dniem pracy był właśnie poniedziałek 5.11.2007 r.” Biorąc pod uwagę powyższą opinię „Wysłanie świadectwa pracy w dniu 5.11.2007 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu”. Zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1951 o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951r. Nr 4, poz. 28, z późn. zmianami), dzień 02.11.2007r. nie był dniem ustawowo wolnym od pracy (był to dzień dodatkowo wolny od pracy w spółce PKP Przewozy Regionalne), zatem 7- dniowy termin dostarczenia świadectwa pracy w tym przypadku upływał dnia 02.11.2007r. Zespół kontrolny ustalił, że świadectwo pracy zostało wysłane do pracownika dziesiątego dnia od ustania stosunku pracy. Załącznik nr 4 – kopia świadectwa pracy .............. i Załącznik nr 5- kopia strony z książki wysłanej korespondencji w dniu 05.11.2007r. CDN. |